XXVII Gorzkie lekarstwo

Witajcie! Zacznę od tego, że najmocniej Was przepraszam za tak długi czas oczekiwania na  notkę. Miałam masę spraw na głowię i jeszcze w sumie sporo zostało. Nie wiem kiedy to ogarnę... Dziękuję Wam za komentarze, uwielbiam Was:). Jeszcze raz przepraszam i nie przedłużając zapraszam na rozdział :*.

Betowała Tayla :*.

Itachi spod rzęs, uważnie śledził poczynania medycznego Anbu. Skrzyżował ramiona na piersi, krzywiąc się lekko, gdy działania podwładnego nie przynosiły żadnych większych efektów. Mimo że zielona uzdrawiająca czakra świeciła jasno pod palcami żołnierza, to plecy Senju wciąż przypominały krwawą miazgę. Liv nie wydała nawet jednego jęku podczas zabiegu, ale dobrze widział, że z ledwością może wytrzymać z bólu. Czoło miała zroszone kroplami potu, a klatka piersiowa unosiła się i opadała w spazmatycznym łapaniu oddechu. W ciszy walczyła z omdleniem, opierając się o podtrzymującego ją medyka.

— Ułaaa… ładnie ją urządzili. — Shisui stanął obok kuzyna i przeczesał palcami zwichrzone kosmyki. Razem ze swoją drużyną dołączyli do Itachiego kilka minut po odnalezieniu dziewczyny. Gdyby nie to, że mężczyzna trzymał ją na rękach wzywając szybko współpracowników, to patrząc na otaczające ich trupy, myślałby że przybyli za późno. Cały plac wypełniały martwe ciała i kałuże krwi. Już dawno nie widział tak ogromnej masakry, a przecież należał do skrytobójców, którzy nie wykonywali rutynowych misji.

— Posprzątaliście? — Itachi zerknął kątem oka na towarzysza.

— No, a jak myślisz? Głupie pytanie — prychnął, wciskając dłonie w kieszenie spodni. — Hokage nie byłaby zadowolona z zostawienia takiego bałaganu. — Skrzywił się mocno na wspomnienie furii przełożonej, gdy coś nie szło po jej myśli. — Szczęście, że miałem przeczucie i zabrałem Orła. Nie uśmiechałoby mi się kopanie tylu grobów ręcznie, nawet jedna wielka dziura byłaby nie lada wyzwaniem, dla tak małej ilości osób — szepnął, w zamyśleniu drapiąc się po brodzie. — No, ale na szczęście chłopak był z nami. Załatwił sprawę jednym silnym jutsu ziemi  i czyściutko. Mój geniusz mnie poraża.

— Fascynujące — mruknął Itachi, tracąc zainteresowanie rozmówcą.

— Nie jesteś zbyt rozmowny — stwierdził mężczyzna, uśmiechając się szelmowsko pod nosem. Sięgnął za pazuchę uniformu po jeden ze zwojów i rozwinął go szeroko. Udając, że nie widzi uniesionej pytająco brwi przyjaciela, przygryzł kciuk i przejechał po papierze, zostawiając na nim długą krwawą smugę. Nie minęła sekunda, a otoczyła ich chmura szarego dymu. Gdy tylko się rozwiała, odsłoniła sporych rozmiarów zielony namiot. Zadowolony ze swojego dzieła otrzepał ręce. — Idę, może inni będą bardziej wygadani. — Puścił oko Itachiemu i raźnym krokiem ruszył w stronę Liv.

Brunet mimowolnie zacisnął zęby, obserwując jego poczynania. Nie podobał mu się sposób w jaki uśmiechał się do Senju. Wyczuwał, że ten dureń coś knuje, ale co? Nigdy jakoś nie przejawiał specjalnego zainteresowania dziewczyną, więc dlaczego teraz nagle stał się taki chętny do pomocy? Z drugiej strony, to właśnie on i jego ojciec, z całego ich klanu byli nastawieni do niej najprzychylniej. Zacisnął usta w wąską kreskę, zauważając, jak poprawia mundur, a na ustach pojawia się ten słynny uśmiech. Pełen przewrotności i magnetyzmu, od którego miękły wszystkim kobietom kolana. Wyprostował się jak struna, dostrzegając, że podchodzi do siedzących na ziemi i coś ze śmiechem opowiada. Liv wydawała się nie zainteresowana paplaniną mężczyzny, ale nie dało się nie zauważyć, ze rzuca mu od czasu do czasu zaciekawione spojrzenie. Shisui pochylił się nad siedzącym członkiem Anbu, powiedział coś, na co ten skinął krótko głową, podnosząc się z ziemi. Pomógł wstać poszkodowanej i oddalił się do towarzyszy, zostawiając ich samych. Uchiha prawie się zachłysnął własną śliną, gdy podszedł do Liv naprawdę blisko, odgarniając jej włosy i dotykając rogów. Uśmiechnął się wrednie, przypominając sobie, jak Liv traktuje osoby naruszające jej przestrzeń. Bardzo ciekawiła go reakcja tego absztyfikanta za dychę, gdy zetrze mu ten uśmieszek z twarzy. Naprawdę w duchu dopingował Senju żeby przywaliła kuzynowi, za naruszanie nietykalności osobistej. Mógłby nawet zeznawać na jej korzyść. Jednak ona, wbrew jego duchowemu poparciu, nic nie zrobiła. Shisui nadal żył i miał się dobrze, mało tego! Wyciągnął z kieszeni chustkę, polał wodą i starł z jej policzka zaschnięte ślady krwi. A ta zamiast posłać go do diabła, zarumieniła się wściekle, uciekając wzrokiem. Senju i rumieniec! Jemu ani razu nie udało się jej doprowadzić do choćby lekkiego zaróżowienia policzków. No chyba, że z wściekłości, ale to nie to samo. Teraz pytanie: czy była zbyt osłabiona linczem na jakąkolwiek reakcję, czy może nie miała ochoty się opędzać od tego kretyna? Zazgrzytał zębami pod wpływem własnych myśli. Kiedy Shisui objął ją w tali i zaczął coś szeptać do ucha, stwierdził, że ma dość. Senju jest osłabiona, a on bezczelnie ją molestuje, bo wie, że nie ma jak się obronić. Jako dobry obywatel nie może na to pozwolić. Jak Liv wróci do pełni zdrowia psychicznego i fizycznego, niech sobie robią co chcą. Na razie czuł się na za nią odpowiedzialny. Całkowicie zignorował malutką niepokojącą myśl, że przecież do tej pory jakoś nigdy nie przejmował się specjalnie stanem Liv. Szybko zepchnął ją w najdalsze zakamarki świadomości, podejmując decyzję o interwencji. Prychając wściekle zacisnął pięści i ruszył w ich kierunku. Zanim jednak dotarł na miejsce stało się coś, czego w życiu się nie spodziewał. Shisui korzystając z rozproszenia dziewczyny, dotknął opuszkami palców jej szyi, po czym padła zemdlona. Itachi zamrugał zaskoczony, gdy ją złapał i przerzucił przez ramię, jak worek kartofli. Niczym się nie przejmując, a już z pewnością skamieniałym ze zdumienia kuzynem, skinął na Małpę i skierował swoje kroki do namiotu.

— Co ty wyprawiasz?! — wysyczał Itachi, pojawiając się tuż obok mężczyzny.

— Ooo… jednak masz ochotę ze mną rozmawiać. Jak miło. — Shisui udał uprzejme zdziwienie, odsłaniając wejście namiotu i wchodząc do środka.

Długowłosy warknął z irytacją, idąc za nim. Wewnątrz unosił się charakterystyczny dla medykamentów zapach. Pod jedną ze ścian stała leżanka, a niedaleko niej szafki wypełnione zastawami pierwszej pomocy i innymi środkami medycznymi. Wszystko było schludnie poukładane i opisane, by w sytuacji awaryjnej łatwo znaleźć to, co potrzebne. Brak solidnych zamków i szafek nadrobiono skomplikowanymi pieczęciami, które strzegły zawartości zwojów z lekami. Mimo na pozór cienkiego materiału, po wejściu do środka nie było słychać żadnych dźwięków z zewnątrz, które mogłyby rozpraszać medycznych ninja, bądź przeszkadzać chorym w odpoczynku.

— Hm… — Na twarzy Shisuiego pojawił się wyraz zadumania, gdy stanął w zamyśleniu nad posłaniem.

— Czy mógłbyś mnie nie ignorować, kiedy…

— Mógłbyś mi pomóc — odezwał się, przerywając Itachiemu w pół zdania. — Trzeba ją rozebrać, żeby założyć bandaże.

— Słucham? — Niedowierzanie odmalowało się w czarnych oczach. Zaraz jednak się opanował, ruszając gwałtownie do wyjścia. — Zboczeniec! Nie waż się jej nawet dotknąć, zaraz przyślę tu Jeża. Ona się tym zajmie.

Shisui uśmiechnął się półgębkiem, rozbawiony zachowaniem przyjaciela.

Itachi siedział na dachu szpitala i dumał nad wydarzeniami ostatnich dni. Chłodny wietrzyk bawił się jego długimi włosami, a luźne kosmyki łaskotały go po twarzy. Do wioski wrócili trzy dni temu i od momentu jak Shisui obezwładnił Senju, ta wciąż leżała nieprzytomna. Bardzo ciekawiło go, co to za technika, ale duma nie pozwalała mu zapytać. Jedno było pewne, musiała być potężna, skoro powaliła demona. Osłabionego bo osłabionego, ale jednak. Domyślał się, że to Tsunade podsunęła kuzynowi jakieś dawno zapomniane jutsu Hashiramy. Kiedyś przy kieliszku się o wszystko wypyta, bo Shisui po alkoholu stawał się bardziej rozluźniony i skory do dzielenia się wiedzą. Zwłaszcza tą zakazaną.

Po przybyciu do Konohy, Liv została zabrana na szczegółowe badania i leczenie. Mimo osobistego nadzoru Hokage nad ich przebiegiem, rany wciąż się zaogniały i nie zmniejszały. Zostały wysłane nawet depesze do innych Kage o różne metody leczenia demonów, niestety żadna z wiosek nie posiadała użytecznych informacji. Z tego co się dowiedział, to na ogólnym zebraniu najlepszych lekarzy doszli do wniosku, że wszystkim co mogą w tej chwili zrobić, to bandażować plecy dziewczyny i nie dopuścić do zakażenia. Jej organizm musi sam zwalczyć obrażenia i wydalić z tkanek tajemniczy specyfik Łowców.

Westchnął cicho, kładąc się wygodniej na murku i patrząc w ciemnogranatowe niebo. Chmury leniwie przesuwały się nad jego głową, a w umyśle pojawiło się wspomnienie polany pełniej pełnej ciał. Nigdy nie przypuszczał, że Senju może dysponować taką mocą. Wystarczyło parę chwil, a zabiła prawie setkę ludzi. Fakt, nie grzeszyli wyszkoleniem czy technikami na poziomie joninów, ale sama liczba budziła grozę. No i specjalizowali się w polowaniu na takich, jak ona. Dużą przewagę dziewczynie dał z pewnością element zaskoczenia. Sytuacja, w której więzień zrywa specjalne łańcuchy była bezprecedensowa. Nikt z oprawców nie mógł się spodziewać takiego rozwoju wypadków. Chociaż, znając życie po prostu jej nie docenili, a takie sytuacje lubią się mścić. Przekręcił się na bok i podparł na ręce, zerkając na kamienną górę byłych przywódców Konohy. Jego wzrok zatrzymał się na twarzach dwóch braci.

Klan pierwszego i drugiego Hokage zawsze był potężny, ale w połączeniu z taką niszczycielską mocą łamał wszelkie granice rozsądku. Czy człowiek powinien posiadać taką czakrę oraz siłę? Do tego ta krew... Sam był najlepszym przykładem jej niezwykłości. Nie dość, że uratowała mu życie to odarła wszystkie jutsu ze skutków ubocznych. Gdyby ktokolwiek wiedział o tych właściwościach niezbędnych dla shinobi, to, jak nic, wszystkie kraje ruszyłyby na polowanie. Opadł na plecy i zakrył ramieniem oczy, pogrążając się w myślach. Nie poleżał tak nawet pięć minut. Miał ochotę warknąć z niezadowolenia, wyczuwając intruza. Z ociąganiem podniósł się do siadu, wbijając poirytowane spojrzenie w mężczyznę.

— Czego?

— Też za tobą tęskniłem kuzynie — parsknął rozbawiony Shisui, siadając obok. — Widzę, że jak zwykle humorek dopisuje.

— Jak zawsze, gdy cię widzę.

— Jesteś okrutny, ja ci przysługę odwalam, a ty mnie tak traktujesz — zacmokał z udawanym niezadowoleniem. Itachi uniósł pytająco brwi, zauważając jakieś niepokojące błyski w ciemnych oczach towarzysza.

— Przysługę?

— Ach, więc cię zaciekawiłem — uśmiechnął się samym kącikiem ust, podpierając się o murek za plecami i odchylając lekko głowę. — Pewna urocza niewiasta cię szuka.

— Ta? I co w związku z tym?

— No cóż, myślałem, ze cię to zainteresuje w końcu spędziliście ostatnio razem sporo czasu…

Podejrzliwie zerknął na kuzyna wyczuwając, że ten coś knuje. Jakoś nie wierzył w jego nagłe dobre chęci i potrzebę pomocy. Ostatnio sporo czasu spędzał z Senju, ale ona była nieprzytomna. A skoro ją może wykluczyć, więc pozostaje…

— Powiedziałem gdzie ma cię szukać — dokończył wesoło, a złośliwe nuty pobrzmiewały w jego głosie. — Powinna zaraz tu być.

Zanim zdążył odpowiedzieć drzwi na dach się otworzyły i weszła Hakaze. Uśmiechając się promiennie poprawiła sukienkę i ruszyła w ich stronę mocno kołysząc biodrami. Itachi z trudem zachował kamienny wyraz twarzy. gdy zobaczył, jak niby od niechcenia odrzuca na plecy długie włosy. Nie był głupi. Wiele razy widział ten efekciarski gest, gdy próbowała go wyciągnąć na randkę. Miał ochotę z politowaniem przewrócić oczami, ale wiedział, że nikomu z rodu Uchiha nie przystoi takie zachowanie. W milczeniu więc, czekał na rozwój wydarzeń.

— Cześć Itachi.

Długowłosy kiwnął jej jedynie głową, nie próbując nawet udawać zainteresowania. Całą swoją uwagę skupił na mieszkańcach wioski, spacerujących uliczkami wokół szpitala. Shisui, widząc zachowanie kuzyna uśmiechnął się szelmowsko, podchodząc do dziewczyny i obejmując ramieniem.

— Wybacz, chłopak jest jakiś nie swój. Pewnie się krępuje w obecności tak uroczej damy — szepnął, uśmiechając się zachęcająco.

— Nie mam całego dnia. Chciałaś coś? — zdecydował się wreszcie odezwać i spojrzał ponaglająco na dziewczynę. Miał nadzieję, że powie co ma do powiedzenia i zniknie. Nie miał ochoty na żadne towarzystwo, a już szczególnie takich namolnych fanek jak Hakaze. Szczerze tęsknił za czasami, gdy dziewczyna była zbyt nieśmiała by zagadać.

— Shisui powiedział, że mnie szukasz… Że chciałeś o czymś porozmawiać. — Powoli się przybliżyła kładąc mu dłoń na piersi, a na jej ustach pojawił się kuszący uśmiech. Tak, Itachi zdecydowanie wolał ją w tej zahukanej wersji. — Nie musisz się krępować.

— Krępować? — Niedowierzanie odmalowało się na twarzy użytkownika sharingana, gdy patrzył z niezrozumieniem na Hakaze.

— To nie powód do wstydu, że czujesz się samotny… — Opuszkami palców delikatnie przesuwała po jego szyi, sunąc w kierunku policzka.

— Słucham? — Zmrużył ostrzegawczo oczy na jej gest i błyskawicznie chwycił za nadgarstek, stanowczo odsuwając od swojej twarzy. Cofnął się o krok i jak w zwolnionym tempie odwrócił się do kuzyna, zaciskając pięści. — Shisui…

— To ja lecę gołąbeczki! — zaświergotał radośnie, znikając w kłębie szarego dymu.

— Zabiję go, rodzina nie rodzina, zabiję… — zamruczał pod nosem, przymykając oczy. Potarł skronie, oddychając głęboko i uspakajając nerwy. — A tobie nie mam nic do powiedzenia.

— Ale…

Całkowicie zignorował białowłosą, oddalając się do wyjścia.

Liv z cichym westchnieniem poruszyła się na łóżku. Powoli uchyliła powieki, zaraz je mrużąc pod wpływem rażącego światła. Przez duże okno wpadały mocne promienie słońca, padając idealnie na jej twarz. Mrucząc z niezadowolenia leżała w bezruchu analizując sytuację. Zapach w pomieszczeniu szybko ją naprowadził, że jest w szpitalu. Woń leków i środków odkażających była wyjątkowo wyraźna.  Zamknęła oczy przypominając sobie ostatnie wydarzenia. Gabinet Tsunade, Danzo, Łowcy… kolejne obrazy przeskakiwały jej pod powiekami. Zmarszczyła brwi wyłuskując ostatnie wspomnienie. Kuzyn Uchihy pomaga jej wstać, coś opowiada, a później… Aż zawarczała z frustracji, zrywając się do siadu. Ten dupek ją obezwładnił! Niech tylko…

— Widzę, że wreszcie się obudziłaś.

Słysząc znajomy rzeczowy ton, odwróciła się do gościa. W otwartych drzwiach stała Tsunade, patrząc na nią uważnie.

— Jak widać — mruknęła mało uprzejmie.

— Jak się czujesz? — Kobieta wkroczyła do pomieszczenia, podchodząc do okna i opuszczając żaluzje.

— Jak nowonarodzona — stwierdziła z sarkazmem Liv, poprawiając poduszkę, by móc się wygodnie oprzeć.

— A tak na serio?

— Na serio, to wystarczy na mnie spojrzeć — wytknęła, rozkładając ramiona. Wymownie zerknęła na oplatające ją bandaże.

— A mogłam kazać obezwładnić na dłużej — szepnęła pod nosem Hokage, przeglądając trzymaną w ręku kartę z badaniami.

— Słucham? To było ukartowane?! — Senju aż zazgrzytała zębami na usłyszaną nowinę. — Przecież…

— Co, przecież? To był jedyny mądry sposób na dotransportowanie cię w jednym kawałku.

— Mogłam sama…

— Oczywiście, że mogłaś. — Tsunade pokiwała głową z politowaniem. — Co tam poprzecinane mięśnie, przecież Senju jest niezależna. Niech medycy się później martwią, jak cię poskładać.

— Ale…

— Zamknij się, smarkulo! — zagrzmiała blondynka, gniotąc tekturową podkładkę. — Moich decyzji się nie kwestionuje! Jestem twoją przełożoną, a że już nie wspomnę, o tytule Hokage — wysyczała złowróżbnie. Zauważając, że dziewczyna próbuje się wyplątać z pościeli, coś mamrocząc pod nosem, uśmiechnęła się niebezpiecznie. — Jeszcze jeden ruch Senju, a zdegraduję cię do rangi genina.

— Co? — Liv zatrzymała się w pół ruchu, patrząc z niedowierzaniem na Piątą.

— Daj mi pretekst, a to zrobię. — Uśmiechnęła się słodko, podpierając pod boki. — Nie rozumiesz po dobroci, to są jeszcze inne metody, by zmusić cię do słuchania poleceń. Masz nie wstawać.

— Cholerna starucha — wybełkotała cicho, opadając z bezsilnością na poduszki.

— Mówiłaś coś?

— Nie.

— I dobrze. Zostajesz na obserwacji do odwołania. — Udając, że nie zauważa obrażonego spojrzenia podwładnej, skierowała się do wyjścia.

Liv z niezadowoleniem patrzyła na trójkę geninów. Trzy pary oczu wgapiały się w nią z napięciem, oczekując wyjaśnień i streszczenia przebiegu misji. Tak, zostali nakarmieni przez Hokage tanią bajeczką, że ich mistrzyni była na ważnej misji. Gdy tylko wpadli do sali szpitalnej została zasypana gradem pytań i wymacana przez uczennicę, która sama chciała sprawdzić poziom obrażeń przełożonej. Na nic się zdały protesty i groźby rzucane w stronę Yuno. Ta, niczym nie zrażona, kontynuowała swoje działania, całkowicie ignorując syczenie pacjentki.

Senju miała ogromny żal do Tsunade, że wpuściła te małe tornada. Czuła się wyjątkowo niekomfortowo, przebywając przy nich w powłoce demona, a już dodatkowym upokorzeniem było to, że musieli ją widzieć w tak opłakanym stanie. Chociaż, jakby się zastanowić, to Piąta zapewne specjalnie zezwoliła na odwiedziny, za to jak ją nazwała. Taka mała zemsta. Westchnęła ciężko, przymykając powieki.

— Chyba się do nas nie odezwie — mruknął rozczarowany Zaku, poprawiając się na twardym i niewygodnym taborecie. — Powinni zadbać trochę o odwiedzających, obić te siedziska jakąś gąbką, albo co…

— Nie bądź mięczak — prychnęła Shion. — A co do mistrzyni, to pewnie myśli, że morderczy wzrok wystarczy, by nas stąd wykurzyć. — Ze spokojem zaczęła oglądać swoje paznokcie i polerować o skraj bluzy.

— Może i by wystarczył, gdyby nie wyglądała jak siedem nieszczęść — zamyślił się Yuchiro, skupiając wzrok na jakiejś plamie na suficie.

— E tam, nie jest tak źle. Rogi ma na miejscu — zaśmiał się Uchiha, mrużąc oczy. — Nawet kły są w nienaruszonym stanie — dodał parskając śmiechem, gdy obiekt dyskusji warknął ostrzegawczo, obnażając zęby.

Od wizyty Hokage minęły dwa nudne i długie dni. Z braku innego zajęcia, przeczytała wszystkie przyniesione przez Shion gazety, a nawet komiksy Zaku. Teraz z frustracją przeglądała podrzuconą przez Samona krzyżówkę. Mężczyzna wpadł w odwiedziny wczoraj wieczorem, pomiędzy jedną misją a drugą. Najpierw ją zbeształ, że tylko ona może się wpakować w takie bagno, a później wyściskał z radości, że wyszła z tego prawie bez szwanku. Jakoś umknął mu fakt, że nie może wrócić do ludzkiej formy, a skóry na plecach prawie nie ma. Odetchnęła głęboko, skupiając wzrok na szybie i spływających po niej kroplach deszczu.

— Senju, masz zgłosić się do Hokage.

W drzwiach sali szpitalnej stanął Itachi i oparł się o futrynę. Przez przedramię miał przewieszony ciemny płaszcz, a na czarnych włosach można było dostrzec pojedyncze kropelki wody. Obrzucił uważnym spojrzeniem całe pomieszczenie, po chwili decydując się wejść do środka.

  — Po co? Podobno miałam nie wstawać — burknęła Liv, zakopując się głębiej w pościeli. Nie miała ochoty na żadne rozmowy, ani towarzystwo, a już tym bardziej irytującego Uchihy.

— Nie wiem, jestem tylko posłańcem — stwierdził obojętnym tonem, siadając na parapecie i patrząc na zalane deszczem ulice.

— Kto by pomyślał, że Uchiha kiedyś przejmie rolę gołębia pocztowego. Czy to nie plama na wizerunku tak znakomitego klanu? — Uśmiechnęła się złośliwie, odrzucając na bok pościel i spuszczając stopy na zimną posadzkę.

— Satysfakcja z oglądania cię w tak beznadziejnym stanie mi jakoś to wynagradza.

— Bardzo zabawne.

— Więc co? Gotowa na przejażdżkę? Przyprowadzę wózek… — Zmrużył oczy, doskonale wiedząc jaka będzie reakcja. Nie mylił się. Ze znudzeniem zszedł z parapetu robiąc unik, przed lecącą w jego stronę poduszką.

— Chyba śnisz…! Ja na wózku… — furczała pod nosem Liv. Wstała z posłania, szybko włożyła klapki i skierowała się do wyjścia.

— W ramach jasności, Senju… — Itachi pojawił się tuż za dziewczyną, kładąc jej dłonie na ramionach, lekko masując. Czuł jak się spięła pod wpływem dotyku, ale zatrzymała się w pół kroku, czekając na jego dalszy ruch. Powoli nachylił się nad jej uchem, owiewając je gorącym oddechem. — Śnię o ciekawszych rzeczach.

— Nie wątpię, Uchiha — wyszeptała z jadem, posyłając mu złowrogie spojrzenie. — A teraz, skoro już skończyłeś zboczeńcu, to chciałabym już iść. Hokage mnie wzywa.   

— I chyba o czymś zapomniałaś — dodał po chwili namysłu. Zarzucił na nią płaszcz, naciągając jej na głowę głęboki kaptur. — Chyba nie chcesz, by cała wioska wiedziała o tym kim jesteś?

Jedyną odpowiedź jaką udało mu się uzyskać było głośne prychnięcie. Gdy wyszli ze szpitala, dyskretnie otuliła się podarowanym okryciem. Nie chciała by zauważył to Uchiha i miał kolejny powód do dogryzania. Niestety, spod materiału nie mogła zobaczyć jak ten uważnie ją obserwuje, a na jego ustach pojawia się lekki uśmiech. Jednak nie skomentował jej zachowania. W milczeniu pokonali drogę do siedziby Tsunade. Wspinając się po schodach, Liv ze złością musiała przyznać, że gdyby nie głupi Uchiha, to nieźle by zmarzła. Spacer jedynie w podkoszulku i spodniach, nie byłby najmądrzejszym rozwiązaniem. A gdyby nie on, sama by o tym nie pomyślała. Z tą niewesołą myślą nacisnęła klamkę i bez pukania wkroczyła do gabinetu przełożonej.

— Czcigodna, wzywałaś mnie. — Próbowała zatrzasnąć za sobą drzwi, ale ku jej konsternacji, Itachi nie dał się zostawić na zewnątrz, skutecznie blokując je nogą. Skrzywiła się z niezadowolenia, ale w końcu odpuściła. Nie miała wystarczająco siły na szarpaninę z tym dupkiem. Wzruszyła ramionami i podeszła do szerokiej kanapy, opadając na nią westchnieniem, przymknęła powieki.

— Udam, że tego nie widziałam — stwierdziła z politowaniem Hokage, odkładając na bok papiery i wbijając spojrzenie w Liv. — Przejdę od razu do rzeczy. Jak pewnie zauważyłaś, nie możemy sobie poradzić z twoimi ranami, ani z pyłem, który zaaplikowali ci Łowcy. Problemem jest też to, że utknęłaś w tej formie.

Liv jedynie otworzyła jedno oko, patrząc z wyczekiwaniem na dalsze informacje.

— Dlatego postanowiłam sięgnąć po radykalne środki. Dzięki Itachiemu, udało mi się skontaktować z kimś, kto może ci pomóc. To on go wytropił i ściągnął do wioski.

Liv na te słowa mimowolnie zerknęła na Uchihę. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji, gdy z nonszalancją opierał się o najbliższy filar. Mogłaby zaryzykować stwierdzenie, że jest znudzony całą rozmową.

— Po długich rozmowach udało się go przekonać do współpracy — kontynuowała Tsunade, podnosząc się z krzesła. Liv uniosła brwi, gdy zauważyła, że Piąta zaciska pięści. Kimkolwiek był ten tajemniczy ktoś, to z pewnością Hokage nie pałała do niego wielką sympatią.

— Kto to jest? — W momencie, gdy zadawała pytanie, drzwi się otworzyły i wkroczył do środka wysoki mężczyzna. Obrzucił lekceważącym spojrzeniem całe pomieszczenie, od razu odwracając się w stronę kanapy. Gdy tylko jego wzrok padł na Senju uśmiechnął się drapieżnie, mrużąc oczy.

— Witaj, Liv. Znowu się spotykamy.