XXIV Zmiany w nas

Betowała Tayla :*

Liv z ponurą miną kroczyła obok Uchihy. Miała niemiłe wrażenie, że cały świat obrócił się przeciwko niej. Bo jak inaczej miała wytłumaczyć obecność tego dupka? Od opuszczenia jej domu, nie zamienili nawet słowa. Cisza, w jakiej przemierzali uliczki Konohy, była irytująca. Miała ochotę ją przerwać, ale milczenie dawało złudzenie, że jest sama, a to już nie było takie złe. Mimowolnie zerknęła na towarzysza. Zacisnęła mocniej usta, gdy kolejny raz uświadomiła sobie jak bardzo jest przystojny. Zjechała spojrzeniem na blade wargi i w tym momencie zalała ją fala wspomnień. Doskonale pamiętała ich smak i to jak są cholernie zdolne. Ciężko było to przyznać, ale Itachi był jednym chodzącym grzechem. Jeżeli jakaś kobieta nie byłaby zainteresowana Uchihą, to wystarczył jeden jego pocałunek, by zmieniła zdanie. Warknęła cicho odganiając od siebie tego typu myśli. Diabelnie przystojny czy nie, przecież na nią nie działa. Odetchnęła głęboko i bez emocji powróciła do obserwacji. To co zobaczyła, spowodowało, że aż zasyczała z frustracji. W kącikach ust tego idioty czaił się mały, ale jakże drażniący, uśmieszek. Miała pewność, że wcześniej go nie było. Musiał mieć świadomość tego, że się na niego gapi. Odebrała to jako osobistą zniewagę i tylko dzięki nadludzkiemu opanowaniu jeszcze go nie starła. Za pomocą pięści, oczywiście.

Czując chłodny powiew wiatru, wepchnęła ręce do kieszeni. Ostatnie dni przyniosły wyjątkowe załamanie pogody, co było odczuwalne na każdym kroku. Stanowiło to swoisty ewenement, bo warunki meteorologiczne w tym rejonie Kraju Ognia były wyjątkowo monotonne. Pory roku oscylowały głównie pomiędzy wiosną, a latem. W skrajnych przypadkach, tak jak dziś, zdarzało się coś, co przypominało jesień, a już cudem był śnieg. Biały puch zdarzał się raz na kilkanaście lat i był typowym psikusem natury.

Liv, z pośpiechu, nie wzięła nic do ochrony przed niską temperaturą. Wzdrygnęła się lekko, kiedy zimno owinęło jej szyję swoim podmuchem. Zmarszczyła lekko brew, gdy usłyszała obok siebie podejrzany szelest. Aż zazgrzytała zębami widząc, że Itachi poprawia oplatający go szalik, a na dłoniach – a jakże – ma ciepłe rękawice. Ten irytując Bóg Konohy zawsze miał to, czego ona potrzebowała. Gdzieś tam, w zakamarkach swojego umysłu wiedziała, że to dziecinne tak złościć się na bogu ducha winnego chłopaka – jakby nie patrzeć to jednak o swoją sklerozę – ale nie mogła nic na to poradzić.

Chcąc odwrócić swoją uwagę od otaczającego ją chłodu, przeniosła wzrok na granatowe niebo. Ciemne i prawie zawsze bez żadnej chmurki. Bardzo często podczas bezsennych nocy, wędrowała po uśpionej osadzie obserwując sklepienie nad głową. Za najlepszy punkt do patrzenia w gwiazdy uważała kamienne głowy Hokage.

– Senju, od kiedy ty taka romantyczna? – głos Itachiego wyrwał ją z własnych rozmyślań i przypomniał o swojej obecności. Liv z niechęcią oderwała spojrzenie od nieboskłonu. – Czyżby moje towarzystwo tak na ciebie wpływało?

– Powiem ci, że poniekąd masz rację – wyznała uśmiechając się złowieszczo na widok jego zdziwienia. W końcu, Liv przyznająca komukolwiek rację było widokiem tak nietypowym i podejrzanym, jak diament w kaszance. – Pobudzasz mnie do kreatywnego myślenia. Jak sprawić, żebyś zniknął?

– Miło, że działam na ciebie pobudzająco – szepnął cicho, nachylając się w jej stronę. Zmarszczyła nos w konsternacji, bo słowa Itachiego zabrzmiały wyjątkowo dwuznacznie. Była niemal pewna, że ujął to w ten sposób celowo. Po raz kolejny pomyślała, że Uchiha to wyjątkowo inteligentni przeciwnicy, dorównujący pomyślunkiem klanowi Nara. Chociaż momentami miała wrażenie, że Itachi i tak ma ich wszystkich pod sobą. Udając, że nie załapała aluzji dzielnie wytrzymała uważne spojrzenie przesuwające się po jej twarzy. W końcu dał za wygraną i przeniósł wzrok na niebo. – Nie jesteś już zmęczona tą walką ze mną?

– Nigdy! – zaprzeczyła gwałtownie, prostując się dumnie.

– Dlaczego nie jestem zdziwiony? – zapytał retorycznie.

Chwilę później wkroczyli za bramę parku. Ze wszystkich stron dochodziły głośne śmiechy, piski i krzyki młodych shinobi. Liv z cierpiętniczą miną spojrzała na ten rozwrzeszczany tłum i skrzywiła się mocno. Przyszło jej do głowy, że właśnie teraz mogłaby siedzieć w domu pijąc herbatę i przeglądać zwoje.

– Senju, przysuń się bliżej, bo cię stratują ­– poradził Uchiha dostrzegając jakieś zamieszanie. Zielone oczy w odpowiedzi spojrzały na niego z politowaniem.

– Nikt się… – nie było dane jej dokończyć.

Wszystko stało się tak szybko, że nawet nie zdążyła odpowiednio zareagować. Jeszcze chwilę wcześniej stała normalnie, piorunując wzrokiem Itachiego, a w następnym momencie jest przyciśnięta do szerokiej piersi tego barana. Gdyby nie jego refleks, to właśnie teraz by leżała na ziemi przygnieciona przez jednego z psów klanu Inuzuka. Wciąż w lekkim szoku wpatrywała się w głęboki lej, w którym stał zadowolony zwierzak. Mrugnęła nerwowo gdy obok niej mignęła Hana nawołując pupila. Patrząc, jak dziewczyna strofuje psa, słyszała bijące szaleńczo pod policzkiem serce.

– Hej, ziemia do Liv – Itachi pstryknął palcami tuż przed jej nosem. Kiedy wreszcie na niego spojrzała odetchnął głęboko. – Nic ci nie jest?

– Co? A nie, nic. Dzięki. – Szybko wyswobodziła się z jego ramion mieląc pod nosem przekleństwo. Była zła na siebie. Po pierwsze za swoje gapiostwo, a po drugie, że zapach chłopaka niebezpiecznie podrażnił jej zmysły. Czując dziwne mrowienie w karku obejrzała się przez ramię. Jakieś dziesięć metrów dalej stał cały fanklub Uchihy i wlepiał w nią swoje mordercze spojrzenie. Prawie słyszała złowieszczy syk wydobywający się z ich gardeł. Co zdumiewające, na czele tej wesołej gromadki stała Hakaze i chyba pełniła rolę przywódcy. Liv zaobserwowała, że reszta towarzystwa rzuca w stronę białowłosej pytające spojrzenia, zupełnie jak w jakimś stadzie. Zabawne, zawsze uważała Hakazę za normalną w tej jej miłości do Uchihy, a tu taka niespodzianka.

– Idziemy? Czy będziesz się gapić nie wiadomo na co? Chyba zauważyłem nasze grupy. – Itachi błyskawicznym ruchem złapał ją za nadgarstek i pociągnął w stronę geninów.

Po dobrych kilkudziesięciu minutach zerknęła dyskretnie na zegarek. Dochodziła dwudziesta druga, a ona wciąż stała jak głupek z tymi małymi gamoniami. Była pewna, że przez dłuższy czas nie zapomni tego wieczoru. Uszy wciąż ją piekły, nie tylko od wiatru, ale też od śpiewu Zaku. Chłopak chyba ułożył własną pieśń o miłości i przyjaźni, specjalnie na ten wieczór. Nie przejmując się niczym, wspiął się na drzewo i zaczął wyć napisany przez siebie utwór. Tak fałszował, że z trudem opanowała odruch by użyć Boga Piorunów i zniknąć. Była szczerze zdumiona, że z żaden z obecnych na placu słuchaczy, nie rzucił w śpiewaka czymś cięższym. Gdyby była młodsza i to nie był jej uczeń, to jak nic, oberwałby pomidorem. 

– Podobało się pani? – ucieszony od ucha do ucha uwiesił się na kurtce Liv. Błyszczące czarne oczy i zaróżowione policzki, jasno świadczyły, że jest, chyba najlepiej bawiącym się uczestnikiem tej maskarady.

– Ta… zaśpiewaj to wrogom, oni tez docenią twój wokal – rzuciła lekkim tonem i wyplątała jego palce z materiału. Chłopiec chyba nie wyłapał złośliwości w zdaniu i uradowany pognał do grupy.

– Jesteś okrutna. Zobaczysz, za nim też będzie biegała cała wioska. – Itachi patrzył w ślad za bratem i uśmiechnął się delikatnie. – Kiedyś możesz błagać o autograf.

– Jeżeli kiedykolwiek nadejdzie taki dzień, to błagam, zabij mnie – pokręciła z niedowierzaniem głową. – Przecież jemu słoń nadepnął na ucho.

­– Dramatyzujesz, rodowi Uchiha się wszystko wybacza – zaśmiał się głośno, przeczesując palcami włosy. Wodził wzrokiem po wiszących nad ich głowami łańcuchach.

– Głuchotę też? – uniosła pytająco brew zerkając na niego z pobłażaniem. Czując, jak stykają się ramionami, westchnęła głośno. – Uchiha, byłabym wdzięczna, gdybyś nie stał tak blisko. Chcesz, żeby mnie żywcem ze skóry obdarły? – kiwnęła w stronę śledzących ich kobiet. – Pewnie  ci to pasuje, od zawsze życzyłeś mi śmierci.

– Nie masz się już czym przejmować tylko jakimiś desperatkami? – prychnął pogardliwie.

– To nie na ciebie rzucą się z pazurami – zarzuciła mu i oddaliła się w stronę podopiecznych.

Zaku kucał tuż obok Shion i razem oglądali swoje dzieło. Lampion był umalowany w kolorach zachodzącego słońca. Liv z westchnieniem chwyciła ze jego górę i uniosła, patrząc ponaglająco na uczniów. Chciała mieć to jak najszybciej za sobą. Każdy z nich złapał za pędzel i zaczął kaligrafować swoje inicjały. Senju, z trudem stłumiła śmiech, na widok skupionej miny młodego Uchihy. Stawiał kreski z takim namaszczeniem, jakby od tego zależało jego życie. Yuchiro skończył najszybciej z całej trójki i zerknął pytająco na mistrzynię. Liv, przewracając oczami, przygryzła kciuk i krwią narysowała symbol klanu Senju. Widząc zdziwione spojrzenia swoich podwładnych wzruszyła ramionami.

– No co? Tak będzie miał większą moc – stwierdziła odwracając wzrok. Z tego co jej się obiło o uszy, ten rytuał miał zapewnić im bezpieczne powroty do domu z misji.

– W takim razie, może my też powinniśmy… – zaczął Zaku, ale zaraz przerwał gdy Liv przyłożyła mu palec do ust nakazując milczenie. 

– Robiliście to z takim zaangażowaniem, że w zupełności wystarczy – szepnęła i potargała jego ciemne włosy. Położyła rękę na ramieniu chłopca i skupiła uwagę na jego starszym bracie.

Uśmiechnięty Uchiha przytrzymywał lampion swojej drużynie. Patrząc na jego twarz miała wrażenie, że jakoś się zmienił. Coś w postawie i sposobie mówienia mężczyzny było inne. Wydawał się jakby mniej gburowaty. Nadal potrafił być wredny, ale aura nie była już tak złowroga. Ich sprzeczki straciły na ostrości, stały się bardziej przekomarzaniem. Czy Liv odpowiadała ta zmiana? Nie wiedziała. Z pewnością nie odpowiadały jej reakcje własnego ciała na bliskość Itachiego.

– Możemy podpalić? – zapytała Shion wyrywając ją ze swojego świata. Uczennica stała tuż przed nią i ze zniecierpliwieniem wyłamywała palce.

– A kto ma go puścić? – rozejrzała się szybko szukając jakiegoś wzorca. Widząc, że to zadanie opiekunów, odetchnęła głębiej. – Dawaj, mała. – Podstawiła jej pod nos knot. – Mógłby to zrobić Zaku, ale obawiam się, że wtedy cały lampion poszedłby z dymem. No nie patrz tak, grupa szósta nie może być ostatnia.

– Tak jest! – Shion szybko podpaliła małą świeczkę i włożyła w uchwyt.

Liv uśmiechnęła się delikatnie na widok szczęśliwych twarzy uczniów. Ich oczy błyszczały jak w gorączce, śledząc ich drużynowy lampion dołączający do masy innych na niebie.

– Senju? – cichy i przyjemny głos Itachiego rozległ się tuż koło ucha Liv. Z trudem opanowała dreszcz gdy oparł brodę na jej ramieniu, a ciepły oddech podrażnił skórę na szyi. Chwilę później oparł skroń o jej policzek. – Co ty na to, byśmy puścili nasz wspólny lampion?

– Hę?

– Tym symbolicznym gestem zakopalibyśmy topór wojenny. Naszym grupom na tym zależy. – Zielone oko łypnęło na niego podejrzliwie.

– Skąd pomysł o toporze? Poza tym, nie mamy lampionu.

– Dzieciaki zadbały, by był jeden dodatkowy. – Niemal się roześmiał gdy usłyszał jej ciche prychnięcie.

– Co ty wyprawiasz? – wykrztusiła z trudem gdy objął ją od tyłu przyciągając do siebie tak, że musiała się o niego oprzeć. Lekko spanikowana, spojrzała w kierunku obserwującej ich Hakaze i przełknęła głośno ślinę.

– Dzielę się ciepłem – mruknął w odpowiedzi, wzrokiem przywołując Akirę.

  Miała ogromną ochotę się wyrwać. Przecież to nie przystoi, by Senju stała przyciśnięta do swojego największego rywala. Z drugiej strony tak przemarzła, że czuła się lekko zdrętwiała. Zwalając to na chwilową niepoczytalność, ciśnienie, pogodę i plamy na słońcu, postanowiła skorzystać z darmowego grzejnika, jakim niewątpliwie był teraz Itachi. W milczeniu chłonęła ciepło, a martwienie się jego rozwścieczonymi fankami pozostawiła sobie na później. Z niechętnym warknięciem wyciągnęła zgrabiałe palce i nakreśliła swoje inicjały, na podanym przez Akirę, lampionie. Gdy skończyła spojrzała pytająco na Itachiego, gdyż on nie ruszył się nawet o milimetr, a podobno oboje mieli zostawić swoje podpisy. Spod delikatnie przymkniętych powiek obserwował podopiecznych puszczających w niebo kolejne światło.

– Ty się nie podpisałeś? – Zaciskała rytmicznie dłonie starając się przywrócić im czucie. Gdy nie uzyskała odpowiedzi przeniosła wzrok na krążący po niebie lampion i aż przygryzła wargi. Na jednym z boków dostrzegła symbol przyjaźni, a na drugim boku był jakiś jeszcze.

– Zrobiłem to już wcześniej – szepnął wkładając ręce do kieszeni Liv i zaciskając na jej palcach. Gdy tylko ich dotknął, aż syknął wzdrygając się mocno i cofając dłonie. – Rany, Senju! Jesteś jak lód!

– No cóż… – wzruszyła obojętnie ramionami wciąż próbując rozszyfrować narysowany symbol.

Zmarszczyła lekko brwi gdy wyczuła, że się od niej odsuwa. Nie była zadowolona z takiego obrotu spraw, ale przecież nie mogła się odezwać. Gdyby to zrobiła, to prawie tak, jakby się przyznała, że takie przytulanie sprawia jej przyjemność, a nie sprawiało. Prawda? Nagle poczuła jak łapie ją za ramiona i szybkim ruchem obraca twarzą do siebie. Zmrużyła gniewnie oczy już otwierając usta, by domagać się wyjaśnień tak bezczelnego traktowania jej osoby gdy coś miękkiego opatuliło szyję Liv. Zamrugała kilkakrotnie patrząc z niezrozumieniem na Uchihę. Jej zdziwienie wzrosło gdy zorientowała się, że rozpina kurtkę. Nim zdążyła zaprotestować już tkwiła przyciśnięta do jego twardego torsu, a jej zmarznięte palce dotykały twardego brzucha. Poczuła, jak jego mięśnie spięły się pod wpływem obezwładniającego zimna, ale chłopak nawet nie mrugnął. Nie mogąc się powstrzymać rozprostowała dłonie i przejechała po gorącej skórze.

– Co? Zimno? – zapytała drwiąco gdy lekko zadrżał. Rozlewające się po całym ciele ciepło sprawiło, że miała ochotę zamruczeć z przyjemności. Kto by pomyślał, że z tego dupka taki dobry grzejnik?

– Zrób tak jeszcze raz, a cała ta zgraja będzie miała ciekawe widowisko – szepnął przyciągając ją jeszcze bliżej, obejmując połami kurtki.

– Jakie niby? – Uniosła głowę, a widząc niebezpieczny błysk w jego oczach, już żałowała swojego pytania.

– Pokażę ci, skoro tak nalegasz.