XXIX RASA DEMONÓW

Mam nowy rozdział. Jest trochę dłuższy niż poprzedni i mam nadzieję, że to jakoś wynagrodzi Wam tak długie czytanie. Dziękuję za wszystkie komentarze i to, że tak o sobie przypominaliście. Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy. Pozdrawiam i miłego czytania.

Betowała Tay :*

****

Mocno ziewając, Liv skierowała się do łazienki. Wspinając się po schodach, rozmyślała o zmianach jakie zaszły w jej życiu. Od kiedy awansowała do rangi genina i trafiła do drużyny — to przy każdej nadarzającej się okazji — trenowała z ojcem. Kamirama postawił sobie za punkt honoru zarobienie z niej najlepszej kunoichi nie tylko w Wiosce, ale w całym świecie ninja. Miała stać się dumą klanu Senju i wzbudzać respekt u pozostałych znanych rodów. Jego wygórowane ambicje brały się między innymi  z tego, że mało, że była jego jedynym dzieckiem, to jeszcze dziewczynką.

Mruknęła cicho, zrzucając ubrania i wchodząc pod prysznic. Dzisiejszy dzień należał do najgorszych z możliwych. Rodziciel dał jej taki wycisk, że myślała, że wyzionie ducha na trawniku we własnym ogrodzie. Bolało ją dosłownie wszystko i miała świadomość istnienia każdego, nawet najmniejszego mięśnia w ciele. Co dziwne mrowiły ją nawet dziąsła i skóra głowy! Westchnęła ciężko nad niesprawiedliwym losem i zabrała się za mycie. Kiedy skończyła, wyszła z kabiny, na wpół śpiąco wytarła się do sucha i zarzuciła szlafrok. Odwróciła się do sięgającego podłogi lustra. Nawet na nie nie zerkając zgarnęła z najbliżej półki szczotkę i powolnymi, metodycznymi ruchami, zaczęła rozczesywać mokre włosy. Najchętniej od razu skierowałaby się do łóżka, ale wiedziała, że jeśli nie ogarnie fryzury, to jutro będzie jednym, wielkim poplątanym kłębem, niezdatnym do rozplątania. No cóż, nigdy się nie przejmowała swoim wyglądem, ale perspektywa zaprzyjaźnienia się z nożyczkami — kiedy zapuściła te kłaki już takie długie — nie napawała ją zbyt dużym entuzjazmem, dlatego wolała przetrwać te kilka minut. Kiedy natrafiła na wyjątkowo oporny kołtun, aż zawarczała z frustracji, szarpiąc mocniej. Tak, nawet zaraz po myciu sprawiały problem. I właśnie w tym momencie zauważyła coś nietypowego.

Marszcząc nos, uniosła rozplątany pukiel. Trzymając go na wysokości wzroku, przypatrywała mu się z uwagą i lekką konsternacją. Zamiast normalnego krwisto-czerwonego koloru, miał barwę śniegu. Liv zamrugała intensywnie na widok tej anomalii i przesunęła spojrzeniem po całej jego długości. Sytuacja była zdecydowanie dziwna. Zanurzyła dłoń w mokrych kosmykach i z widocznym zawahaniem zerknęła w lustro. To, co tam zobaczyła sprawiło, że wrzasnęła jak oparzona, gwałtownie się cofając. Zbyt zaskoczona nie dostrzegła stojącego za nią kosza na pranie i wpadła na niego, przewracając go z hałasem. Momentalnie straciła równowagę, i upadła lądując na stercie ubrań. Wciąż w ciężkim szoku z przerażeniem zaczęła macać swoją twarz i zęby. Pod palcami poczuła ostre kły, na co pisnęła, cofając dłonie i właśnie wtedy spostrzegła, że również paznokcie uległy transformacji. Przypominały szpony!

— Liv? — Zza drzwi rozległ się zaniepokojony głos ojca. Kiedy nic nie odpowiedziała złapał za klamkę i pewnie wkroczył do środka. Przesunął wzrokiem po stworzonym przez swoją latorośl bałaganie, ostatecznie zatrzymując się na niej. Siedziała na środku prania i z widocznym na twarzy strachem patrzyła w wiszące naprzeciwko zwierciadło. Mężczyzna westchnął ciężko, odwracając się na pięcie. — Czekam w kuchni, tam porozmawiamy.

— Ale…

— W kuchni — uciął stanowczo, opuszczając pomieszczenie.

Liv bez słowa usiadła przed ojcem i spuściła nisko głowę. Czuła się skołowana i przytłoczona. Ze wszystkich stron bodźce atakowały jej zmysły, wprowadzając w umyśle zamęt. Węch wyłapywał nowe i nawet najsłabsze zapachy, słuch rejestrował gwar rozmów oraz śmiechów z najbliższej okolicy. Do tego wyostrzony wzroki i smak dopełniał chaosu kłębiącego się w jej głowie.

— Po pierwsze, nie ma żadnego powodu do strachu — zapewnił mężczyzna i podparł się na łokciach o blat, opierając brodę na splecionych dłoniach. Na jego słowa Liv, szybko uniosła twarz, wpatrując się nie niego uważnie. Widząc jej złote oczy, Kamirame kolejny raz uderzyło to, jak bardzo jest podobna do matki. Po nim odziedziczyła jedynie człowieczeństwo i chakrę. Cóż, wzięła od swoich rodziców to, co najlepsze.

— To jakieś jutsu, prawda? — Nie dało się nie zauważyć, jak spojrzała na ojca z nadzieją, wstrzymując powietrze. Widać, że całą ta sytuacja ją rozstroiła i poniekąd to była jego wina. Celowo wyciskał z niej litry potu, żeby wreszcie uaktywnić tkwiący w Liv demoniczny pierwiastek.

— Nie. To naturalna kolej rzeczy, kiedy jeden z rodziców jest demonem.

— Czym?! Ale, że jak? Ojcze…

— Słyszałaś, i nie ja, a Aika. Twoja świętej pamięci matka.

— Demon… demon, ale że… nie rozumiem! — Złapała się za włosy, próbując sobie to zwizualizować. — Który, jak? Nie możliwe! To nierealne! I teraz, że ja?

— Chyba muszę zacząć od początku. — Odetchnął głęboko, podnosząc się z miejsca. Podszedł do zlewu i zapatrzył się na krajobraz za oknem. — Twoja matka pochodziła z rasy demonów. Opowieści o nich owiane są tajemnicą i traktowano je bardziej jak legendy. Sam je tak traktowałem, do czasu. — Parsknął cicho śmiechem do swoich wspomnień. — Życie dało mi prawdziwego i bolesnego prztyczka w nos, za moją ignorancję. Przy pierwszym spotkaniu Aika o mało mnie nie zabiła, bo miałem to nieszczęście, że znalazłem się w nieodpowiednim miejscu o złym czasie. Całe szczęście doszliśmy do porozumienia i skończyło się tylko na kilku siniakach i pogruchotanych żebrach. Cóż, demony zawsze były przewrażliwione na punkcie swoich sekretów, ale z drugiej strony, co się im dziwić? Ludzie prawie ich wytępili przez niesamowite właściwości jakie miała ich krew. Nie bez powodów uważają nas za słabych, rządnych władzy oraz bogactw, głupców. Sami o to zadbaliśmy, żeby tak o nas myśleli. Ciągłe polowania sprawiły, że opuścili swoje siedziby i zaczęli wędrować po świecie małymi grupkami, nigdy nie zagrzewając danego  miejsca na dłużej...

— Jak to się stało, że byliście razem? — Wtrąciła, marszcząc brwi. Nie mieściło jej się  w głowie, jakim cudem, demon tak nieprzychylnie nastawiony do ludzi, związał się z jednym z nich. To nielogiczne. To wszystko było naciągane.

— Nie chcę o tym rozmawiać, ten temat jest dla mnie zamknięty, a ty powinnaś się skupić na tym co teraz najważniejsze, czyli na sobie i tym kim jesteś. — Posłał jej ostre spojrzenie, pod którym mimowolnie się skuliła. Ojciec należał do tego typu ludzi, którzy nie afiszowali się ze swoimi uczuciami i wychowywał ją twardą ręką. — Skoro sobie to wyjaśniliśmy, przejdźmy dalej… Człowiek nigdy nie rozpozna demona, jeśli ten sam nie zechce się ujawnić, a uwierz, nie zechce, tylko członek tej samej rasy rozpozna pobratymca. Posiadają własną hierarchię, która w głównej mierze zależy od siły i czystości krwi. Co ciekawe, ty mimo mieszanych rodziców, masz czystą krew swojej matki, która pochodziła z najstarszego rodu. Jest to o tyle dziwne, że takie rzeczy się nie zdarzają. W zasadzie powinnaś być zwykłym człowiekiem. — Przeczesał palcami swoje białe włosy, uśmiechając się półgębkiem z widocznym złośliwym zadowoleniem. — Jak widać nie jesteś, ale genów Senju nie jest się tak łatwo pozbyć co nie trudno zauważyć po twojej chakrze. — Widząc jak Liv znowu otwiera usta, uniósł rękę żeby milczała i kontynuował: — Demony nie posiadają czegoś takiego jak chakra. Nie mogą używać jutsu. Jesteś tak jakby wybrykiem natury.

— Cudownie, wybryk natury… — mruknęła do siebie, przyglądając się swoim dłoniom.

— Wybryk czy nie, musisz znać zasady. Każdego demona obowiązuje kodeks, w tym ciebie. Jest to zbiór zasad i reguł. Ich nieznajomość nie zwalnia cię z kary, kiedy złamiesz jedną z nich. Jak najmniej osób może wiedzieć kim jesteś, to taka niepisana zasada stworzona dla twojego własnego bezpieczeństwa. W tej chwili o tobie wie tylko garstka zaufanych ludzi z Hokage na czele. Nie ma potrzeby, żeby wiedział ktoś więcej.

— Rozumiem.

— Dobrze, a teraz chodź. Pokaże ci jak to cofnąć i dam kodeks.

****

  

Obudził ją chłód i zdrętwiała ręka. Zamruczała z niezadowolenia, podnosząc się do siadu i rozmasowując mrowiącą kończynę. Ziewając, obrzuciła spojrzeniem obozowisko i zauważyła, że prócz niej jest tylko Kazama. Zmarszczyła brwi zastanawiając się, gdzie poniosło Uchihę i jakim cudem nie poczuła jak wstał. Doprawdy, ten człowiek czasem zachowywał się jak duch.

—Twój kochaś poszedł się odświeżyć — odezwał się niespodziewanie Kazama, kucając i grzebiąc w palenisku.

— Przecież o nic nie pytałam — żachnęła się, mrużąc oczy z poirytowania. Nie podobało jej się, że demon zdawał się czytać z niej jak z otwartej księgi. — I to nie jest mój kochaś — sprostowała, krzywiąc się na takie insynuacje.

— Jasne, jasne — przytaknął lekceważąco, powoli się prostując i idąc w stronę Liv. Na jego ustach błąkał się jakiś dziwny uśmiech, który momentalnie sprawił, że zwiększyła czujność. Nie miała wątpliwości, Chikage coś knuł, tylko pytanie co.

— Mówił ci ktoś, że jesteś lepszy od kawy? Raz dwa podnosisz ciśnienie.

— Wystarczy jedno twoje słowo, a zawsze będę dbał o twoje poranki — wyszeptał, pochylając się nad nią i odgarniając z twarzy Liv, zabłąkany kosmyk. — I nie musisz dziękować, dla ciebie wszystko.

— Doprawdy? Obawiam się, że jakbym skorzystała z twojej propozycji groziłoby mi nadciśnienie — prychnęła z sarkazmem, uśmiechając się kpiąco. — To nawet interesujące, że o tak wczesnej porze wciąż jesteś chętny na amory. — Wypowiadając te słowa, uważnie śledziła każdy jego ruch. Kiedy zbliżył się naprawdę blisko, momentalnie się cofnęła, wpadając na rosnące za nią drzewo.

— To w pełni twoja zasługa, że godzina nie gra roli. — Jego ciepły oddech owiewał jej usta, gdy zmniejszył dzielącą ich odległość do minimum. — I widzę, że niedowierzasz, że mógłbym we właściwy sposób cię pobudzać. — Słysząc to Liv, desperacko przylgnęła do pnia, patrząc na uchylone wargi mężczyzny i przełykając ślinę. To zabrzmiało cholernie dwuznacznie i ku swojej konsternacji wyczuła jakby powietrze wokół nich było naelektryzowane. Nie podobała jej się ta intymna atmosfera jaka nagle zapanowała w obozowisku. Tak, zdecydowanie nie podobała. Gdzie ten dupek Uchiha, kiedy jest potrzebny? Przy nim, Kazama jakoś nie jest tak wylewny.

— Dziwisz mi się? — wyszeptała, przenosząc wzrok na jego oczy. Dostrzegając w nich niebezpieczny błysk, zacisnęła mocno zęby by po chwili ciszy wysyczeć. — Mam nieomylne wrażenie, że ta rozmowa zmierza w dziwnym kierunku…

— Prawdopodobnie masz rację. — Oparł dłoń tuż nad nią, przypatrując się Senju z uwagą.

— Co? — sapnęła zaskoczona odpowiedzią, zaraz jednak odzyskała rezon i podniosła dumnie głowę. — To może przejdziesz do rzeczy, a nie krążysz jak sęp nad padliną.

— Okropne porównanie, Liv — podsumował, parskając śmiechem, zerkając na nią spod rzęs. — Wiesz, tak mnie zastanawia…

— Tak, mnie też zastanawia czy się czasem nie zagalopowałeś —  Lodowaty głos, rozległ się tuż obok nich, na co Liv drgnęła zaskoczona. Z wahaniem podniosła wzrok i zobaczyła Itachiego. Mimo że jego twarz nie wrażała żadnych emocji, nie dało się nie zauważyć drgania chakry.

— Dokończymy nasze randez vous później. — Kazama całkowicie zignorował Uchihę i musnął ustami, czerwoną z zażenowania Senju.

— Po moim trupie — stwierdził grobowym tonem Itachi, mierząc demona rozsierdzonym spojrzeniem.

— Da się zrobić. — Chikage uśmiechnął się złowrogo.

Atmosfera błyskawicznie zgęstniała, a świat wydawał się wstrzymywać oddech w oczekiwaniu na katastrofę. To wystarczyło żeby Liv oprzytomniała i gwałtownie wtargnęła pomiędzy nich, rozsuwając ich na szerokość swoich ramion. Nie miała zamiaru być świadkiem krwawej jatki, a tym bardziej, że później byłaby zmuszona składać ich do kupy.

— Dajcie już spokój. — Obdarzyła każdego z nich groźnym spojrzeniem, ostatecznie zatrzymując je na Kazamie. — Nie bawią mnie twoje gierki, więc przestań.

— Twoją demoniczną stronę bawią. — Zaśmiał się cwaniacko, puszczając jej oko. — Gdyby tak nie było to byś mnie odepchnęła. — Poruszył znacząco brwiami.

— Może czekałam żeby ci odgryźć język — warknęła gniewnie, boleśnie świadoma, że Kazama ma rację. Gdzieś tam, ta jej druga natura przejmowała nad nią kontrolę, a Chikage doskonale o tym wiedział. Zbyt długie przebywanie w jego towarzystwie nie mogło się skończyć dobrze.

— Zapewne — zadrwił, odwracając się na pięcie. — Skoro jesteśmy w komplecie to czas ruszać.

 Liv przez dłuższą chwilę wpatrywała się w plecy odchodzącego blondyna. Kazama był niebezpiecznym przeciwnikiem. Perfekcyjnie wykorzystywał każdą słabość i zawahanie ofiary. Westchnęła ciężko, zerkając na Uchihę. Domyślała się, że teraz prędzej czy później czeka ją konfrontacja właśnie z nim.

— Co to miało znaczyć, Senju? — Itachi zagrodził jej drogę, patrząc na nią z jawną irytacją. Miała szczerą nadzieję, że ta rozmowa odbędzie się później, ale jak widać, los postanowił inaczej.

— Ale, że niby co? — Udała głupią, wychylając się zza ramienia Uchihy i dostrzegając opartego kawałek dalej Chikage. Uśmiechał się kpiąco, a z ruchu jego warg zdołała wyczytać: „tłumacz się, tłumacz”, na co zazgrzytała zębami, piorunując go wzrokiem. Świetnie! Zawsze marzyła o widowni.

— Zobowiązałem się że będę cię chronić, ale zostawić cię na chwilę samą, a już się do niego łasisz?!

—Słucham?! — Na ten zarzut, Liv aż spurpurowiała z gniewu.

— Słyszałaś — prychnął, a zaraz dodał głośniej. — Chikage, to prywatna rozmowa.

— Niekulturalnie mieć tajemnice w towarzystwie — krzyknął w odpowiedzi, z zainteresowaniem oglądając swoje paznokcie.

— Nie interesuje mnie to — rzucił i odczekał aż tamten zniknie za drzewami. Dopiero kiedy się upewnił, że nie może ich podsłuchiwać ponownie skupił uwagę na Senju. — Więc?

— Po pierwsze Uchiha, ja cię o pomoc nie prosiłam — warknęła, dźgając go palcem w pierś. — Po drugie, wielki mi ochroniarz, który nagle znika z posterunku. A po trzecie, chyba najważniejsze w tej całej sprawie. Mam prawo łasić się do kogo chcę, a tobie nic do tego!

— Może jednak… — zamilkł gwałtownie, marszcząc brwi.

— Może jednak, co? — zapytała, uważnie mu się przyglądając. Cholernie ją ciekawiło, co chciał powiedzieć zanim się powstrzymał. Wyglądało to tak, jakby o mało nie palnął czegoś, czego nie powinien. Dlaczego ci przeklęci Uchiha, muszą być tak cholernie opanowani?!

— Nieważne — mruknął, odwracając się i ruszył w stronę drzew, gdzie zniknął Kazama.

Liv aż zacisnęła pięści ze złości. Z trudem opanowała się przed złapaniem Uchihy za ubranie i wyduszeniem tego co miał czelność przemilczeć. Czy chociaż raz nie mógłby powiedzieć bez ogródek tego co ma do powiedzenia?! Prychnęła głośno, zarzucając płaszcz i kaptur. Doprawdy, jeszcze parę takich sytuacji, a wyciągnie z niego wszystkie informacje siłą. Miała dość niedomówień.

****

            — Jesteśmy na miejscu.

Liv powoli zbliżyła się do urwiska, patrząc na migoczące w dole jezioro. Wyjątkowo czysta woda mieniła się zachęcająco w promieniach słońca, kusząc kąpielą. Otaczająca akwen roślinność dodawała miejscu tajemniczości i piękną. Każdy krzew lub głaz rozmieszczony był z precyzją, właściwą dla najlepszego architekta, dając wrażenie, że nic tu nie jest przypadkowe. Uroda tego miejsca zachwycała oczy, jednocześnie wprowadzając dziwny niezidentyfikowany lęk do jej serca. Wszystko wyglądało zbyt idealnie i dlatego Liv pomyślała o pułapce. Podejrzenia znacznie się pogłębiły, kiedy dojrzała cztery kamienne słupy rozmieszczone po każdej stronie jeziora. Mrużąc oczy spróbowała odczytać wyryte symbole na najbliższym z nich, ale dzieląca od niego odległość była zbyt wielka.

— Do tej pory mi nie powiedziałeś, jak zamierzasz mi pomóc. — Odrzuciła z głowy kaptur, odwracając się do pobratymca. Najbardziej ją zaniepokoiły te kamienne bloki. Przypominały te, pomiędzy którymi została uwięziona przez Łowców. Jakoś ciężko było jej uwierzyć w zbieg okoliczności.

— Przede wszystkim musimy zejść na brzeg — mruknął wymijająco, kierując się do wykutych w skale schodów.

— Senju, nie podoba mi się to. — Itachi marszcząc brwi, patrzył na oddalającego się mężczyznę. — Nie mówi wszystkiego.

— Wiem, ale chyba nie mam innego wyboru jak mu zaufać — westchnęła ciężko, przeczesując palcami włosy i spoglądając w bezchmurne niebo. Nie dopuszczała do siebie myśli, że Chikage mógłby ją skrzywdzić. Obowiązywały ich sztywne zasady i poza oficjalnym pojedynkiem, albo w sytuacji ratowania życia, nie mogła go uśmiercić. Ta zasada obowiązywała w obie strony.

 Stając na brzegu, wszyscy zlustrowali cały akwen i pobliskie tereny. Liv wyczuwała jakąś dziwną aurę bijącą od zbiornika i, z lekkim wahaniem, wysunęła dłoń na taflę. Kiedy tylko to zrobiła, ta zaczęła delikatnie falować i bulgotać, zupełnie jakby coś się chciało wydostać z głębin. Zafascynowana chciała podejść bliżej, ale powstrzymało ją zagradzające drogę ramię Kazamy.

— Musisz o czymś wiedzieć — zaczął, powoli odwracając się do dziewczyny.

— Tak jak przypuszczałem, jest haczyk — stwierdził Itachi, krzyżując ramiona na piersi i obserwując uważnie Chikage.

— Są pewne zasady, których trzeba się trzymać — poinformował Liv, całkowicie ignorując wypowiedź Uchihy. — Podczas rytuału, potrzebny jest inny demon, to po pierwsze. Po drugie, moje jedyne wspomnienia dotyczące tego co się działo podczas uzdrawiania są zamazane. Kolejną niewiadomą jest, jak to miejsce zareaguje na osobnika, który nie kultywuje tradycji i trzyma z ludźmi — dokończył, w międzyczasie zmieniając formę.

— To nie za wiele wiesz — powiedział Uchiha, unosząc ironicznie brew.

— Cokolwiek pamiętasz? — Liv przeniosła spojrzenie na kamienne słupy, zastanawiając się jakie ten zabieg może mieć konsekwencję.

— Demon wyzdrowiał, mimo że był jedną nogą w grobie.

— Czyli wiesz to, co najważniejsze — powiedziała zamyślona, ale coś ją tknęło do zadania ostatniego pytania. — Kim był ten demon? To byłeś ty, prawda?

 — Tak. 

Słysząc tę krótką i rzeczową odpowiedź aż uchyliła usta. Nie wyobrażała sobie Kazamy na łożu śmierci. Ciekawiło ją, kto mógł go do takiego stanu doprowadzić, ale coś w jego spojrzeniu powstrzymało od dociekania.

— Chodź. — Chikage wyciągnął do niej dłoń, wyraźnie czekając aż ją chwyci.

— To na pewno konieczne? — zapytała podejrzliwie, po dłuższej chwili jednak ją ujmując. Ten tylko się uśmiechnął cwaniacko i przyciągnął Liv bliżej. Skonsternowana przywarła do jego boku, będąc aż nazbyt świadoma poirytowanego wzroku Uchihy.

— Może tak, a może nie — parsknął rozbawiony i pociągnął za sobą. — Ach, i Uchiha. Ty zostajesz — rzucił przez ramię, uśmiechając się wrednie. — Chyba, że chcesz zginąć, to zapraszam.

Liv zerkała wyczekująco na Kazamę, kiedy stanęli na środku zbiornika. Co dziwne, tafla wody, pomimo ich obecności była gładka niczym lustro i Senju miała złe przeczucia. To wszystko wydawało się ciszą przed burzą, a ona miała być w jej centrum. Wzięła głęboki uspakajający oddech i przeniosła wzrok na niebo. Nie wiadomo skąd napłynęły duże kłębiaste chmury, pokrywając błękit białymi plamami. Frustrowało ją, że nie wie czego się spodziewać. To miejsce miało niby leczyć, ale jak to zrobi? Czy to będzie bolesny proces? Zadziała jakaś dziwna magia? I co najważniejsze, co ona do diabła ma w tym czasie robić?

— Słyszysz?

Szept Kazamy wyrwał ją z zamyślenia i zmusił do nadstawienia uszu. Zmarszczyła brwi nasłuchując, ale nic nie wyłapała. Miała właśnie się odezwać i wytknąć demonowi jakieś urojenia, kiedy coś poczuła. Momentalnie spojrzała pod stopy i aż się zachłysnęła wciąganym powietrzem.

            — Cholera! — Tylko tyle zdążyła wrzasnąć, zanim cienka złota macka, owinięta wokół jej kostki, wciągnęła ją pod powierzchnie. Ostatnim co poczuła to to, jak pazury Kazamy, zadrasnęły jej skórę, kiedy próbował ją złapać za nadgarstek.

            Itachi błyskawicznie poderwał się na równe nogi, dostrzegając jakiś ruch koło Senju. Jednak zanim zdążył zrobić choć krok, zauważył, że coś jest nie tak. Nie mógł się ruszyć. Powoli spojrzał w dół już wiedząc, co tam zobaczy. Zbyt skupiony na tym, co się działo na jeziorze, nie zwrócił uwagi na to, że coś, co przypominało złotą taśmę, przytwierdziło go do ziemi nie pozwalając nawet drgnąć. Przypominało mu to trochę jutsu klanu Nara.

            — Uchiha, nie zbliżaj się! — Kazama miotał się, rysując jakieś znaki na akwenie.

            — Nawet jakbym chciał to chwilowo nie mogę — warknął w jego kierunku, wiedząc, że demon mimo odległości doskonale go słyszy. Nie wiedział, ile czasu trzymały go te sidła zanim poczuł jak się rozluźniają. Zaskoczony, patrzył jak odpadają od jego łydek i pełzną, znikając w zbiorniku. Wtedy właśnie zauważył, że z wody wygrzebuje się Liv. Nawet nie wiedział kiedy z ulgą wypuścił powietrze, zauważając, że żyje i ma się nieźle. Chociaż to czego był świadkiem później, podobało mu się znacznie mniej.

            Senju padła na kolana, plując i prychając. Owszem nie czuła bólu i plecy raczej miała zdrowe, ale czuła się jak po ciężkim treningu. Wymęczona i wyczerpana do granic możliwości. Podniosła się do siadu, przecierając twarz. Kątem oka zarejestrowała coś czerwonego i zerknęła w tamtym kierunku. To co zobaczyła sprawiło, że zamarła. Tym czymś okazały się przedramiona Kazamy na których widniały krwawe znaki, wycięte czymś ostrym. Zamrugała zaskoczona, kiedy dostrzegła w prawej dłoni Chikage sztylet.

            — Co ty… — Dopiero teraz zobaczyła, że siedzi w unoszącej się na powierzchni plamie z krwi.

            — To nieważne — mruknął, wycierając ostrze o nogawkę i chowając za pas spodni. Powoli opuścił rękawy, zakrywając ślady, które jak zauważyła Liv, już zaczęły się goić. — Ty jak widzę, jesteś już pocerowana.

            Czuła się wyjątkowo niezręcznie ze świadomością ile kosztowało go to zachodu i bólu, żeby ona mogła być w pełni sprawna.

—  Ja nie wiem jak ci się kiedykolwiek odwdzięczę — wyszeptała, zagryzając mocno wargę. Nikt nigdy nie zrobił dla niej tyle co Kazama.

            — Być może kiedyś będziesz miała okazję się zrewanżować. — Chikage przyklęknął przed nią, palcem podnosząc za podbródek, tak żeby na niego spojrzała. — W końcu nasze drogi nie rozchodzą się na zawsze, co? — Pogładził opuszkami jej policzek, a następnie chwycił za ramiona, stawiając do pionu.

Liv tylko przez sekundę widziała jak skrzywił się z bólu, ale to wystarczyło do podjęcia szybkiej decyzji. Owszem nie spłaci w ten sposób długu, ale poczuje się odrobinę lepiej, przynajmniej do czasu, aż będzie właściwa pora na uregulowanie ich spraw. Odsłoniła nadgarstek i podsunęła mu pod sam nos, na co uniósł pytająco brwi.

  — Sam mówiłeś, że oddana krew może pomóc w przyśpieszonym gojeniu się ran — powiedziała natarczywie, kiedy zmrużył oczy.

— Owszem mówiłem, ale ty jesteś zbyt osłabiona żeby mi pomóc. — Delikatnie odtrącił wyciągniętą dłoń, nachylając się nad twarzą Liv z zadowoleniem rejestrując, że się nie odsunęła. Kącik ust podniósł mu się w seksownym uśmiechu. — Tutaj musimy się pożegnać.

— Pożegnać?

— Tu się rozchodzimy Liv. Jestem zbyt osłabiony na pieszą wędrówkę.

— Ale…zaraz…

— Do zobaczenia — mruknął, tuż przy jej wargach i rozwiał się w złoty pył, zostawiając Liv samą.