VI Tajemnica

Itachi wszedł do pokoju Liv i oparł się o futrynę. Przy łóżku zastał czekającą na niego Shion.

— Nic więcej nie mogę zrobić. Organizm sam musi to zwalczyć. Dobrze by było jakby ktoś nad nią czuwał bo prawdopodobnie już ma omamy.

— Spokojnie, ja się tym zajmę. Możesz iść spać. — Odczekał aż Shion wyjdzie z pomieszczenia i skierował się do łazienki. Więc o tym mówiła Senju na ulicy. Wzięła go za majaki, spowodowane wysoką temperaturą. Skorzystał z prysznica w jej pokoju i odświeżony usiadł przy łóżku. Zauważając, że dziewczyna spokojnie śpi stwierdził, że nic się nie stanie jak przeniesie się do własnego lokum. W końcu zajmowali pokoje naprzeciwko siebie. Zostawił otwarte drzwi i przesunął swoje łóżko bliżej wyjścia by w razie czego słyszeć co się dzieję w drugim pomieszczeniu. Rozłożył się wygodnie na posłaniu. Miał zamiar tylko drzemać, ale nawet nie poczuł jak zmorzył go twardy sen.

Słysząc głośny huk poderwał się szybko na nogi. Rozejrzał się zdezorientowany, zaraz sobie przypominając, że miał czuwać nad Senju. Momentalnie przeniósł swoje spojrzenie w tamtym kierunku i ku swojemu przerażeniu zobaczył, że łóżko Liv jest puste.

— Cholera! — warknął pod nosem i tak jak stał wybiegł przed budynek. Rozglądając się za czerwoną czupryną zauważył ciężkie, burzowe chmury. Znikąd zerwał się mocny wiatr szarpiąc jego ubraniem. — Pięknie! Jeszcze burzy brakuje!

Skacząc po dachach dziękował w myślach za mały rozmiar tej wioski. Warunki pogodowe nie zachęcały do wyściubienia choćby nosa z domu, a on musiał szukać członka swojej grupy. Przez myśl mu przeszło, że jakby nie zasnął to by wcale nie musiał, ale zepchnął tę myśl na sam koniec świadomości. Sapnął cicho gdy na dworze rozpętało się prawdziwe piekło. Z nieba lało się jak z wiadra, a dookoła trzaskały pioruny.

— Świetnie! — Przemoczony do suchej nitki wreszcie ją zauważył. Biegła tak szybko, jakby gonił ją sam diabeł, sprawnie lawirując pomiędzy budynkami. Chwilę to rwało zanim ją dogonił i złapał, czując jak próbuje mu się wyrwać, zacisnął mocniej ramiona. — Cholera! Uspokój się, to ja! — Przyciągnął jej przemoczone i zimne ciało do siebie, jednocześnie łapiąc za podbródek i zmuszając by spojrzała mu w twarz.

— Uchiha? Jak…

Cokolwiek chciała powiedzieć więcej, nie zdążyła. Straciła przytomność. Zły jak diabli, wziął ją na ręce i pognał do pensjonatu. Pod nosem mruczał najgorsze inwektywy pod adresem Hokagę, za to że wpakowała go w misję z tą dziewczyną. Ona wręcz przyciągała kłopoty.

— Wykończysz mnie kobieto — syknął z frustracją i położył ją na łóżku przykrywając kołdrą. Widząc jak drży, chcą nie chcąc, ściągnął z niej koszulkę i przykrył szczelnie. Gdy zauważył, że to nie przynosi żadnych rezultatów jęknął głośno. Wyglądało na to, że nie ma innego wyboru jak podzielić się z nią ciepłem. Przyszło mu do głowy, że najlepszym sposobem byłoby ją wpakować pod ciepły prysznic, jednak zaraz odepchnął ten pomysł. Jeszcze by go oskarżyła o molestowanie, to raz, a dwa nie miał ochoty znaleźć się z nią w tak dwuznacznej sytuacji. Wybrał więc bezpieczniejszą opcję i poszedł się przebrać w suche ubrania.

— Robię to tylko dlatego, że nie chcę żebyś dostała hipotermii — poinformował ją zgryźliwie i delikatnie wsunął się obok, pod przykrycie. Jakoś umknął mu fakt, że dziewczyna raczej go nie słyszy. Zadrżał gdy dotknęło go jej lodowate ciało i aż zacisnął zęby by to wytrzymać. Czuł jak dreszcze stopniowo ustają, a jej ciało powoli zaczyna się ogrzewać. Usłyszał jeszcze jak mruknęła cicho i wtuliła twarz w jego szyję, przytulając się mocno. Musiał przyznać, że było to całkiem przyjemne uczucie. — Ten cały Ascot jednak mówił prawdę, nie jesteś koścista — mruknął wtulając twarz w jej włosy.

Uchylił powieki i przed nosem zobaczył burzę czerwonych włosów. Jak błyskawica przed oczami przeleciały mu wydarzenia zeszłej nocy. Ostrożnie się odsunął i przyjrzał twarzy dziewczyny sprawdzając czy wszystko w porządku. Jej sen był spokojny i wyglądało na to, że gorączka spadła.

—Spłaciłem dług za uratowanie brata - przykrył ją szczelnie i poszedł do swojego pokoju. Nie chciał by ktoś wiedział, że spędził noc w pokoju Liv, a tym bardziej na jednym łóżku.

Liv ostrożnie otworzyła oczy. Leżąc pod kołdrą wdychała znajomy i jednocześnie nieznajomy zapach. Jak przez mgłę pamiętała wydarzenia poprzedniego wieczoru. Była szczerze zaskoczona postawą Uchihy. Kreował się na zimnego drania, a nawet on posiadał ludzkie odruchy. Powinna mu podziękować za opiekę, ale  to pewnie tylko go rozdrażni.

— No nic, decyzję o podziękowaniach podejmę po ocenie jego zachowania. — Podniosła się z posłania i zerknęła na swoje ubranie. Uchiha musiał z niej zdjąć wierzchnią część garderoby. Westchnęła ciężko i podziękowała w duchu, że ograniczył się jedynie do tego. Spłonęła by ze wstydu gdyby widział ją nago.

Przeskakując z drzewa na drzewo myślała o ostatnich dniach. Uchiha był tak samo uprzejmy jak zawsze, czyli ich spotkania i rozmowy kończyły się wybuchem jego albo jej. Miała powyżej uszu bezcelowego włóczenia się po wiosce i dlatego wybrała się na samotny zwiad po lesie. Zostały jej jeszcze trzy dni i znów będzie w pełni sprawna. Nagle poczuła się obserwowana, przysiadła na grubej gałęzi rozglądając się dookoła. Na niewielkiej polance zauważyła klęczącą Shion i jakiegoś rosłego mężczyznę.

— Co ona tu do cholery robi? Miała być z chłopakami przy Yuuki — mruknęła cicho. Zauważając jak oprych przykłada jej nóż do gardła, aż zachwiała się ze strachu o uczennice. Nie tracąc cennego czasu skoczyła na ziemię i stanęła przed osiłkiem. Mrużąc oczy wyjęła katanę i ustawiła się w gotowości.

— Puść ją — rozkazała, zaciskając mocniej palce na rękojeści miecza. Czuła obecność innych zbirów. Tamci musieli poukrywać się w lesie i czekać na sygnał.

Itachi ukrył się wśród liści i z daleka obserwował rozwój sytuacji. Bez ostrzeżenia Liv rzuciła się do ataku, dopadając do stojącego przed nią mężczyzny. Widział jak szybko i sprawnie pozbawia broni napastnika i powala go na ziemię. Łapie za ramię Shion, ale ta zamienia się w słomianą kukłę.

— No tak, pułapka — mruknął do siebie i poprawił się na gałęzi.

Dziewczyna ryknęła ze złości i miotała wszystkim co miała na wychodzących bandytów. Z niechęcią musiał przyznać, że ród Senju posiadał bardzo szeroki wachlarz umiejętności. Bez składania pieczęci stworzyła ogromną falę i zmiotła wychodzących opryszków. Z uznaniem zauważył, że większość z nich potopiła się od ilości powstałej wody i będących w niej wirów.

Gdy już podnosiła dłoń by zaatakować ich kolejną techniką, nagle upadła i złapała się za chore ramie. Trzech opryszków tylko na to czekało, bo w sekundzie pojawili się za nią. Wykręcili jej ręce i przygwoździli do ziemi, zaśmiewając się głośno i przybijając sobie piątki.

Itachi zmarszczył brwi na ten widok i już miał zeskoczyć z gałęzi i jej pomóc, ale się zawahał. Zachowanie bandytów sprawiło, że zatrzymał się w pół ruchu śledząc uważnie każdy ich ruch. Patrzył jak podciągnęli jej kamizelkę oraz bluzkę, oglądając coś na plecach.

— Tak to ona!

— Interesujące — wyszeptał. Szykował się właśnie do spektakularnego wejścia, gdy usłyszał krzyk Liv.

— MORO!

Ze zdumieniem obserwował jak spomiędzy drzew wybiega ogromny wilk. Monstrum miało w kłębie przynajmniej ze cztery metry, śnieżnobiała sierść lśniła od promieni słońca. Jednym kłapnięciem wyrzucił w powietrze trzymających dziewczynę mężczyzn. Reszta opryszków widząc tak ogromną bestię uciekła w popłochu.

— Jak zawsze trzeba ratować ci skórę — głośny warkot wydobywający się z gardła potwora sprawił, że aż zatrzęsła się gałąź na której przykucnął Uchiha.

— Zamknij się! — Liv podniosła się z ziemi i poprawiła ubranie. Widać było, że jest zła i sfrustrowana zaistniałą sytuacją. — Gdyby nie trucizna nie musiałabym cię fatygować!

Itachi patrzył jak wilk podchodzi do niej i wącha jej chore przedramię. Zaintrygowany przysłuchiwał się dalszej wymianie zdań.

— Mogłaś tak od razu.

Spod rzęs obserwował jak zwierzę schyliło do niej wielki łeb. Czyby planował odgryźć Senju ramię? Cóż, w każdym szaleństwie jest metoda, ale on takiej nie polecał. Shinobi najczęściej potrzebowali obu dłoni do formowania pieczęci. Przysunął się odrobinę bliżej żeby lepiej widzieć.

— Dobrze wiesz, że tego nie cierpię! — Liv mimowolnie cofnęła się od swojego pupila, łypiąc na niego nieprzyjaźnie.

— Przestań skamleć — wywarczał rozkazująco wilk, a następnie błyskawicznie oblizał ogromnym jęzorem całe ramie dziewczyny. Na ten widok Itachi aż skrzywił się z obrzydzeniem. Zdecydowanie kiedyś musi podrzucić Senju książkę o sposobie zachowania higieny u zwierząt, zwłaszcza tych psowatych.

Nie minęło parę sekund jak Liv padła na trawę krzycząc z bólu. Jej wrzask przeniknął całe ciało Itachiego przyprawiając go o zimne dreszcze. Jeżeli kiedykolwiek by sobie wyobrażał krzyk agonii w katuszach to tak właśnie by brzmiał.

Gdy już myślał, że to koniec atrakcji, a głos Liv przeszedł w cichy szloch, gigantyczny wilk złapał ją w zęby i wyrzucił wysoko w górę.

Cokolwiek się tu działo niezbyt to rozumiał. Czuł się zagubiony, ponieważ jak do tej pory uważał się za dosyć przenikliwego człowieka ale tym razem nie bardzo potrafił wyjaśnić cel działań takich zabiegów. Zmrużył oczy obserwując dalszy rozwój sytuacji. W końcu tylko to mu na tę chwilę pozostało. Patrzył uważnie jak dziewczyna spadała prosto na swojego Chowańca. Widział jak kontroluje lot, balansując ciałem by być skierowaną nogami do ziemi.

Kątem oka dostrzegł jak potwór podniósł pysk w stronę Senju i wydał z siebie głośny rozdzierający ryk. Siła głosu oraz podmuchu przytrzymał ją na moment w powietrzu, niczym w jakimś tunelu powietrznym. Na ten czas Liv osłoniła twarz przed uderzeniem wiatru i po chwili zniknęła. Gdy tylko to zrobiła, Itachi szybko rozejrzał się po polanie szukając jej sylwetki.

— Nienawidzę cię, Moro — usłyszał jej drżący głos. Siedziała na końcu polanki.

— Nie musisz dziękować.

Itachi stał oniemiały i patrzył, jak powoli wspinała się na grzbiet Chowańca układając się pomiędzy jego łopatkami. Nie minęła sekunda, a zniknęli mu z oczu.

— Interesujące — powtórzył niemal niedosłyszalnie, marszcząc brwi. To czego właśnie był świadkiem sprawiło, że aż zapałał niezdrową ochotą aby odkryć tajemnicę Senju. Z tą myślą odbił się od gałęzi i skierował się do wioski. Musiał dokładnie to przemyśleć.