XXV W imię wyższego dobra

Hej! Nie musicie mnie już terroryzować, mam dla Was świeżutki i jeszcze gorący rozdział. :) Za radą znajomej zaskoczyłam wenona i napisałam go od razu w wordzie, zamiast jak dotychczas w notesie. Nie zatrybił na czas, że jest wykorzystywany i tym sposobem powstało to. Moim zdaniem, całkiem udane. Zobaczymy czy podzielicie tę opinię. Zapomniałabym, wszystkiego dobrego w NOWYM ROKU, oby był lepszy niż poprzedni.

Betowała Tayla :*

Liv, spod przymrużonych powiek patrzyła na uśmiechającego się złośliwie Uchihę. Przez głowę przeleciało jej stado myśli, zaczynając od tych całkiem przyjemnych do tych już mniej. Sama do końca nie wiedziała, którą wersję by wolała. Itachi miał w sobie coś, co przyciągało, działał jak magnes, któremu coraz trudniej się oprzeć. Tylko to przyciąganie nie było fajne, jeśli działało też na członkinię rodu Senju. Co jak co, ale przecież ona powinna się trzymać od niego z daleka. Na odległość rzutu kunaiem  – jeśli miała sprecyzować. Kątem oka zarejestrowała, że geninii gdzieś czmychnęli zostawiając ich samych. Wciągnęła ze świstem powietrze gdy dotarło do niej, że mężczyzna powoli nachyla się w jej stronę. Zagryzła mocno usta zdając sobie sprawę do czego dąży cała sytuacja. Ten dupek zamierzał pocałować ją w miejscu publicznym. Nie tylko publicznym, ale w cholernym tłumie ludzi, dla których byliby nie małą atrakcją. Nawet teraz wyczuwała wlepione w nich spojrzenia mieszkańców. Było to spowodowane pewnie faktem, że stoją tak blisko  i jeszcze się nie pozabijali. Taki fenomen zainteresowałby każdego.  Wszystkie jej mięśnie napięły się wyczekująco na jego następny ruch. Nie musiała długo czekać. Zacisnęła mocnej szczękę gdy potarł delikatnie nosem o jej nos, nie spuszczając z niej wzroku. Miała niemiłe uczucie, że ten diabeł ją hipnotyzuje. Niestety, nie mogła mu nic zarzucić, bo po pierwsze: nie miał aktywowanego sharingana, po drugie: genjutsu na nią nie działało. Gdy tylko sobie to uświadomiła, aż zawarczała w myślach. Wniosek był jeden. Chwilowy paraliż i niezdolność reakcji był spowodowany jej słabością. Słabością do tego idioty. Z takiej odległości z łatwością mogła policzyć jego gęste rzęsy,  okalające czarne, jak noc, oczy. Kolejny raz dopadła ją okrutna i bezczelna prawda, przed którą tyle lat się broniła. Zawsze się jej podobał. Kruczoczarne włosy, tęczówki tak ciemne, że zlewały się ze źrenicami, blada karnacja. Jednak nie to zwaliło ją z nóg. Itachi był ideałem, ale gdy się uśmiechał to zapierał dech w piersi. Wtedy autentycznie przypominał boskiego adonisa. Tylko raz widziała jego prawdziwy uśmiech i stało się to całkiem przypadkowo.

Wracała właśnie z grupą Anbu i mijali posiadłość  Uchihy. Przebiegając przez ich ogrody chcieli skrócić czas dotarcia do Hokage z ważnym meldunkiem. Misja była męcząca i trudna, przez co zajmowała pozycję w ogonie. Oddychając ciężko najpierw usłyszała przyjemny dla ucha śmiech. Nie zwalniając biegu przeskakiwała z jednej gałęzi na drugą, zastanawiając się kto jest jego właścicielem. Głos wydawał się znajomy, ale jednocześnie jakiś inny. Pełen ciepła, radości i ogólnego szczęścia. Nawet nie zauważyła jak pod jego wpływem sama uniosła kąciki ust.  Drugi raz usłyszała go dużo bliżej i o mało nie spadła z drzewa, jak zobaczyła do kogo należy. Na wielkim głazie siedział Itachi i uśmiechał się do swojego młodszego brata, próbującego wspiąć się na skałę. Widok był tak oszałamiający, że zamarła na kilka cennych sekund, wpatrując się w niego jak urzeczona. Tyle wystarczyło, by została zauważona. Jak sparaliżowana patrzyła na unoszącego głowę mężczyznę. Wbił w nią spojrzenie, a twarz przybrała grymas poirytowania. Nie mógł wtedy wiedzieć, że ma przed sobą Senju. Dopiero od paru dni działała w tej formacji, więc o jej awansie wiedzieli tylko najważniejsi ludzie w wiosce. Dopiero krzyk jednego z towarzyszy sprowadził ją na ziemię i zmusił do ruszenia z miejsca. Nie oglądając się ruszyła do grupy.

Z oparów wspomnień wyrwał ją gorący podmuch jego oddechu. Z trudem zatrzymała cisnący się do gardła pomruk przyjemności, kiedy jego ciekawski nos przeniósł się w okolice skroni, by zjechać ostatecznie na szyję. Spod przymkniętych powiek obserwowała dalsze poczynania Itachiego. Z trudem panowała nad przyśpieszonym biciem serca i nierównym oddechem. W głowie lekko wirowało od zalewających ją doznań. Zaczynała trochę odpływać, gdy delikatnie musnął jej usta swoimi. To co się stało później sprawiło, że aż otworzyła szerzej oczy. Poczuła jakby w ciele zapłonął ogień, a pod skórą przebiegły iskry. Wciąż miała wrażenie jakby dotykał jej warg. Zaskoczona spojrzała w dwa ciemne tunele, gdy się od niej odsuwał, pełne jakiś niezidentyfikowanych emocji. Ku swojemu zdumieniu była poirytowana, że się oddalił. Palący dotyk trwał stanowczo za krótko i nie zamierzała tego tak zostawić. To, że jest z rodu Senju, a on Uchiha, mało ją w tym momencie obchodziło. Nie do końca świadomie uniosła rękę, by przyciągnąć go z powrotem, aby pocałował ją jak należy. Gdy usłyszała głośne kroki, a później mocne szarpnięcie, sapnęła ze złości. Zaciskając mocno pięści utkwiła wrogie spojrzenie w równie rozsierdzoną Hakaze.

– Koniec migdalenia, Hokage was wzywa – syknęła, zaplatając ramiona na piersi, mordując przy tym wzrokiem Liv. Itachi zacisnął usta w złowróżbną wąską kreskę, ale nic nie odpowiedział tylko kiwnął na potwierdzenie głową i ruszył przed siebie.

– Dzięki. – Liv odwróciła się na pięcie i już miała odejść za Uchihą, gdy poczuła stalowy uścisk na ramieniu. Westchnęła głośno uspakajając buzujące w niej emocje. Uniosła pytająco brew, zerkając przez ramię na trzymającą ją Hakaze.

– Senju, trzymaj się z daleka od Itachiego. On jest mój. – Słysząc złowieszczy szept dziewczyny miała ochotę przewrócić znudzona oczami.

– Wybacz, ale nie zauważyłam ani żadnego napisu, że należy do ciebie, ani żeby specjalnie się bronił – wymruczała złośliwie wyszarpując się z uścisku. – Tak więc mam do niego takie same prawa jak ty, a może nawet większe. No chyba, że masz jakiś akt własności? – dodała uszczypliwie, śmiejąc się w myślach szatańsko na widok zdumienia znajomej. Przez dłużą chwilę rozbawiona patrzyła na jej pociemniałe od złości oczy. Hakaze dosłownie kipiała gniewem.

– SENJU! Idziesz? Czy mam wysłać specjalne zaproszenie tam do ciebie?! – głośny krzyk Uchihy dotarł do ich uszu, gdy znikał za zakrętem.

– Muszę cię przeprosić słoneczko, ale mam ciekawsze zajęcia niż sterczenie tu z tobą – spojrzała sugestywnie w miejsce gdzie zniknął Itachi i oblizała prowokująco usta. – Chcesz to mogę go od ciebie ucałować – mrugnęła do niej wesoło, biegnąc za Uchihą.

Denerwowanie Hakaze może być całkiem niezłym sportem – pomyślała Liv, uśmiechając się półgębkiem.

Gdy tylko się upewniła, że zniknęła dziewczynie z oczu spowolniła krok do marszu. Nie chciała utwierdzać mężczyzny w przekonaniu, że jakoś pali się do jego towarzystwa. Było miło, ale magiczna chwila minęła. Ziewając mocno, przeczesała palcami włosy i weszła do budynku administracji. Dochodziła północ i tak późna pora była dość nietypowa jak na przekazywanie misji. Może stało się coś poważnego? Zaintrygowana, a jednocześnie odrobinę znudzona wspinała się po schodach do gabinetu Tsunade. Pytanie też dlaczego akurat ich dwoje miało się stawić? Może to coś, co dotyczyło ich grup? Nie, raczej nie, przecież mieli mieć jeszcze wolne. Marszcząc brwi doszła do właściwych drzwi i bez pukania nacisnęła klamkę. To co zastała wewnątrz wprawiło ją w lekkie osłupienie.

Hokage stała przy Danzo dysząc ciężko, a pomieszczenie wyglądało jak po przejściu huraganu. Zamrugała gwałtownie od razu unosząc ręce do góry w geście poddania. Podrapała się po karku gdy oboje wbili w nią czujne spojrzenia. Poczuła się trochę nieswojo z powodu takiej ilości uwagi.

– Jestem! Wiem, że troszkę mi zeszło, ale ten tłok na ulicach – zaśmiała się nerwowo stawiając ostrożne kroki w stronę opierającego się o framugę okienną Uchihy. Jednocześnie cały czas nie spuszczała oka z przywódczyni i jej towarzysza. Gdyby miała rozegrać się walka, zamierzała użyć Itachiego jako żywej tarczy.

– Senju, wyjdź – głos Tsunade zabrzmiał jak wystrzał i sprawił, że Liv zamarła w pół drogi do celu.

– Że ja? – Zamrugała zaskoczona wskazując na siebie palcem. Rozejrzała się zdezorientowana po obecnych. Zauważając utkwione w niej czarne tęczówki wysyczała przez zaciśnięte zęby: – Co żeś  im na mnie nagadał, Uchiha?

– Dopiero przyszedłem więc niby kiedy? – mruknął beznamiętnie, chowając ręce do kieszeni. – Może znów coś spieprzyłaś.

– CO?! ­– wrzasnęła na całe gardło.

– Senju, powiedziałam ci żebyś wyszła. Uchiha, ty też. Misja nie jest pilna. Skontaktuję się z wami – warknęła ponaglająco Hokage. Liv wzruszyła obojętnie ramionami i odwróciła się w stronę drzwi. Itachi chyba zamierzał wyskoczyć oknem, bo stał już jedną noga na parapecie.

– Chwila! Senju, zostaje! ­– Danzo podparł się na lasce i spojrzał karcąco na blondynkę. – Znasz stanowisko starszyzny.

– Dowiem się, o co do diabła chodzi? Czy mam stać jak kołek? ­– zapytała Liv popierając się pod boki. – ­Zdecydujcie się wreszcie.

– Idziesz!

– Zostajesz!

 Słysząc dwie stanowcze odpowiedzi westchnęła ciężko. Pomasowała uspakajająco skronie i usiadła po turecku na podłodze, podpierając na ręku brodę. Coś czuła, że ta maskarada jeszcze trochę potrwa. Miała ochotę prychnąć gdy dotarło do niej, że Uchiha też ma zamiar uczestniczyć w tym nietypowym zgromadzeniu.

– Mimo wszystko się nie zgadzam, a to, że ta ciemna masa nadal tu jest, nic nie zmienia! – Tsunade spojrzała groźnie na Danzo. Liv, aż zmrużyła oczy na to określenie. Ona, ciemną masą? Prawie czuła rozbawienie Itachiego, spowodowane usłyszanymi słowami. – Nie godzę się na takie barbarzyńskie praktyki!

– Decyzja została podjęta by zapewnić bezpieczeństwo wiosce! Nic na to nie poradzisz ślimacza księżniczko.

– Nie takim kosztem!

– Ona jest shinobi, a to zobowiązuje do lojalności! – stanowczy głos mężczyzny rozniósł się po pokoju. ­– Łowcy nie zmienią swojego stanowiska, a ona przeżyje. Co ją nie zabije, to wzmocni.

– Ich żądania są niedorzeczne! Pierwsi zaatakowali!

– Co, proszę? – Liv uniosła gwałtownie głowę. – Łowcy mają czelność wznosić jakieś żądania? – Gniew, aż zapiekł ją w żyłach gdy pomyślała o tych szubrawcach. Najpierw próbowali zabić ją, później Yuuki, a teraz jeszcze wyskakują z jakimś szantażem? Jak przez mgłę wyczuła przemieszczająca się czakrę Uchihy.

– Zagrażają wiosce i dlatego pójdziesz ze mną, Senju. – Danzo wyprostował się dumnie i stuknął laską w posadzkę. Na ten gest Liv, aż zawarczała, momentalnie zmieniając formę. Szybko skoczyła na równe nogi, obnażając zęby i stając w pozycji bojowej. – Tak myślałem, nie pójdziesz po dobroci.

– Danzo, nie zgadzam się! – Hokoge zrobiła krok do przodu, ale ku swojemu zdumieniu uderzyła w niewidzialną barierę. – Przeginasz – stwierdziła, zaciskając pięści.

– Ród Senju zawsze chronił wioskę. Tak będzie i tym razem – zawyrokował.

– Owszem ochronię wioskę, ale nie na takich warunkach – syknęła Liv, mrużąc złote oczy. Miała ochotę się roześmiać, gdy mężczyzna rzucił w nią kunaiem, raniąc w policzek. Posłała mu drwiące spojrzenie i wierzchem dłoni starła stróżkę krwi, płynącą po twarzy. – Serio? Kunai? Spodziewałam się bardziej górnolotnych technik.

– Nie martw się, będą górnolotne – odpowiedział spokojnie.

– Senju! Nie pozwól by twoja krew dotknęła posadzki! – usłyszała głośny krzyk Itachiego, ale zanim zrozumiała co powiedział, było już za późno.

Obserwowała jak w zwolnionym tempie, brunatno czerwona kropla rozbija się o podłogę. Oddychając ciężko przez nos, widziała formującą się krwistą barierę. Był to jeden z najlepszych sposobów, by unieruchomić demona. Mogła jedynie patrzeć złowrogo na uśmiechającego się mężczyznę gdy liny sunęły po jej ciele, zmuszając do przyklęku.

– Zapłacisz za to – obiecała grobowym tonem.

– Będę na ciebie czekać – roześmiał się ochryple, stając tuż przed nią i dotykając oplatających ją więzów. Przesunął palcem po zranionym policzku następnie złapał mocno za podbródek zmuszając do uniesienia głowy. – Powinnaś się cieszyć, każdy chciałby się poświęcić dla dobra Konohy.

– Pieprz się – warknęła plując mu prosto w twarz.

– Nie dotykaj jej! ­– Tsunade złamała barierę i już zmierzała w ich kierunku.

– Na nas już czas. – Danzo uśmiechnął się łagodnie składając pieczęcie, a później dmuchnął czymś piekącym prosto w oczy Liv.

– Jasna cholera! Senju! – usłyszała tylko wołanie Itachiego, a później wszystko rozmyło się w szarym dymie.

Nie wiedziała ile minęło czasu zanim się ocknęła i otworzyła powieki. To, że była dłużej nieprzytomna było jasne. W innym wypadku z pewnością nie dałaby się zakuć w kajdany z czakry. Ze złością szarpnęła się w niemej bezsilności. Została uwięziona pomiędzy dwoma wysokimi słupami, do których były przymocowane okowy, zmuszające ją do stania z rozwartymi ramionami. Piekły ją nadgarstki, a to oznaczało, że jest w tej pozycji już jakiś czas. Zauważyła, że została przebrana. Miała na sobie jedynie cienką lnianą koszulę i czarne rybaczki. Ubrania, w które ją zapakowali w ogóle nie chroniły przed chłodem. Postanowiła skupić się na otoczeniu. Coś było bardzo nie tak. Nie była w Konosze. Nie była nawet w budynku, tylko na jakimś rytualnym placu. Zmrużyła groźnie oczy dostrzegając grupę ludzi zmierzających w jej kierunku. Gdy zobaczyła w ręku jednego bat, uśmiechnęła się sarkastycznie. Będzie wesoło.

– Demonie, przyszliśmy cię ukarać za zabicie naszych pobratymców. – Tubalny głos doszedł do jej uszu na co skrzywiła się niesmacznie.

– Fascynujące, a teraz róbcie co macie robić, bo trochę mi się śpieszy – Liv warknęła niemiło podnosząc dumnie głowę. Przecież nie okaże tym łajdakom słabości. Brew drgnęła jej nerwowo gdy jeden z mężczyzn oderwał się od reszty i stanął tuż przed nią.

–  Pierwszy raz spotykamy kobietę demona – mruknął dotykając jej twarzy. – Jednak nie myśl, że dzięki temu uzyskasz jakieś względy. – Zamachnął się mocno uderzając ją w policzek. Liv poczuła metaliczny posmak krwi i uśmiechnęła się cierpko.

– A wy nie liczcie, że wam to zapomnę – odpowiedziała i splunęła swojemu oprawcy pod nogi. – Wybiję was, co do nogi.

– Zaczynamy ­– zignorował jej uwagę machając na towarzyszy i stanął za nią.

Liv spięła mięśnie czekając na cios. Usłyszała świt bata, ale nie dosięgnął on celu. Odetchnęła głęboko przymykając oczy. Znała tę grę „na czas”. Ofiara cały czas trzęsie się ze strachu w oczekiwaniu na ból, a oprawca bawi się jej przerażeniem i błaganiem o litość. Zagryzła mocno usta i wtedy bat pierwszy raz rozorał jej skórę. Miała pewność, że kat pociął ciało. Mimowolnie zacisnęła palce na podtrzymujących ją łańcuchach. Od lędźwi w górę czuła jakby ją przypalano. Miała ochotę wyć, ale ostatkiem sił zdusiła w sobie wszelkie dźwięki. Padał cios za ciosem, a ból był tak obezwładniający, że po piętnastu razach straciła rachubę. Otumaniona zwiesiła głowę, patrząc na powiększająca się kałużę krwi u swoich stóp. Z bólu dostała szczękościsku, a z oczu spływały łzy, jednak nie wydała z siebie żadnego upokarzającego jęku. Miała wrażenie, że zamiast pleców ma tam żywe mięso. Czuła gorącą krew spływającą po łydkach na ziemię. Nie wiedziała, ile czasu ją katowali, zanim los się nad nią zlitował i straciła wreszcie przytomność.