XXVI Witajcie w piekle

Hej! Nie musicie już marudzić, oto nowy rozdział. Matko Boska, to ma prawie trzy tysiące słów. Jak ktoś jęknie, że krótkie to uduszę XD. Sześć kartek w Wordzie to mój limit. Mam nadzieję, że to docenicie i uradujecie moje oczy długimi komentarzami :D. Pozdrawiam i miłego czytania Marudy c:

Betowała Tayla :*.

Itachi z kamienną twarzą poprawiał mundur ANBU. Nie miał go na sobie od paru lat i nigdy by nie przypuszczał, że znów będzie zmuszony go założyć. Gdyby nie ta cholerna technika tego starego capa, to teraz siedziałby spokojnie w domu, zamiast szykować się na odbicie Senju. Kto mógł przypuszczać, że Danzo zastawi podwójną pułapkę? Rozbicie bariery przyzwało demonicznego Chowańca, dając mu możliwość ewakuacji. Spojrzał w zamyśleniu na trzymaną w ręku maskę. Westchnął cicho i odłożył ją na stojący przed nim stół. Cały blat był zawalony mapami i innymi papierami. Jego oczy z uwagą śledziły rozmieszczenie czerwonych kropek na oznaczonym terytorium. Takimi punktami zakreślili miejsca w których mogłabyć przetrzymywana Senju. Nie wiedzieli gdzie dokładnie mają szukać, bo ten szczwany lis Shimura, gdzieś przepadł. Znaleźli jedynie notatki tego szarlatana. Czując mocne klepnięcie, obejrzał się przez ramię. Tuż za nim stał Shisui Uchiha, który również został przydzielony do poszukiwań. Teraz stał uśmiechnięty i szczerzył się szeroko do swojego najlepszego przyjaciela.

– Dobrze cię widzieć, Itachi. – Poklepał go po plecach, przechodząc obok i nachylając się nad stołem. – Jak za starych, dobrych czasów.

– Wtedy nie musieliśmy ratować nikogo od Senju – burknął w odpowiedzi, zaplatając ręce na piersi.

Shisui słysząc ton przyjaciela uśmiechnął się pod nosem.

– A ja myślałem, że może się wreszcie dogadaliście – roześmiał się głośno, mrużąc zabawnie oczy. – Wspólne misje nic nie dały?

– Jakoś nie zmieniły faktu, że jest z tego a nie innego klanu.

– A ty dalej swoje, kuzynie. – Pokręcił z niedowierzaniem głową, zaraz jednak uśmiechnął się chytrze. – Zabawne, że na festynie nie przeszkadzało ci jej nazwisko.

– To nic nie znaczyło – stwierdził Itachi beznamiętnie. Przez dłuższą chwilę mierzyli się spojrzeniami, aż w końcu Shisui skapitulował.

– Skoro tak mówisz ­– zgodził się dla świętego spokoju. – Myślisz, że kogoś ma?

– Co? Ale, że kto? Senju? – Itchi gwałtownie drgnął słysząc tak szokujące pytanie. – Nie wiem, a co cię to obchodzi? – Spojrzał podejrzliwie na mężczyznę.

– No cóż… Ja nie mam żadnych problemów, że jest od Senju, więc może…

– Mało, że jest od nich to jeszcze jest demonem. Wiesz, tak tylko ci przypominam, jakbyś zapomniał – warknął z poirytowaniem w jego stronę.

–  Wymieniasz same plusy, kolego – prychnął rozbawiony. – Potomek naszych połączonych rodów, a do tego z domieszką krwi demona. Sam musisz przyznać, że byłby to shinobi idealny.

– Fascynujące. Urzekła mnie twoja historia, ale jak się nie pośpieszymy to nie będziesz miał nawet o czym marzyć – rzucił z jadem w głosie.

– No już, już. Łasic, jesteśmy jak rodzeni bracia. – Podszedł do mężczyzny i objął go ramieniem, uśmiechając się szeroko. ­– Nie będziemy się dochodzić o kobietę. – Puścił mu oko, poklepując po policzku.

– Ano, nie będziemy, bo Senju jest poza twoim zasięgiem. – Strącił jego ramię i sięgnął po maskę.

– Proponujesz mi zakład?

– Nie. Twierdzę, że z nas dwóch, ty, nie masz szans – odparł spokojnie.

– A ja twierdzę, że najwyższa pora by dla odmiany poznała miłego i kulturalnego Uchihę – stwierdził wesoło. – Moja drużyna przeczesuje południe, ty północ.

– Niech będzie. – Itachi zniknął w kłębach dymu.

Liv sapnęła cicho rozpoznając ciemny korytarz, złorzecząc pod nosem ruszyła przed siebie. Jak zwykle uderzył ją odór nafty i siarki, sprawiając, że przyśpieszyła kroku. Przesunęła palcami po chropowatej powierzchni ściany, kierując się w stronę wielkich dębowych wrót. Wzdychając ciężko nacisnęła klamkę i wkroczyła do środka. Jak zwykle oślepił ją blask światła, na co zareagowała wiązanką wyszukanych przekleństw. Zawarczała cicho wyrzucając sobie głupotę. Nigdy nie nauczy się otwierać tych głupich drzwi stopniowo, by nie kończyć ślepa na parę minut. Mrugała intensywnie, starając się pozbyć irytujących mroczków. Gdy to nastąpiło, wreszcie ich zobaczyła. Na dużym drewnianym, wyścielanym futrami fotelu siedział pierwszy Hokage. Podpierając na ręce brodę, patrzył spod rzęs na mężczyznę po swoim prawym boku. Delikatny uśmiech błąkał się po ustach Hashiramy, a jego ciemne oczy nie spuszczały spojrzenia z twarzy towarzysza. Tą drugą osobą był Madara. Liv ostrożnie zbliżyła się do obu protoplastów Konohy i zerknęła na długie blade palce użytkownika Sharningana. Trzymał je mocno zaciśnięte na jakimś przedmiocie, marszcząc brwi w gniewnym grymasie.

– Co to ma być, Hashiramo?

– To co widzisz. – Czarne oczy zabłyszczały radośnie, a usta poszerzyły uśmiech. Pogładził zdobienia na podłokietnikach, nie zwracając uwagi, że jego rozmówca wbija w niego mordercze spojrzenie.

– Po co? – Madara oparł się o zagłówek fotela i pochylił się nad uniesioną twarzą rywala.

– Przyjaciel przyjacielowi nie może nic dać? – Ciemne brwi uniosły się pytająco. – Chcę żebyś pamiętał, kim dla mnie jesteś i zawsze będziesz.

– Naprawdę na ostatnim sparingu musiałem ci za mocno przyłożyć – westchnął głośno, odgarniając na bok niepokorną grzywkę. – Chociaż nie, ty przecież zawsze byłeś głupcem.

– Madara! Ja tu do ciebie z sercem na tacy a ty mnie tak traktujesz?! – warknął ostrzegawczo podrywając się z siedziska.

Uśmiechnęła się lekko, widząc temperament przodka. Zawsze uważała go za zdyscyplinowanego i ułożonego shinobi, a tu okazuję się całkiem inny. Impulsywny, porywczy, a jednocześnie bardzo charyzmatyczny. Przynajmniej wiedziała na kogo miała zwalać winę za swoje nie najlepsze cechy. Tak, zawsze może powiedzieć, że przecież nikt jej nie pytał o zgodę, gdy rozdawali geny. Pogratulowała sobie przebiegłości i czekała na dalszy rozwój sytuacji.

– Ostatni raz pytam: co to jest? – niski głos Madary odbił się echem po pomieszczeniu. – Widzę, że coś kręcisz i jeśli zaraz nie odpowiesz to wyduszę to z ciebie siłą.

– Klucz do naszych wspomnień.

– Jaki znowu klucz? Mówże jaśniej, bo powoli tracę cierpliwość.

Cała się spięła w oczekiwaniu. Nigdy nie zaszła tak daleko i nie zamierzała uronić nawet najmniejszego słowa z ich rozmowy.

– Pamiętasz czas gdy byliśmy dziećmi? Dużo czasu spędzaliśmy przy jednej jaskini, a to klucz, by do niej wejść.

Zaintrygowana patrzyła na obu mężczyzn. O czym oni mówili? Jaka jaskinia? Kluczem jest to złote coś w ręku Madary? Masa pytań przemykała jej przez głowę. Zmarszczyła brwi gdy wreszcie mogła dokładniej zobaczyć przedmiot w ręce Uchihy. Wyglądał jak owalny wisior. Jak taka błyskotka miała być kluczem? Nagle, aż sapnęła zaskoczona rozpoznając ten kształt. Przecież już go kiedyś widziała.

Z dziwnego snu wyrwał ją kubeł lodowatej wody chluśniętej prosto w twarz. Prychając i sycząc spojrzała na stojącego przed nią mężczyznę. Zmrużyła gniewnie oczy rozpoznając swojego kata. To on wczoraj trzymał bat.

– Pobudka, księżniczko – zaświegotał wesoło, uśmiechając się drapieżnie.

Liv zamrugała gwałtownie, próbując wyostrzyć wzrok. Nadal była na rytualnym placu z tą różnicą, że teraz był ranek a tłum gapiów zniknął. Widziała rozstawione wokół niej na długich uchwytach pochodnie powbijane w ziemię. Chociaż nie. Zauważyła, że umieszczone były w specjalnych otworach. Cholerni Łowcy byli przygotowani na zabawy ze swoją zwierzyną.

– Jak spałaś? – zapytał uprzejmie, jednocześnie przejeżdżając palcami po jej poranionych plecach. Senju z trudem opanowała syk, świdrując wzrokiem swojego oprawcę. – Wiesz, wczoraj nas trochę rozczarowałaś. – Pokręcił ze smutkiem głową , odpinając od pasa bat.

Dziewczyna kątem oka zarejestrowała, że na jego trzonku jest symbol zabójców. Teraz wiedziała dlaczego rany nie chcą się goić. Używali specjalnej broni, opieczętowanej starożytnymi runami. Miała na celu wyciśnięcie życia z pojmanego demona. Gorzej trafić nie mogła. Przeklęty Danzo.

– Strasznie mi z tego powodu nie jest przykro – prychnęła przez zęby, gdy uderzył ją rękojeścią w łopatkę. Na moment znów ją zamroczyło, ale szybko odzyskała fason nie chcąc dać mu satysfakcji.

– Będąc na twoim miejscu nie rzucałbym się tak – pouczył ją z uśmiechem obchodząc dookoła. – Widziałem zaskoczenie na twojej twarzy, że jesteśmy tylko we dwoje. Romantycznie co? ­– zaśmiał się ochryple. – Nie martw się, piętnaście minut i znów będziesz gwiazdą estrady.

– Od razu mi ulżyło – syknęła w odpowiedzi, racząc go morderczym spojrzeniem.

– Pomyślałem, że jako kobieta lubisz dobrze wyglądać i mam dla ciebie niespodziankę. ­– Pstryknął palcami i tuż obok niego pojawiły się dwie małe postacie. Widząc je, aż wciągnęła ze świstem powietrze. Stały przed nią dziewczynki w wieku maksymalnie czterech lat. Obie patrzyły na Liv wielkimi wystraszonymi oczami, trzęsąc się z przerażenia. Jedna z nich trzymała gruby wianek z kwiatów.

 – To są moje pomocnice z pobliskiej wioski – wyjaśnił, a dzieci na jego słowa zapłakały gorzko, wtulając się jedna w drugą. – Ponieważ nikt z nas nie miał ochoty dotykać demona, musieliśmy je sobie pożyczyć od ich rodziców.

Senju dopiero teraz zauważyła duże siniaki i nacięcia na ich nagich nogach i rękach. Rozcięte łuki brwiowe i wargi, nosiły ślady zaschniętej krwi. Widząc to warknęła gardłowo, szarpiąc się usilnie. Nie dość, że torturowali ją, to jeszcze dzieci? Gniew aż zasyczał w jej żyłach.

– Bądźcie przeklęci! ­– wykrzyczała obnażając kły i dysząc ciężko. Choćby miała to być ostatnia rzecz w jej życiu, zrówna ich wszystkich z ziemią. – Gdy się uwolnię…

– Tak, tak. – Machnął lekceważąco ręką, przenosząc spojrzenie na dziewczynki. ­ – Zaplećcie warkocz czy co tam umiecie, a na głowę wianek – rozkazał, odwracając się plecami. – Ma być na galowo w finale naszej zabawy – roześmiał się zimno.

Liv ze smutkiem patrzyła na przerażone twarze dzieci. Czuła jak trzęsły im się ręce gdy dotykały jej skóry, odgarniając włosy. Przymknęła oczy kiedy z ich gardeł wydostał się zduszony pisk jak zobaczyły pokiereszowane plecy. Teraz już całe były zasmarkane, a łzy wielkie jak grochy spływały im po twarzach. Gdy wreszcie skończyły, stanęły przed nią i nałożyły wianek. Uśmiechnęła się do nich pocieszająco, przymykając złote oczy.

– Ciii… – szepnęła uspakajająco. – Wydostanę was stąd.

Liv stała z dumnie uniesioną głową, upominając się w myślach, by nie wydać nawet najmniejszego dźwięku. Teraz nie chodziło tylko o jej dumę i honor wojownika, ale o te dwie przerażone istoty stojące przed nią. Łowcy w ramach okrutnej zabawy, postanowili zmusić porwane dzieci do oglądania ich brutalnego show. Przywdziała na twarz maskę obojętności i beznamiętnie patrzyła na zgromadzony tłum. Wokół nich było może ze sto osób, jednak w tej grupie nie dostrzegła ani jednej kobiety. Obecni byli sami mężczyźni z oczami przepełnionymi żądzą krwawej jatki. Wreszcie zauważyła to, czego szukała już od wczoraj. Łowcy mieli podział na klany i od momentu jak tu trafiła, usiłowała się dowiedzieć, która z grup wpadła na tak genialny pomysł z żądaniami od Konohy. Teraz wiedziała. Miała do czynienia z Domem Nocy. Mogła się domyślić, bo zawsze byli wyjątkowo niestabilni i bardzo często działali poza prawem.

– Jak widzicie, dziś mamy drugi, finałowy dzień naszego małego rodzinnego widowiska. – Kat chodził dookoła uwięzionej dziewczyny przemawiając do tłumu.

Liv z niesmakiem przewróciła oczami gdy wśród oglądających wybuchła wrzawa i oklaski. I to ona jest tu uznawana za potwora, pomyślała z ironią.

– Jako, że wczoraj nasza główna atrakcja odpłynęła przed końcem zabawy, postanowiliśmy zadbać, by więcej się tak nie zdarzyło – poinformował publikę, przywołując gestem stojącego niedaleko staruszka. Gdy ten się zbliżył, odebrał od niego jakieś zawiniątko i podrzucił je parę razy. – Pomysł przyszedł mi do głowy dzięki naszemu wspaniałemu przywódcy. – Skłonił się w kierunku jakiegoś obrzydliwego grubasa. – Demonie, to prezent dla ciebie.

Liv ze zmrużonymi oczami śledziła poczynania prowadzącego. Spokojnym krokiem zaszedł ją od tyłu, a w jego oczach błyszczało widoczne wyraźnie podniecenie. Przez ramię obserwowała jak prawie łagodnym gestem odgarnia warkocz, przerzucając go tak, by wylądował u niej na piersi. Rozwiązał pakunek a następnie błyskawicznym ruchem przechylił go, wysypując całą zawartość na jej okaleczone plecy.

– Wiecie jak szczypie gdy odrobina soli dostanie się wam do rany? To ból, który teraz odczuwa ta dziewczyna jest po tysiąc razy gorszy.

Z satysfakcją patrzył, jak Senju zaciska powieki, dysząc ciężko. Ciało miała napięte jak struna a palce ściskały z całą siłą łańcuchy. Tak mocno, że aż zbielały jej kłykcie. Mimo usilnych starań nie mogła powstrzymać drżenia wywołanego katuszami jakie w tej chwili przeżywała.

 – No cóż, w takich warunkach będziesz bardziej skupiać na mnie uwagę, słoneczko. Ten specyfik działa drażniąco i pobudzająco na takie stworzenia jak ty, więc utrata przytomności ci nie grozi. Może wreszcie usłyszymy twoje krzyki.

– Idź do diabła – wysapała w odpowiedzi, szarpiąc się gwałtownie.

Na ta wymianę zdań ludzie zaczęli wiwatować, gorąco dopingując kata do uniesienia bata.

– Ach, zapomniałbym. Ten pył ma też inne ciekawe działanie. Do czasu usunięcia go z organizmu, nie przywdziejesz swojej zakłamanej powłoki.

– Zaczynaj, a nie pieprzysz mi tu głupoty – syknęła.

– Jak sobie życzysz. ­– Uśmiechnął się szeroko podnosząc w górę narzędzie tortur. – Pewnie to mało istotne, ale będzie teraz boleć kilkakrotnie bardziej – poinformował ją radośnie, zadając pierwszy cios.

Trójka zamaskowanych shinobi przeskakiwała z drzewa na drzewo, tak szybko, że przypominali czarne rozmazane plamy. Itachi jako dowódca biegł na przodzie, narzucając swoim podwładnym zabójcze tempo. Od kilkunastu godzin przeczesywali przydzielone tereny, nie trafiając na żaden trop. Kompani Uchihy wiedzieli, że ten jest wściekły. Chociaż nie mogli zobaczyć twarzy przywódcy, to nie dało się zignorować buchającej z niego czakry. Zerknęli na siebie w milczeniu, zastanawiając się kiedy jego nerwy zawiodą i ujrzą pełną wersję Susanoo. Wiedzieli, że sławne opanowanie Uchihy wisi na włosku, dyndając przy tym radośnie.

Chociaż robili co mogli, to wciąż, nic nie znaleźli. Nawet fakt, że do zespołu poszukiwawczego został wcielony członek klanu Inuzuka, nie pomógł. On i jego pies nie mogli wyczuć obecności ani Senju, ani Łowców. Zupełnie jakby zapadli się pod ziemię.

            Itachi zmrużył w irytacji oczy, gdy zdał sobie sprawę, że zostało im do sprawdzenia jeszcze drugie tyle miejsc. Był zły. Cholernie zły, że nie zareagował gwałtowniej w gabinecie Hokage. Żałował, że nie aktywował Susanoo. Owszem, zrujnowałby całe pomieszczenie a może i pół budynku, ale Danzo nie miałby szansy uciec. Powstrzymanie tego starego dziada byłoby warte reprymendy od Piątej. Zresztą, biorąc pod uwagę wybuch Tsunade, gdy uciekł zabierając Senju, to jakoś wątpił, że poniósłby jakiekolwiek konsekwencję swoich destrukcyjnych działań. Swoją drogą, gdyby ta wybuchowa dziewczyna bardziej uważała, to teraz by nie była Bóg wie gdzie, Bóg wie z kim, robiącym jej Bóg wie co. Znając jej cięty język to właśnie dostaje dwa razy takie baty, niż były w pierwotnym założeniu. Cholera! Im dłużej tam przebywa tym gorzej. Warknął cicho przyśpieszając.

            Liv, zmęczona bólem zawisła całym ciężarem na podtrzymujących ją łańcuchach. Nogi odmawiały jej posłuszeństwa, ale mimo to uniosła dumnie twarz, patrząc wyzywająco w oczy kata. Znowu mu nie wyszło. Tyle przygotowań i masa trików, które poszły na marne. Nie udało mu wyrwać żadnego kompromitującego jęku z jej ust. Mimo wyczerpania, uśmiechnęła się drwiąco, spojrzeniem dając do zrozumienia, że Łowca jest nikim. Przegrał z demonem. Jest zwykłym frajerem podbudowującym swoje kulejącego ego, posiadaniem bata. Satysfakcja, aż zapiekła ją w piersi na widok jego gniewu i dezorientacji. Tak leszczu, jestem z Senju, rodu, którego nie złamie takie zero jak ty, pomyślała przymykając oczy i upajając się zwycięstwem. Spod rzęs obserwowała jego porażkę.

            Kątem oka dostrzegła ruch i tuż za nim ujrzała nieśmiałe uśmiechy na twarzach dzieci. W ich oczach zamigotała nadzieja i wiara w lepsze jutro. A to wszystko za sprawą jednego demona, nie złamanego przez swoich oprawców. Okaleczonego, ale nie pokonanego. Posłała im pokrzepiające spojrzenie.

Kat patrzył przez chwilę swoją ofiarę, aż w końcu się uśmiechnął. Wyglądał jak kot, który właśnie pożarł tłustego kanarka. Senju, zauważając zmiany na jego twarzy, zmarszczyła gniewnie brwi. Miała złe przeczucia.

– Rozumiem – powiedział kat do siebie, drapiąc się po brodzie. – Zabraliśmy się  do tego od złej strony. – Jego oczy zabłyszczały szaleńczo. – Mój błąd, przyznaję, ale zaraz go naprawimy. – Przeniósł spojrzenie na dziewczynki.

– Czego jeszcze chcesz? – Liv poruszyła się niespokojnie w swoich więzach.

– Te dwie – wskazał swoje ofiary. – Przywiązać do jednego ze słupów demona.

– Co?! – krzyknęła, bezradnie próbując uwolnić ręce. – Ani się waż, potworze!

Łowca zacmokał w odpowiedzi gładząc swój bat, a cały otaczający ich tłum, zawył z uciechy na nową atrakcję.

­– Ty jesteś potworem, nie ja – stwierdził fakt, nie odrywając spojrzenia od świeżych gwiazd swojego spektaklu. – Sama zgotowałaś im ten los.

– PRZESTAŃ! – zawyła w chwili gdy pierwszy raz uderzył.

Zaczęła się szarpać w swoich okowach, krzycząc, błagając, złorzecząc, by zaprzestał swoich działań. Czuła jak gorące łzy bezradności spływają jej po policzkach, a pisk dzieci rozsadzał bębenki. Pogrążała się w rozpaczy i bezsilności, jak przez mgłę rejestrując głośne śmiechy i skandowanie oglądających. Wszystko docierało do niej jak przez mgłę. Dysząc ciężko zamknęła oczy. Czuła jak pod jej skórą gromadzi się gniew tak wielki, jakiego jeszcze nigdy nie czuła. Całe ciało płonęło rządzą krwi i chęcią zemsty. Pragnęła zabić.

Ostatni raz szarpnęła łańcuchami, wkładając w to wszystkie buzujące w niej emocje i uczucia. Wtedy to się stało, ogniwa więzów trzasnęły jak zapałki uwalniając ją z pułapki. Sapiąc głośno nawet nie zauważyła, że na placu zaległa niczym niezmącona cisza, a publika zamarła w bezruchu. Słychać było tylko oddech rozwścieczonego demona oraz cichy płacz porwanych dziewczynek. Liv, otwierając powieki, stanęła w lekkim rozkroku jakby szykując się do skoku.

­– Nadszedł czas zapłaty – warknęła donośnym głosem, zaraz prostując się dumnie, a resztki łańcuchów wiszących przy jej przegubach, zabrzęczały złowieszczo. – Witajcie w piekle – zaśmiała się złowrogo, ruszając z miejsca.

Itachi poniósł gwałtownie głowę wyczuwając znajomy wybuch czakry. Nie było szans by się pomylił. Tak charakterystyczną i silną aurę miała tylko jedna osoba w wiosce. Spojrzał nagląco na towarzyszy dając sygnał do biegu. Liv nie mogła być dalej niż kilka kilometrów od nich. Nagle Uchiha zmarszczył brwi, gdy coś sobie uświadomił. Moc, którą emanowała Senju była inna niż zapamiętał. Tę przepełniały same negatywne emocje. Zło w czystej postaci. Coś było stanowczo nie tak. Gnany złymi przeczuciami biegł tak szybko, jakby gonił go sam diabeł. Nie zwracał uwagi na mniejsze gałęzie, zwyczajnie łamiąc je i torując sobie trasę. Nie miał czasu na ich wymijanie. Zauważając prześwit miedzy drzewami przyśpieszył. Jeszcze tylko kilka metrów. Zdyszany wypadł na jakiś kamienny plac i zamarł w pół kroku. To co zobaczył, sprawiło, że aż wstrzymał oddech i powoli z niedowierzaniem ściągnął maskę.

Wszędzie dookoła widział krew i ciała. Morze trupów, wyścielało kamienną posadzkę przypominając ludzki dywan. Krajobraz wokół niego wyglądał jak z horroru. Szybki rekonesans wystarczył, aby wiedział, że wśród zabitych byli sami mężczyźni. Marszcząc brwi, podniósł wzrok na majaczące w oddali dwa wysokie i grube słupy. To obok nich dostrzegł dwie skulone postacie. Chciał już zrobić krok w ich stronę, gdy usłyszał głośny chrzęst, na co momentalnie odwrócił się w kierunku hałasu. Przełknął głośno ślinę gdy uświadomił sobie, że patrzy na Senju w jej demonicznej formie. Powoli podniosła się z kucek i wbiła w niego złote oczy, oceniając czy ma do czynienia z wrogiem czy przyjacielem. Nawet z tej odległości widział, że cała jest we krwi. Wyglądała jak prawdziwy demon, prosto z dna piekieł. Rozwiane białe włosy odsłaniające rogi, szatański uśmiech i te łańcuchy przy nadgarstkach. Idealny wizerunek bohaterki koszmarów. Wierzchem ręki otarła usta wciąż nie spuszczając z niego wzroku. Przez chwilę przyszło mu do głowy, że nie chciałby żeby uznała go za wroga.

– Uchiha – szepnęła z ulgą, tracąc władzę w nogach i padając na kolana. Ciężko oddychając, spod zmrużonych powiek dostrzegła jak Itachi nagle znika zaraz pojawiając się u jej boku.

– Senju, ładny bajzel.

– Dzieciaki… są z sąsiedniej wioski – wysapała z trudem i straciła przytomność. 

Brunet w ostatniej chwili zdążył podstawić ręce zanim uderzyła o ziemię. Pozycja w jakiej się znalazła, dała mu wyraźny obraz jej obrażeń. Zamarł w szoku dostrzegając poranione plecy. Poranione to bardzo duże niedopowiedzenie. Były krwawą miazgą, miejscami poprzecinaną aż do kości.

– Medyka! Szybko!