VII Konfrontacja

Na swoje usprawiedliwienie mam to, że Wena to najkapryśniejsza z muz. Miłego czytania :)

Liv siedziała znudzona przy stole i bez entuzjazmu grzebała łyżką w misce. Obok niej trwała zażarta dyskusja pomiędzy Zaku, a Akirą.

Matko, naprawdę trzeba się tak kłócić? Pomyślała wmuszając w siebie ostatni kęs  i odstawiła na bok naczynie. Spod oka obserwowała jak Yuuki próbuje subtelnie uwodzić Ascota. Ledwo hamowała śmiech, widząc jak ignoruje wszystkie jej podchody.

Uchiha zostałeś odstawiony w kąt, podsumowała w głowie i spojrzała na rywala. Siedział w drugim końcu stołu i nad czymś zawzięcie dumał. Od wczoraj zachowywał się podejrzanie, nie krzyczał, nie dochodził się, wszystkich ignorował. Zaraz się skarciła za analizowanie jego zachowań i prychnęła pod nosem. Przeciągnęła się mocno i wstała, zastanawiając się czy czasem nie zrobić sobie kąpieli na rozgrzanie mięśni. Miała właśnie odejść gdy poczuła czyjąś rękę na nadgarstku. Z zaskoczeniem spojrzała prosto w uśmiechnięte oczy Yuchiro.

— Sensei, idziemy nad jezioro. Pójdziesz z nami?

Zaintrygowany podniósł głowę. Od wczoraj zastanawiał się nad sposobem pozbawienia Liv kamizelki i koszulki, a tu los sam zsyła mu pomoc. Kątem oka obserwował jak dziewczyna zastanawia się nad propozycją ucznia.

— Niech wam będzie, ktoś musi was pilnować. — Poczochrała chłopaka po włosach.

— Świetnie, wreszcie spędzimy trochę czasu razem. — Ascot objął dziewczynę w pasie i zaśmiał się wesoło. — Gdybym cię nie znał, pomyślałbym, że mnie unikasz.

Dostrzegając jak Liv gwałtownie zaprzecza, zaśmiał się w duchu. Chłopak chyba był odporny na wiedzę i sygnały, bo jego nieświadomość aż bolała. Przewrócił oczami i spojrzał na swoją grupę.

— Wy też chcecie iść?

— Możemy? — Miwa patrzyła na niego z niemym błaganiem w oczach.

— Yuuki idziesz z nami prawda? — W duchu modlił się żeby nie miała innych planów. Zauważając jak śledzi wzrokiem Ascota już wiedział, że nie ma się czym martwić.

Siedział pod drzewem i obserwował rozbawione towarzystwo. Jego uczniowie biegali po jeziorze pokonując tor przeszkód jaki stworzyła Liv dzięki wodnemu jutsu. Kolejny raz zapiekła go bolesna zazdrość o zdumiewające umiejętności Senju. Bez żadnych kłopotów kontrolowała wszystkie pułapki i do tego wesoło gawędziła z Shion.

— Sensei! — Usłyszał rozkapryszony głos swojego brata i odszukał go wzrokiem. Wygrzebywał się właśnie z wody po podtopieniu przez wodnego smoka. — Ten tor jest za trudny!

— Co tam mówisz? — Dziewczyna usiadła wygodniej na skale pod wodospadem i spojrzała z uśmiechem na swojego ucznia. — Za łatwe? No tak, przecież ty chcesz zostać najpotężniejszym  wojownikiem w historii… — Podrapała się w zamyśleniu po brodzie. — Przykro mi Zaku, na tylko tyle możesz liczyć na dziś. — Jednym płynnym ruchem odwołała wszystkie wodne potwory. Tafla jeziora znowu była gładka i lśniąca.

— No wreszcie, człowiek nie mógł w spokoju odpocząć jak z wody wyskakiwały co chwilę te paskudztwa. — Yuuki przysunęła się bliżej do Ascota i odrzuciła z gracją długie włosy.

— Mnie tam one nie przeszkadzały. — Chłopak wpatrywał się z zachwytem w postać siedzącą pod wodospadem. — Pomaga dzieciakom ćwiczyć umiejętności.

Jeżeli Yuuki chciała coś ugrać w sprawie nawiązania bliższych znajomości z Ascotem to powinna się oduczyć krytykowania Liv. Chłopak stoi za nią murem, a ona traciła punkty. Zadumany poczochrał swoje czarne włosy i poszedł do wody.

Czuła jak woda przyjemnie obmywa jej nagie plecy. Było to jedyne bezpieczne miejsce na używanie jutsu. Skała zapewniała ochronę przed wścibskimi oczami i niewygodnymi pytaniami. Spojrzała na siedzącą obok Shion i uśmiechnęła się w duchu.

Ach, te pierwsze miłostki, pomyślała obserwując jak uczennica uważnie śledzi każdy krok Zaku. Młoda ma szczęście, że nie jest ani trochę podobny do brata, parsknęła pod nosem rozbawiona tą myślą i poszukała wzrokiem starszego Uchihy.

Stał na brzegu jeziora. Z niechęcią musiała przyznać, że reprezentował sobą wszelkie marzenia o mężczyźnie. Mroczny wizerunek, dobrze zbudowane ciało i spojrzenie które spędzało sen z powiek większości mieszkanek Konohy. Jeżeli nie wszystkim.

— Sensei jak twoja ręka? — Oczy Shion uważnie lustrowały jej ramie.

— Jak nowa. — Uśmiechnęła się i zademonstrowała sprawność palców, łamiąc małe patyczki. — Świetnie się spisałaś.

— Cieszę się, że mogłam pomóc. — Blondynka wróciła do obserwacji swojego oblubieńca.

Wstała i rozejrzała się po okolicy. Yuuki robiła co w swojej mocy by namówić Ascota na masaż, Zaku i Yuchiro wygrzewali się na słońcu, a grupa Itachiego o czymś zawzięcie dyskutowała. Usłyszała chlupot wody odwróciła się w kierunku hałasu. Itachi z zawrotną prędkością przecinał wodę.

Uchiha, może w poprzednim życiu byłeś rybą .Zaśmiała się złośliwie pod nosem i poczuła jak przez jej ciało przechodzi bolesny prąd.

— Czego on znowu chce? — warknęła pod nosem i odwróciła się do uczennicy. — Shion, muszę iść. Nie czekajcie na mnie.

— Gdzie?

— Mam ważne spotkanie.

Teleportowała się na największą polanę w okolicy. Wciągnęła na siebie spodenki i koszulkę. Klęknęła na ziemi i przywołała swojego Chowańca. Zsunęła się z wielkiego łba i spojrzała na ogromnego wilka.

— Czego chciałeś?

— Zatęsknić nie mogłem?

— Dobry żart Moro, dobry — przeczesała palcami wilgotne włosy. — Skoro tak tęskniłeś to teraz przydaj się na coś i mnie wysusz.

— A co ja suszarka? — warknął, ale posłusznie wykonał polecenie. — Zdecydowanie za często ci ulegam.

— No, a teraz serio. Z czym przychodzisz? — Usiadła na trawie i spojrzała na niego z dołu.

— Ciekawość mnie przygnała. Powiedziałaś już swoim towarzyszom o sobie? — Spokojnie położył pysk na swoich łapach i łypnął czerwonym okiem. — Czy może tchórzysz?

Gwałtownie zerwała się z ziemi i stanęła przed potworem łapiąc go za sierść na pysku.

— Odszczekaj to! — sapnęła i zbliżyła twarz do jego oka. — Nie zapominaj z kim rozmawiasz sierściuchu — warknęła złowrogo.

— Uważaj bo się przestraszę — prychnął, przewracając teatralnie oczami.

— Za jakie grzechy przeznaczenie zesłało mi właśnie ciebie — jęknęła, targając z irytacji włosy. — Nie mogłam trafić na Lorę?

— Nie dramatyzuj, i tak wiem, że mnie kochasz — zaśmiał się pod nosem i lekko ją szturchnął.

— Optymista — prychnęła, ale spojrzała na niego łagodniej.

— Tak z innej beczki, Sharingan nas obserwuje. — Odwrócił swój wielki łeb w stronę lasu — Ten sam który widział zajście z Łowcami.

— Wiem — westchnęła ciężko. — To była tylko kwestia czasu, kiedy zacznie drążyć temat. Znikaj Moro, sama z nim pogadam. Ty masz za długi jęzor — rzuciła i odwróciła się plecami od znikającego zwierzęcia. — Uchiha, wyłaź ze swej nory!

Jego sylwetka wynurzyła się z lasu. Wolno przemierzał polanę w jej kierunku, patrząc na nią uważnie. Liv w głowie układała wszelkie możliwe scenariusze, starając się wyglądać na jak najbardziej wyluzowaną. Cóż, plan był prosty, zamierzała udawać głupka

— Gdzie zniknął twój pupil? — zapytał stając dwa metry od niej. Skrzywiła się zdając sobie sprawę, że Uchiha nie przełknie pierwszego lepszego kłamstwa. Jemu trzeba wcisnąć coś ekstra.

— Wiesz jak to z nimi jest, pojawiają się i znikają. Kto tam za nimi nadąży… — odparła, wzruszając obojętnie ramionami i oglądając ze znudzeniem paznokcie.

— Zabawne, że ulotnił się zaraz jak cię poinformował o mojej obecności, Senju. — Uśmiechnął się drwiąco, wciskając ręce do kieszeni. — Co masz ciekawego na plecach? — Zrobił krok w jej kierunku bacznie obserwując. — Ta grupa z lasu była bardzo zainteresowana tym miejscem.

— Może to jacyś zboczeńcy? Skąd mam wiedzieć.

— Nie zgrywaj się — prychnął i zmrużył groźnie oczy. — Pokaż plecy.

— Uchiha przestań, bo się zaczerwienię. Bez żadnej randki, mam pokazywać ci się nago? No weź. — Spokojnie patrzyła jak do niej doskakuje i podciąga koszulkę. Przypatrywał się jej skórze na plecach ze skupieniem godnym szachisty. — Napatrzyłeś się już? — Spokojnie obejrzała się przez ramię, uśmiechając się drwiąco.

— Skumuluj czakrę.

— Co?!

— Słyszałaś.

— Nie będę spełniać twoich zachcianek! Zobaczyłeś plecy? Wystarczy! — Z jej gardła wydostał się głuchy warkot.

— Nie zapominaj, że mogę cię do tego zmusić. Doceń to, że posługuję się prośbą.

— Dzięki ci za łaskę panie — syknęła jadowicie, sztyletując go wzrokiem. Szybko się wyrwała i odskoczyła na bezpieczną odległość.

— A więc wolisz żebym cię zmusił — powiedział, a w jego oczach zalśniła krwista czerwień Sharingana.