Rywalizajcja klanów - prolog

Nie mówcie, że Was nie kocham. Przedstawiam prolog nowego opowiadania, mam nadzieję, że się spodoba. Spóźniony prezent na mikołajki.

Betowała Tayla :*

*************

Biegła, ile sił w nogach, a na jej twarzy kwitł szeroki uśmiech.  Długie czerwone włosy powiewały za nią, niczym flaga szarpana na wietrze. Tłum uczniów ze strachem umykał z drogi, by uniknąć staranowania przez rozpędzoną dziewczynę. Z piskiem trampek pokonywała kolejne korytarze z wprawą wymijając zaskoczoną młodzież. Z lekkim poślizgiem wpadła w kolejny zakręt, zerkając nerwowo za siebie. Czuła na plecach morderczy oddech napastnika i wiedziała, że jest tuż za nią. Śmiejąc się już w głos, przyśpieszyła. Swoją drogą, nie spodziewała się, że taki niewinny kawał, aż tak rozsierdzi chłopaka. Ścigał ją od dobrych paru minut, a zakładała, że odpuści po paru metrach.

W ostatniej chwili dostrzegła przeszkodę i szybko napięła mięśnie. Widowiskowym skokiem pokonała rozstawioną na korytarzu ławkę i z gracją kota wylądowała na ziemi. Słysząc za plecami głośne przekleństwo poderwała się z przyklęku, by kontynuować ucieczkę. Nie mogła sobie darować i obejrzała się przez ramię. Jej niedoszły morderca stał przy ławce, mrużąc ze złości swoje czarne oczy. Nawet z tej odległości dostrzegła w nich obietnicę zemsty i odpowiedziała najbardziej aroganckim spojrzeniem na jakie byłą ją stać. Zdążyła zrobić może jakieś trzy kroki, gdy nagle zderzyła się z czymś miękkim i odbiła, upadając z impetem na ziemię. Marszcząc brwi w konsternacji powoli spojrzała co tak bezceremonialnie zagrodziło jej drogę. Kiedy zauważyła charakterystyczne czarne sandały, aż przełknęła nerwowo ślinę, a po jej ciele przebiegły zimne dreszcze. Niepewnie podniosła wzrok i napotkała groźne spojrzenie brązowych oczu.

— Senju, dlaczego nie jestem zaskoczona, widząc ciebie i Uchihe razem? — Morderczy syk wydobył się z gardła dyrektorki, a obcas wystukiwał złowieszczy rytm o płytki. Stał przed nią postrach całej szkoły, Tsunade.

— Eeee…  — Liv była wyjątkowo świadoma bystrego spojrzenia przesuwającego się po jej ubraniu i aż skuliła się w sobie. Kątem oka zerknęła na korytarz szukając drogi ucieczki.

— Pani dyrektor to zbieg okoliczności. — Nie wiadomo skąd obok nich zmaterializował się zasapany Samon i podźwignął zaskoczoną koleżankę na nogi. — Oni byli ze mną.

— Doprawdy? To jak mi wytłumaczysz, że oboje są cali mokrzy, a korytarz na parterze przypomina sadzawkę? — łypnęła złowrogo na za zaskoczonego chłopaka, dając do zrozumienia, że jedna błędna odpowiedź, a marny jego los.

— Ten, no… — Podrapał się nerwowo po karku i nagle go olśniło. — Mieliśmy całą trójką posprzątać ten bezczelny akt wandalizmu, a oni są cali mokrzy bo niefortunnie się poślizgnęli na mokrej posadzce — wyjaśnił pewnym głosem, a na jego wargach pojawił się uśmiech pełen triumfu.

— Oboje, jednocześnie się poślizgnęli... — sceptyczne spojrzenie przesuwało się po całej trójce.

— To nie moja wina, że Senju to chodząca katastrofa. — Do rozmowy przyłączył się stojący za nimi Itachi. Powolnym krokiem zbliżył się do rozmawiających i niby przypadkiem mocno zahaczył barkiem o stojącą Liv, na co zareagowała gniewnym syknięciem.  — Gdyby nie ta kaleka, byłbym suchy.

Zielone oczy zmrużyły się nerwowo i już chciała wygarnąć tej szkolnej gwieździe, ale poczuła jak dłoń Samona zatyka jej usta. Chłopak zaśmiał się nerwowo zerkając karcąco na dziewczynę. Dobrze wiedział, że przy takim wybuchowym charakterku jaki posiadała, nie daruje zniewagi i zbluzga Uchihe.

— To my już pójdziemy, pani dyrektor. — Złapał za ramię Senju i zaczął odciągać od Tsunade.

— Zaraz! Jeszcze nie skończyłam — warknęła podpierając się pod boki, a jej oczy wbiły się w Liv. — Senju, do mojego gabinetu.

— Hej! Dlaczego tylko ja?! —  krzyknęła w stronę oddalającej się kobiety, ale gdy zauważyła, że zaciska nerwowo pięści postanowiła odpuścić. Westchnęła ciężko i ruszyła za nią. — Sam, nie czekaj na mnie — mruknęła i zniknęła za zakrętem.

Wciskając ręce w kieszenie spodni maszerowała za blondynką. Schodziły właśnie po schodach do głównego holu, prowadzącego do przytulnego gniazdka Tsunade. Liv ta trasa przypominała aleję gwiazd. Ze wszystkich stron wzrok atakowały błyszczące puchary, medale i dyplomy. Na ścianach wisiały szkaradne bohomazy uczniów. Niestety, była osamotniona z opinią, że takie paskudztwa wypadałoby chować, a nie wystawiać na widok publiczny. Ze znudzeniem przesuwała spojrzeniem po nielicznych rzeźbach. One też były dziełem zdolnej młodzieży. Cóż, ona nie miała żadnego ciekawego talentu, no, chyba że pakowanie w kłopoty się liczy. W tym była niekwestionowanym mistrzem, a jeszcze lepiej radziła sobie z ucieczką. W tej dziedzinie była królową.

— Senju, będziesz tak stała, czy czekasz na specjalne zaproszenie? — warknęła dyrektorka, przytrzymując otwarte drzwi.

Liv prychnęła jedynie pod nosem i wkroczyła do czeluści piekieł, jak lubiła nazywać to miejsce. Nie czekając na pozwolenie, rozsiadła się wygodnie na jednym z foteli zgarniając cukierka z miseczki. Bywała tu tak często, że traktowała go jak drugi dom. Po zastanowieniu zgarnęła jeszcze kilka słodyczy, chowając po kieszeniach. Uznała, że lepiej się zaopatrzyć na długą drogę ze szkoły.

— Smakują? — ironia w pytaniu była namacalna.

— Pyszne jak zawsze — odpowiedziała Liv udając, że nie widzi morderczego spojrzenia. Wiedziała z autopsji, że lepiej unikać kontaktu wzrokowego, gdy ta kobieta jest wkurzona. Przypominała cerbera, który spojrzenie w oczy traktował jak prowokację do walki.

— Dla jasności. Nie uwierzyłam w nawet jedno ze słów Samona. Dobrze wiem czyja to sprawka i mam idealną karę — uśmiechnęła się złowieszczo.

Dziewczyna cała się spięła w oczekiwaniu. Coś przeczuwała, że ta kara będzie gorsza od innych. Mimowolnie zacisnęła palce na poręczach fotela.

— Uchihy nie mogę ukarać. Jeśli chcemy w tym roku pokonać Sunę, to musi się przyłożyć do treningów.

— Czyli, że co? Temu dupkowi się upiecze? — syknęła z niedowierzaniem. Na samą myśl, że Itachi nie poniesie konsekwencji, aż zaczęła wrzeć. Pieprzona gwiazda, której wszystko wolno.

— Uważaj na język Senju, bo jeszcze go stracisz — sięgnęła do jednej z szuflad i wyciągnęła stertę papierów. Liv z uwagą patrzyła jak przegląda dokumenty, a później wyciąga jeden i podtyka jej pod nos.

— Co to? — zapytała pochylając się nad blatem.

Z pewnością był to jakiś kwestionariusz zgłoszeniowy i do tego z jej danymi. W rogu dostrzegła nawet pieczątkę szkoły i wielki zawijas, będący podpisem blondynki.

— Postanowiłam spożytkować twój nadmiar energii, widać jedno kółko ci nie wystarcza. — Czerwone paznokcie wybijały wesoły rytm, a usta rozszerzyły się w wilczym uśmiechu. — Wkroczysz w elitarne szeregi cheerleaderek.

 — Że co?! — wrzasnęła, podrywając się z miejsca. — Mam zostać pomponiarą?! Nigdy w życiu! — warknęła, stanowczo odsuwając od siebie kartkę.

— Nigdy nie mów nigdy — złowieszczy śmiech wypełnił pomieszczenie. — Trening dziś o szesnastej. Zabierz tą kartkę i zanieś Konan. Tam dostaniesz strój i pompony. Jestem pewna, że je pokochasz. — Zadowolona, zacmokała z satysfakcją na widok miny uczennicy. A było, na co popatrzeć. Liv cała się trzęsła od hamowanej furii, a zielone oczy aż kipiały gniewem. Była niemal pewna, że jest na granicy wybuchu i tylko jedna rzecz powstrzymuje ją od eksplozji.

— Co, jeśli nie pójdę?

— Pożałujesz, że żyjesz — rzuciła słodkim głosem, oblizując drapieżnie usta szykując się na spuszczenie bomby. — I stracisz pozycję kapitana. — Po tych słowach obserwowała jak wola walki Liv słabnie. Tsunade dobrze wiedziała, ile dziewczyna włożyła wysiłku by dostać się do drużyny oraz zostać liderem. Tak, to był as w rękawie dyrektorki, który zawsze działał poskramiająco na Liv.