XXVIII SKOMPLIKOWANY RODOWÓD

Okej. Mam poprawiony rozdział. Ogólnie nie powinno być już literówek i dziwnych zdań, ale że ja to ja to może być różnie. Dziękuję Tay za przejrzenie tego rozdziału w tak krótkim czasie :*. Pozdrawiam i życzę miłego czytania :3.

Betowała Tay :*

Liv z lekkim poirytowaniem patrzyła na uśmiechniętą twarz mężczyzny. Nie spodziewała się, że Kazama zawita w ich Wiosce, a tym bardziej będzie skory do pomocy. Powoli dochodziła do wniosku, że jest nieprzewidywalny i przy nim trzeba być przygotowaną na wszystko. Wciąż w lekkim szoku, bacznie obserwowała każdy jego ruch, gotowa na atak lub obronę.

— Kto cię tak sponiewierał? — Kocim, pełnym gracji ruchem zmniejszył dzielącą ich odległość i cmokając cicho pod nosem, zlustrował wzrokiem całą jej sylwetkę. Czujnemu spojrzeniu nie umknęły wystające spod ubrań bandaże. Na ich widok zmarszczył brwi, powoli podnosząc dłoń do kołnierzyka, mając zamiar odchylić materiał. Jednak, zanim zdążył to zrobić, zatrzymał go stalowy uścisk na nadgarstku.

— Łapy przy sobie — niski pomruk rozległ się tuż przy uchu blondyna, następnie został stanowczo odsunięty od Liv.

— Tsunade, mogłabyś uspokoić tego brytana? — Chikage wyrwał się trzymającemu go Itachiemu i rozmasował przegub.

— Nadal ci nie ufam — poinformował go Uchiha, zaplatając ramiona na piersi i patrząc spod byka na Kazame. Widać było, że z trudnością toleruje jego obecność.

— Jestem tu dla niej, nie dla ciebie, chłopczyku — warknął, przyjmując swoją właściwą formę i obnażając kły. Walka wisiała w powietrzu.

— Uspokójcie się, obaj — rozkazała Tsunade, podchodząc bliżej i stając u boku demona. — A tobie radzę uważać z machaniem rękami, bo nie wiem czy zauważyłeś, ale gdyby nie Uchiha to zostałbyś z jedną. — Uśmiechnęła się wrednie wskazując na Liv. Widać było, że całe ciało ma napięte niczym struna, a źrenice zwężyły się złowróżbnie. — Senju, uspokój się. Nie chce mieć tu krwawej jatki.

Dziewczyna z lekkim wahaniem rozluźniła mięśnie, opierając się o zagłówek. Zmrużyła złote oczy, patrząc z uwagą na pobratymca.

— Kazama… Dlaczego chcesz mi pomóc? — Poruszyła się na swoim miejscu, co wywołało grymas na jej twarzy i zmusiło do zadania kolejnego pytania. — I jak szybko możesz to zrobić?

— Musi ci nieźle dokuczać, skoro nie bluzgasz, żebym poszedł do diabła — zaśmiał się cicho siadając obok niej. Zamyślił się na chwilę, patrząc na duże panoramiczne okno zaczął postukiwać palcami o swojego kolano. — Wbrew pozorom, my demony dbamy o swoich, nie tak jak niektórzy… — Łypnął na nią z widoczną ironią, odnosząc się do sytuacji z Danzo. Na te słowa Liv zacisnęła usta w wąską kreskę, przymykając powieki. — Żeby się pozbyć twoich obrażeń, musisz iść ze mną.

— Słucham? — Itachi spojrzał z niedowierzaniem na Kazamę, a następnie przeniósł wzrok na Hokage. — Nie taka była umowa.

— Uchiha, już wszystko ustalone — powiedziała spokojnie kobieta, podchodząc do biurka. Usiadła na swoim fotelu i podpierając się na łokciach, spojrzała na całą trójkę. — Wyruszacie jutro.

— Wyruszamy? — głos Kazamy wyrażał uprzejme zdziwienie, gdy podniósł się ze swojego miejsca i stanął przed przywódczynią Wioski. — Oczywiście miałaś na myśli tylko dziewczynę i mnie, dobrze zrozumiałem?

— Jaką dziewczynę, padalcu? — syknęła Liv, zaciskając pięści. — Mam imię!

— Nie. Uchiha idzie z wami — sprostowała blondynka, ignorując wypowiedź Liv i oparła brodę na splecionych dłoniach.

— Nie zgadzam się…

— A ja nie wyślę jednego z moich najlepszych żołnierzy bez ochrony, gdy on sam nie jest w stanie się obronić.

— Zaraz! — Liv poderwała się gwałtownie z kanapy. Nie podobało jej się insynuowanie, że jest bezbronna. Miała już kontynuować protesty, gdy zauważyła mrożące krew w żyłach spojrzenie Hokage, na które automatycznie przełknęła ślinę. Wyczuwała promieniującą siłę Tsunadę i po raz pierwszy od długiego czasu odpuściła. Nie miała ochoty oberwać, a jakoś miała wątpliwości, czy w obecnym stanie zdąży zrobić unik. Zazgrzytała zębami, piorunując wzrokiem całe towarzystwo i przysiadła na parapecie, złorzecząc pod nosem.

— Czcigodna… gdybyśmy napotkali jakieś niespodziewane komplikacje, to przecież ją ochronię. — Kazama, jako inteligentny facet, przeszedł do negocjacji, nagle przypominając sobie o szacunku do rozmówczyni. — Znasz obowiązujący mnie kodeks.

Nie przewidział jednak, że zmiana zdania u Tsunade jest wręcz niemożliwa.

— Owszem ochronisz… — przytaknęła, kiwając głową. — A kto ją ochroni przed tobą?

Na to, jakże trafne pytanie nie miał już gotowej odpowiedzi. Dobrze wiedział, że kobieta nie ma na myśli normalnej napaści. Chciała uniknąć sytuacji, w której on, mógłby spokojnie nagabywać Liv do przejścia na stronę demonów.

Senju przycisnęła czoło do szyby, słysząc zalegającą w pomieszczeniu ciszę. Niemal wyczuwała skondensowany gniew buchający od Kazamy, jak i pulsującą czakrę Hokage. Nie musiała się odwracać, żeby wiedzieć, że pewnie teraz sztyletują się wzrokiem, próbując zmusić przeciwnika do wycofania się ze swoich decyzji. Chikage prawdopodobnie wszystko sobie obmyślił, a teraz jego plany muszą ulec modyfikacji. Na tę myśl uśmiechnęła się ironicznie.

— O której chcesz wyruszyć? — zwróciła się do Kazamy, powoli przesuwając palcami po zaparowanej od jej oddechu szybie.

— Mnie obojętne, jak tobie pasuje — odpowiedział, a po chwili usłyszała jego ciche kroki, gdy skierował się do wyjścia.

— Proponuję o dziesiątej, przy północnej bramie. — Zeskoczyła z zajmowanego miejsca i naciągnęła na głowę kaptur. Wyczuwając nieme pytanie przełożonej, westchnęła cicho. — Muszę coś załatwić z rana.

            Stanęła przed czarną furtką i zmierzyła krytycznym spojrzeniem rozciągającą się przed nią posesję. Spory zadbany ogród z kilkoma drzewami sakury, mały staw z mostkiem, a w rogu placu drewniana altana. Ogółem, podwórko jakich pełno w tej dzielnicy. Zauważyła, że ktoś, prawdopodobnie dozorca, zdecydował o rezygnacji z hodowli kwiatów i zasiał wszędzie trawę.

— Dobrze, przynajmniej zmniejszą mi się koszty za ogrodnika — mruknęła do siebie, naciskając klamkę i zmierzając kamienną ścieżką do rezydencji.

Nie była tu od ponad roku, a dalej wyglądała tak, jak ją zapamiętała. Parterowy budynek z dużą ilością okien. Uśmiechnęła się lekko zauważając, że szyby są czyste i błyszczące, a drzwi wejściowe naoliwione. Zatrudnienie starego przyjaciela jej rodziców do doglądania rezydencji okazało się genialnym rozwiązaniem. Staruszek sumiennie wywiązywał się ze swoich obowiązków. Lubiła ten dom, ale ze względu na jego położenie, wolała się przenieś do centrum. Westchnęła i przekroczyła próg. Głęboko wciągnęła powietrze i ze zdziwieniem stwierdziła, że niedawno musiało być wietrzone i sprzątane. Nie dostrzegła nawet jednego kłębka kurzu, a jej czujne nozdrza nie wyczuły zaduchu.

Szybkim krokiem minęła kuchnię i salon, od razu kierując się do gabinetu. Z cichym szumem odsunęła drzwi i weszła do środka. Nic się nie zmienił od czasów jej dzieciństwa. Cały w drewnie, na północnej ścianie ogromny regał z księgami i zwojami, pośrodku solidne dębowe biurko, a na nim zielona lampka.

Westchnęła, opadając na skórzany fotel i spojrzała na wiszące na ścianach obrazy. Wszystkie przedstawiały jej przodków. Hashirama i Tobirama stojący na wyrzeźbionych w skale głowach Hokage. Pierwszy pochylający się z marsową miną nad stołem i rozrzuconymi na nim dokumentami. Drugi, tkwiący po kolana w wodzie i doskonalący wodne techniki. Tylko jeden z sześciu płócien różnił się od pozostałych. Poza członkiem klanu Senju, uwieczniona została inna postać ważna dla historii Wioski. Przedstawiał Hashirame i Madare. Obaj stali na wzgórzu i obserwowali Konohę. Twarz Hokage naznaczona była lekkim uśmiechem, gdy opierał się o barierkę. Natomiast, przedstawiciel rodu Sharingana, ze zmarszczonymi brwiami i skrzyżowanymi ramionami, kątem oka obserwował towarzysza.

Liv uwielbiała ten obraz. Miał w sobie to coś i to zawsze na nim, skupiał się jej wzrok. Dwójka przyjaciół, a jednocześnie najgorszych rywali, dzielących wspólne marzenie, uwiecznionych przez malarza.

Założyła ręce za głowę i przeniosła spojrzenie na sufit. Gdzie powinna szukać odpowiedzi na swoje pytania? Gdzie ukryto to, czego szuka? Jedyną namacalną wskazówką jaką miała był medalion. Wstała z fotela i zabrała się za przeszukiwanie rezydencji.

Po trzech godzinach bezowocnych poszukiwań, sapnęła z niezadowolenia, zatrzaskując z hukiem bramę. Nie miała więcej czasu na przekopywanie strychów i piwnic domiszcza, babrając się w kurzu. Za półgodziny powinna się stawić w umówionym miejscu.

           

            Zagłębiając się w las, każde z nich pogrążone było we własnych myślach. Liv dumała nad możliwościami swojego organizmu, a raczej jego słabościach wyciągniętych na światło dzienne, przez miksturę Łowców.

Itachi bacznie obserwował idącego z przodu Kazamę, gotowy na szybką reakcję gdyby tylko mężczyzna zrobił gwałtowniejszy ruch.

O czym myślał demon? O niczym szczególnym. O irytujących ludzkich niedyspozycjach, przywiązaniu do miejsca i ogólnej beznadziejności człowieczej rasy.

Zaciskając zęby, Liv przedzierała się przez gęsty las. Co chwilę czuła jak ostrężyny szarpią ją za nogawki, próbując w podstępny sposób powalić na ziemię. Mało nie jęknęła z frustracji, gdy teraz dla odmiany, wkroczyli na podmokły teren, a zimna woda obmywała jej nogi wlewając się do butów. Z mordem w oczach spojrzała na plecy Kazamy i była niemal pewna, że ten podstępny demon, specjalnie wybrał tak beznadziejną trasę. Mamrotając pod nosem przekleństwa, z obrzydzeniem odlepiła od spodni jakieś oślizgłe ciamadajstwo, z trudem powstrzymując się od wzdrygnięcia. Całym sercem nienawidziła tego szlaku, a miała niemiłe wrażenie, że to dopiero początek atrakcji. Szli dopiero jeden dzień, a już miała dość. Bandaże urażały obolałe plecy, przemoczona peleryna ciągnęła w dół, a od chłodu nie miała czucia w stopach.

— Kazama, długo jeszcze będziemy się babrać w tym bajorze? — rzuciła przez zęby, wyplątując się z pędów jakiegoś chwastu.

— A co? Już wymiękasz? — Chikage zarechotał wrednie, zerkając na nią przez ramię. — Wyjątkowo delikatny z ciebie demon.

— Chyba chcesz się przekonać, jak bardzo delikatna potrafi być moja pięść — warknęła, wygrażając mu ręką, na widok czego, idący za nimi Uchiha, pokręcił jedynie z politowaniem głową.

— Oczywiście, że bym chciał — parsknął rozbawiony, mrużąc zaczepnie oczy. — Jednak, nie oszukujmy się Liv… w takim stanie nie jesteś dla mnie żadnym przeciwnikiem.

— Odszczekasz to zaraz — wysyczała gniewnie. Chciała już się rzucić na uśmiechającego się drwiąco Kazamę, gdy poczuła mocny uścisk na ramieniu zatrzymujący ją w pół kroku.

— Nie radzę, Senju. Jak wpadniesz w ten syf, dostaniesz zakażenia — mruknął Uchiha, zaciskając mocniej palce.

Liv zmarszczyła brwi zastanawiając się czy jednak nie warto trochę się zamoczyć, żeby zetrzeć ten kołtuński uśmieszek z twarzy Kazamy. Dopiero kiedy Uchiha — jakby odgadując jej myśli — przejechał otwartą dłonią po jej plecach, jęknęła cicho, momentalnie odrzucając ten pomysł. Jeżeli teraz bolało jak diabli, przy zwykłym dotknięciu, to co by było jakby wdało się zakażenie. Nie miała ochoty tego sprawdzać.

— Masz szczęście, dziś ci odpuszczę — prychnęła z wyższością, machając na niego ręką jakby opędzała się od natrętnej muchy.

— O dzięki ci, jaśnie pani — zadrwił Chikage, kłaniając się przed nią iście dworskim ukłonem. Nagle w jednym momencie pokonał dzielącą ich odległość, złapał za podbródek i zmusił do spojrzenia mu w oczy. O mało się nie roześmiał gdy stojący za Liv, Uchiha wyraźnie się spiął na ten gest. — Zmarzłaś… — szepnął widząc jej sine usta. Musnął je kciukiem, mimochodem zerkając na Itachiego. Zauważając szybki błysk Sharingana, odwrócił się, ponawiając wędrówkę.

— Kazama! Zamiast mnie molestować, mógłbyś powiedzieć kiedy postój! — krzyknęła ze złością Liv, brnąc po kolana w wodzie, za odchodzącym demonem.

— Teraz. — Poinformował ją. Zatrzymując się gwałtownie, sprawił, że niczego nie spodziewają się dziewczyna, zderzyła się z jego plecami. — I kto tu kogo molestuje? — Posłał jej ironiczne spojrzenie.

— Nie schlebiaj sobie — syknęła, odpychając go na bok i wspinając się na niewielkie wzniesienie.

            

Itachi ze swojego miejsca obserwował poczynania Senju. Dziewczyna krążyła wokół ogniska. Z zarzuconym na ramionach kocem próbowała się rozgrzać, rozcierając skórę. Westchnął ciężko w irytacji. Miał serdecznie dość tego jej łażenia w kółko. Poprawił się wygodniej, próbując złapać z nią kontakt wzrokowy, ale ona uparcie wpatrywała się w płomienie.

— Senju?

— Hm? — Zerknęła na niego pytająco, automatycznie poprawiając zsuwające się okrycie.

W odpowiedzi pokazał gestem, by podeszła bliżej i czekał na reakcję. Widział jak mruży podejrzliwie złote oczy i po krótkim wahaniu, zmniejsza dzielący ich dystans. Gdy pokiwał palcem, żeby się schyliła, usłyszał głośne prychnięcie, ale wykonała polecenie.

— Uchiha, czy ty czasem nie przeginasz? — zapytała, unosząc jedną brew i krzywiąc się ze złością.

Kiedy tylko to zrobiła, Itachi zadziałał błyskawicznie. Bez ostrzeżenia złapał ją za nadgarstek i pociągnął, tak, że wylądowała tuż przed nim, z cichym sykiem.

— Co ty wyprawiasz?! — wywarczała gniewnie, próbując się podnieść, jednak Uchiha okazał się szybszy. Momentalnie objął ją ramieniem, przyciągając bliżej, że była zmuszona oprzeć się o niego plecami. W tym czasie drugą ręką zarzucił na nich swój koc, w ogóle nie zwracając uwagi na usilne próby wyswobodzenia się Liv.

— Miałem dość twojego łażenia, Senju — prychnął i oparł brodę na jej barku. Gdy wciąż nie odpuszczała, zbliżył usta do jej ucha sycząc: — Przestań się wyrywać albo zrobię ci coś niehumanitarnego.

— Nie zapominaj, że grozisz demonowi, ty dupku — wymamrotała przez zęby w końcu odpuszczając. — Tam było mi ciepło.

— Tu będzie ci cieplej — stwierdził ze spokojem, patrząc prosto w czerwone ślepia, obserwującego ich Kazamy. Kątem oka widział jak Liv już otwiera usta żeby kontynuować kłótnię, ale po krótkim zastanowieniu rezygnuje. Przyszło mu do głowy, że ból, który odczuwa musi być znaczący, skoro złożyła broń. W innym wypadku nie odpuściłaby awantury i możliwości postawienia na swoim. To nie było w stylu Senju.

Poczuł jak się wierci, szukając wygodniejszej pozycji, aż w końcu nieruchomieje. Itachi już po chwili usłyszał równy oddech, gdy zasnęła wtulając nos w jego szyję.

Oparł głowę o pień, przymykając powieki. Ciepło drugiego ciała sprawiało, że powoli zaczynał się rozluźniać. Wreszcie mógł sobie na to pozwolić. Senju tkwiła bezpiecznie przy nim i nie było najmniejszych szans, żeby Chikage mógł jej cokolwiek zrobić.

— Uchiha, w co ty pogrywasz?

Słysząc to niespodziewane pytanie, otworzył jedno oko zerkając na Kazemę, który odłożył na bok polerowany do tej pory miecz. Przeciągnął się i rozłożył się wygodniej na ziemi, nie spuszczając wzroku z Itachiego.

— Nie rozumiem.

— A mnie się wydaje, że doskonale rozumiesz — odpowiedział, wbijając w niego złote tęczówki.

Itachi dopiero teraz zauważył, że siedzący przed nim mężczyzna przeszedł transformację. Demon przekrzywił głowę, postukując palcami o kolano. Mimo że jego postawa wydawała się całkiem wyluzowana, Uchiha wyczuwał, że jest napięty jak struna, zupełnie jak drapieżnik przed skokiem. Automatycznie przycisnął do siebie mocniej trzymaną Liv.

— Nie widzę powodów, dla których muszę ci się tłumaczyć. — W czarnych oczach zawirowała ostrzegawczo, krwista czerwień Sharingana.

— Ona jest demonem i należy do nas — stwierdził ze spokojem Kazama, wyraźnie się rozluźniając, a atmosfera walki zniknęła jak ręką odjął.

— Jest też człowiekiem i częścią Wioski Liścia. — Uśmiechnął się ironicznie, gdy demon wyraźnie się skrzywił na usłyszane słowa. — Wybrała swoją drogę.

— Nie zapominaj o tym, że zawsze może ją zmienić. — Kazama odwzajemnił uśmiech, patrząc spod rzęs na dziewczynę. — Wtedy przyjmę ją z otwartymi ramionami. Pamiętaj, wystarczy silny bodziec, jeden błąd jaki popełnią ludzie, a przyjdzie do mnie…

Itachi zamknął oczy, tym sposobem dając do zrozumienia, że to koniec dyskusji. Przy akompaniamencie cichego śmiechu demona, rozmyślał o wypowiedzianych przez niego słowach.