Walentynkowy shot :*

Mam dla Was prezent w ramach walentynek. Szczerze mówiąc ten shot był dla mnie drogą przez mękę. Gdyby nie Tayla, to dałabym sobie z nim spokój wyrzucając go w cholerę do kosza. Dziękuję jej za motywację, podpowiedzi i to jej dedykuję ten tekst. Mam nadzieję, że Wam też się spodoba.

Betowała: Tayla :*

Liv stała przed lustrem wpatrując się z niedowierzaniem w swoją twarz. Można powiedzieć, że dzisiejszego dnia wspięła się na wyżyny swoich możliwości posługiwania się kosmetykami. Tak, drodzy państwo, Liv Senju użyła cieni do powiek, kredki do oczu, a nawet tuszu. Z miną męczennicy tuszowała rzęsy, przybliżając twarz do szklanej tafli. 
Do tej pory nie mogła zrozumieć, jak dała się namówić na to spotkanie. To musiało być chwilowe zaćmienie umysłu, inaczej nie mogła tego wytłumaczyć. Westchnęła ciężko przeczesując palcami włosy. Przez moment miała absurdalną myśl, by je jakoś upiąć, ale na całe szczęście szybko jej przeszło. W innym wypadku powinna się już konkretnie zmartwić, bo to by oznaczało chorobę psychiczną. Ona i makijaż. Dobre sobie. Do tej pory szczytem jej umiejętności wizualnych było użycie tuszu do rzęs. Krytycznym spojrzeniem obrzuciła swój strój i kiwnęła głową z aprobatą. Miała na sobie prostą granatową sukienkę. Ostatni raz poprawiła mankiety narzuconej na to białej marynarki i wyszła z domu. Gdy tylko znalazła się na powietrzu, uderzył w nią chłodny wiaterek na co skrzywiła się mimowolnie. Mruknęła z irytacją i zawiązała szczelniej apaszkę, ruszając do budynków administracji. Tempo miała dosyć słabe. Do swojego stroju założyła buty na wysokim obcasie, przez co szła z prędkością ślimaka. Nie wiedziała, co za diabeł wynalazł to narzędzie tortur dla stóp, ale z całą pewnością był to mężczyzna. Tylko seksistowska świnia mogła wymyślić, że symbolem kobiecości i dobrego smaku są szpilki. 
Co chwilę mijała przytulające się zakochane pary, które zamroczone swoją miłością, nie zwracały uwagi na nic innego poza sobą. Nie mogła powstrzymać grymasu na dźwięk wkurzających chichotów i ogólnego badziewia porozwieszanego na słupach i w oknach witryn. Ku jej rozpaczy miłosne melodie było słychać nawet na świeżym powietrzu, bo właściciele wszystkich knajpek stwierdzili, że romantyczna atmosfera walentynek jest tak wspaniała, że ma drażnić nawet uszy przechodniów. Dodatkowo wszędzie atakowały wzrok małe, półnagie cherubiny, kupidyny, serduszka, czy inne czerwone symbole tego kiczowatego święta. Powinna zabić Samona za głupie pomysły i że do pomocy przy ich realizacji angażuje samą Hokage. Liv, mimo szczerych chęci, nie dała rady się wykręcić od uroczego spotkania w gronie Skrytobójców i Joninów. Tak, Tsunade użyła szantażu. Bardzo skutecznego szantażu. Jeśli Liv nie stawi się na imprezie integracyjnej, to jej geninii nie będą dopuszczeni do egzaminów na chunina. Na samo wspomnienie tej groźby zacisnęła mocno pięści. Mało tego, nasłuchała się jeszcze, że jest aspołeczna, nietowarzyska, nie posiada żadnych mocnych więzi z mieszkańcami wioski. Tu akurat by się kłóciła, gdyby tylko przełożona dała jej dojść do głosu. Miała więzi, bardzo mocne zresztą. Ze swoimi uczniami i Samonem. No i nie zapominajmy o najmocniejszej – opierającej się na wzajemnej niechęci i rywalizacji – z szanownych paniczem Uchihą. To jest mało? Ich wzajemną nienawiścią mogliby obdarować cały świat i jeszcze by zostało. Niestety, nikt nie chciał słuchać jej powalających argumentów. Przez to właśnie jest zmuszona przez parę godzin znosić towarzystwo shinobi Konohy i ich partnerek oraz partnerów. Tak, każdy mógł zabrać ze sobą osobę towarzyszącą. Na myśl, o tak licznym stadzie aż zazgrzytała zębami ze złości. W głowie kołatała się malutka iskierka nadziei, że może większość zaproszonych nie przyjdzie, bo będą woleli spędzić walentynki w bardziej intymnym gronie, czyli we dwoje. Z tą pokrzepiającą myślą wspięła się na schody i nacisnęła klamkę.  

To, co zobaczyła, sprawiło, że od razu zrzedła jej mina. Pomieszczenie, które zawsze służyło do zebrań oraz narad głównych dowódców i strategów, było wypełnione tłumem ludzi. W dodatku, piorunującą zmianą był wystrój sali. Ktoś musiał nieźle się natrudzić, żeby przeistoczyć to miejsce w coś eee... ładniejszego? Choć niekoniecznie się ten wystrój Liv podobał. Pamiętała, że gdy kiedyś była obecna na jakiejś tam naradzie, miała wrażenie, że jest w zwykłym, bezgustownym i surowym pokoju. Teraz, widząc mnóstwo balonów, serpentyn i girland w – a jakżeby inaczej – różnych odcieniach czerwieni i różu, miała wrażenie, że jest w ciasnej klatce. Przyciemnione światła, świeczki i pięknie ozdobione stoły oraz krzesła, biły po oczach ogromem elegancji i przepychu. Zamrugała intensywnie, niedowierzając w to, co widzi. Miała szczerą nadzieję, że chociaż tutaj nikt nie zrobi tej romantycznej szopki, która panowała na ulicach wioski. Niestety, los nie był łaskawy dla Liv. Wszyscy obecni promieniowali radością, głośno żartowali i ogólnie wydawali się zadowoleni z życia. Zaciskając mocno szczękę, wmieszała się w tłum, od razu szukając Samona. Co jak co, ale nie zamierzała stać sama jak kołek, bo – nie daj Boże – ktoś może wpaść na samobójczy pomysł i chcieć z nią porozmawiać. Szybko zlokalizowała swojego przyjaciela przy stole z ponczem. Mogła się spodziewać, że właśnie tam będzie urzędował. Nie zastanawiając się ani chwili ruszyła w jego stronę, przepychając się przez zagradzających jej drogę shinobi. Nagle zatrzymała się w półmroku, zauważając głównego kapitana ANBU. Zawsze, gdy tylko się spotykali, namawiał ją na powrót do formacji Skrytobójców. Widząc, że ten próbuje złapać jej spojrzenie odwróciła się szybko zmieniając kierunek. Nawet nie zauważyła, że przez swój gwałtowny manewr popchnęła białowłosą dziewczynę prosto w ramiona stojącego przy niej bruneta. Potrącona spłonęła mocnym rumieńcem, wpatrując się w trzymającego ją mężczyznę, jak w obrazek. Liv usłyszała tylko ciche prychnięcie, które wydawało się wyjątkowo znajome, ale całkowicie je zignorowała, skupiając się na swoim celu. Nie miała czasu na zawracanie sobie głowy jakimiś gruchającymi gołąbkami, którym ułatwiła zrobienie pierwszego kroku, za co defakto, powinni być wdzięczni. Widząc, że prawie w góle nie zmniejszyła dystansu dzielącego ją od przyjaciela zatrzymała się gwałtownie. Warknęła cicho i użyła Boga Piorunów.

– Hej, Liv – zagaił chłopak i obrócił się momentalnie w jej kierunku, wyczuwając dobrze znaną czakrę. Otaksował ją od stóp do głów i uśmiechnął się szeroko. – No, no… Liv. Nie spodziewałem się, że aż tak się wystroisz.

– Dobrze wiesz, że nie miałam wyboru. Rozkaz Tsunade.

Senju poruszyła się niespokojnie pod jego uważnym spojrzeniem i sięgnęła po kieliszek. Zanurzyła usta w alkoholu, świdrując go wzrokiem. Zaśmiał się cicho, widząc jej grobowąą minę i objął ją ramieniem. Dobrze widział, że jest na niego zła i obrażona.

– No już Liv, rozchmurz się. – Nachylił się nad nią, zakładając jej kosmyk włosów za ucho.

– Ciężko o entuzjazm, gdy mnie wrobiłeś w to badziewne przyjęcie – burknęła obrażona, strącając jego ramię.

– E tam. Muzyka jest? Jest. Alkohol. Jest? Jest. Przystojny i zabawny facet u twojego boku, gotowy do spełnienia każdej twojej zachcianki, jest? Jest. Czego chcieć więcej?

– Twoja skromność powala. – Pokręciła ze śmiechem głową. Tylko on potrafił w błyskawiczny sposób poprawić jej humor.

– Wiem. – Puścił do niej oko, chwytając ją za dłoń i prowadząc w kierunku okna.

Oparta o parapet obserwowała spod rzęs Samona. Mężczyzna stał w luzackiej pozie, przeszukując wzrokiem tłum. Prezentował się naprawdę korzystnie z tym łobuzerskim błyskiem w oku. Z jedną ręką w kieszeni modnych spodni, uważnym spojrzeniem drapieżnika wypatrującego swojej ofiary, przeczesywał otaczających ich gości. Prawie widziała jak ocenia wszystkich obecnych na sali facetów. Nigdy nie rozmawiała z nim o gustach, ale już dawno zaobserwowała, że jego uwagę przykuwali głównie bruneci i szatyni. Zacmokała cicho, gdy jego oczy zabłyszczały podejrzanie, kiedy kiwnął głową jednemu z kolegów z drużyny. Zaśmiała się bezgłośnie, widząc delikatne rumieńce na twarzy towarzysza. Obiecała sobie w myślach, że w ramach kary za to paskudne przyjęcie, trochę się z niego później ponabija. Usatysfakcjonowana swoim pomysłem, przeniosła spojrzenie na otaczających ją ludzi. Po chwili dłuższej obserwacji zauważyła Hakaze z Itachim. Dziewczyna prawie wychodziła ze skóry, próbując swoich tanich sztuczek na chłopaku. Zaplatanie włosów na place, kokieteryjne uśmieszki, perlisty śmiech, delikatny dotyk. Wszystko to – ku rozczarowaniu wykonującej – spływało po długowłosym, jak woda po kaczce. Można było zaryzykować, że zamiast nastawiać go entuzjastycznie do amorów, to budzi w nim coraz większą irytację. Liv zmrużyła z rozbawieniem oczy. Doprawdy, ta kobieta była zabawna w tej swojej determinacji.

Nagle, tuż za jej plecami, rozległ się huk rozbijanego okna. Zmarszczyła brwi, wyczuwając drobne odłamki szkła przesuwające się po skórze i chłodny powiew wiatru. Spoglądając przez ramię, kątem oka zarejestrowała jakiś mały pakunek, przelatujący tuż koło głowy Samona. Ktoś, kto rozbił szybę, wrzucił coś do pomieszczenia. Zanim jednak zdążyła zrobić krok w stronę gdzie spadło, chcąc się dowiedzieć co to jest, zniknął jej z pola widzenia. Ogólne poruszenie wywołane hałasem sprawiło, że nie mogła nigdzie zlokalizować tajemniczego przedmiotu. Mamrotała pod nosem przekleństwa na nieogarniętych shinobi, którzy w tej chwil zachowywali się jak spłoszone stado. Miała ochotę złapać nie jednego i potrząsnąć nimi mocno, by się ogarnęli. Chwilę później tłum się rozstąpił, ukazując klęczącego Uchihę. Kucał nad zneutralizowanym ładunkiem wybuchowym z marsową miną. Zaraz obok niego stała blada jak ściana Hakaze, zakrywając usta dłonią.

– Samon, Liv, za nim – padł szybki rozkaz z ust głównego kapitana ANBU.

Nie trzeba było jej dwa razy powtarzać. Błyskawicznie odwróciła się do przyjaciela, łapiąc go za nadgarstek i przenosząc ich za pomocą jutsu na dach budynku. Gdy tylko ich stopy dotknęły twardej powierzchni, zaraz ruszyli do biegu. Znali się tak długo, że potrafili porozumieć się bez słów. Wystarczyło jedno spojrzenie, by wiedzieli czego w danym memencie oczekuje od nich partner.  Rozdzielili się już po paru metrach.

Liv, niczym cień, przeskakiwała po dachach, próbując wyśledzić obcą czakrę. Zamruczała z satysfakcją, gdy wreszcie go wyczuła. Był niespełna kilkaset metrów od niej. Gwałtownie przyśpieszyła jednocześnie racząc morderczym spojrzeniem swoje buty. Szpilki zdecydowanie nie nadawały się do biegu, a już na pewno nie do cichego. Gniewny grymas pojawił się na jej twarzy, gdy została zauważona, a raczej usłyszana. Zamachowiec odwrócił się w jej stronę uśmiechając złośliwie i kiwając by podeszła bliżej. Ta jego brawura i wyszczerzone zęby, podziałały na nią jak płachta na byka. Sycząc z frustracji wdała się w walkę taijutsu. Wirowali w niebezpiecznym tańcu, wymieniając się ciosami. Liv z gniewem zauważyła, że to nie jakiś pierwszy lepszy najemnik, ale ktoś kto zna się na swojej robocie. Musiała się dwoić i troić, unikając ostrza jego miecza. Prychnęła ze złością, gdy zadrasnął ją w przedramię, zmuszając do odskoku. Nie zastanawiając się ani chwili złożyła pieczęć.

– Eksplodująca fala wody! – krzyknęła głośno. Z palącą satysfakcją zauważyła, jak zostaje zepchnięty z budynku, spadając w dół. Pobiegła do miejsca gdzie zniknął by zobaczyć czy nadal ma siłę walczyć. Wychyliła się zza krawędzi dachu. To, co zobaczyła, sprawiło, że otworzyła szeroko oczy ze zdumienia. To był klon, bo właśnie znikał w kłębie dymu, po uderzeniu o chodnik. Obróciła się na pięcie szukając przeciwnika. Znalazła go nawet szybciej niż się spodziewała. Stał kilkanaście metrów za nią, posyłając w jej kierunku  ogromną ścianę błota. Z kpiącą miną zmrużyła oczy. Dla kogoś, kto posługuje się techniką Latającego Boga Piorunów uniknięcie czegoś takiego to pryszcz. Problem zaczynał się, kiedy użytkownik był unieruchomiony, ale jej to nie dotyczyło. Chciała właśnie stanąć pewniej na nogach, gdy nagle spojrzała z przerażeniem na stopy. Jeden z tych przeklętych obcasów utknął między dachówkami i nie mogła zrobić nawet kroku.

– Jasna cholera! – warknęła ze złością, próbując uwolnić nogę. Zdawała sobie sprawę, że wodne i wietrzne jutsu, którymi się posługiwała raczej jej nie pomoże.

Szarpnęła się mocno, ale i to nie przyniosło spodziewanego efektu. Jedyne co jej pozostało, to przyjąć technikę na siebie tak, by ponieść jak najmniejsze obrażenia. Osłoniła twarz ramionami, oczekując aż trafi w nią technika wroga. Sapnęła zaskoczona, gdy coś ciężkiego w nią uderzyło znacznie wcześniej niż się spodziewała, zrzucając z krawędzi. Na całe szczęście nie spadała długo, zaraz uderzyła plecami o płytki na czyimś balkonie. Jęknęła cicho, czując przygniatający ją ciężar.  Podejrzanie ciepły ciężar, który na dodatek oddychał? Z wahaniem odsłoniła twarz i spojrzała prosto w czarne jak noc, oczy Itachiego. Zamrugała intensywnie, zastanawiając się, czy nie ma czasem omamów spowodowanych upadkiem.

– Uchiha? – zapytała z niedowierzaniem, wpatrując się w przygniatającego ją mężczyznę.

– A kogo się spodziewałaś, księcia na białym koniu? – Obdarzył ją ironicznym spojrzeniem, zaraz jednak westchnął i podniósł się do siadu. – Kto inny może ratować twoje cztery litery?

– No fakt, do księcia ci daleko – prychnęła, rozmasowując tył głowy, całkowicie ignorując drugą część jego wypowiedzi. – Na księcia trzeba mieć wygląd, klasę i prestiż. Niestety, ty masz tylko to pierwsze.

– Odezwała się gwiazda, która nie ma żadnej z tych cech – zaśmiał się drwiąco.

– Swoją drogą, nie spodziewałam się Uchiha – zacmokała z rozbawieniem. – Tak się martwić o moja skórę…

– Nie schlebiaj sobie, byłem w pobliżu…

– Jasne – zamruczała złośliwie. – Załatw konia, to rozpatrzę twoją kandydaturę na mojego prywatnego księcia.

– Senju… bo zacznę żałować, że nie pozwoliłem pogrzebać cię żywcem – złowieszczy syk wydobył się gardła Itachiego.

– Hej, gołąbki! A o czym tak gruchacie? – przerwał im wesoły głos Samona. Patrzył na nich z góry, uśmiechając się szeroko. – Jak chcieliście pobyć trochę sami, to mogliście wybrać romantyczniejsze miejsce.

Roześmiał się głośno, słysząc dwa gniewne prychnięcia.