XVII Cuda i dziwy.

Wybaczcie, już sypie głowę popiołem i kajam się za swoje lenistwo. Zeszło tak długo bo jakiś chwilowy leń zagnieździł się na moich plecach i wytrącał ogonem długopis z ręki. Na przebłaganie za grzechy, mam dla Was nowy i to całkiem długi rozdział. Mało tego, mam już napisany kolejny, tylko trzeba go wklepać do komputera. Moim problemem jest to, że piszę ręcznie a później przychodzi mi to wszystko przepisywać i tak schodzi.
Kolejną pozytywną informacją jest to, że za niedługo znowu będę mieć internet w pracy, a wtedy zasypię Was notkami ( teraz pewnie każdy się zastanawia gdzie pracuję;)). Droga Moon, nie bij za zwłokę ( No dobra, przyznaję że mi się należy, ale nie po głowie bo wtedy będę miała dzieci głupie;D). Mam też kilka zaczętych opowiadań z naszą uroczą dwójką, ale nie wiem czy się z nimi wychylać. Dlaczego? Bo nie wiem czy zainteresuje Was historia tej pary, rozgrywająca się w realnym świecie. Możecie mi powiedzieć o swoim zdaniu w komentarzach, będę wdzięczna :). No i ostatni napad pisarski. Nie wiem skąd to się wzięło ale jest. Historia Liv i Itachiego jeszcze jako geninów. Jak się poznali i takie tam. Love story za szybko się nie pojawi, ale może być ciekawie. No, koniec mojego biadolenia.


 Iri Akuma - Tak myślałam, że nikt nie będzie się spodziewał takiego zakończenia. No ale takie załatwienie zostawia mi furtkę jakbym wymyśliła kontynuację tego shot'a. A za wenę z góry dziękuję, przyjmę każdą ilość :).




 Moon - No powiem, że wizja Itachiego przed prysznicem, pod prysznicem i po prysznicu namawia moje ślinianki do pracy. Zresztą Uchiha to Uchiha, on zawsze jest do schrupania:).


~ Marysia - Cieszę się, że Ci się podoba i witam w gronie czytelników:). Mam nadzieję, że będziesz wpadać częściej:).

Czas na rozdział :)).

***********************

Liv gwałtownym ruchem otworzyła drzwi, które pod wpływem użytej siły uderzyły z łoskotem o ścianę. Depcząc oderwany tynk, stanęła na swoją ofiarą mrużąc kocie oczy w których pojawiały się niebezpieczne błyski. Zacisnęła mocnej zęby gdy zobaczyła, że kobieta zamiast się przestraszyć uśmiecha się drwiąco i obserwuje ją z nutką kpiny. Liv stanęła nad ułożoną w nonszalanckiej pozie intrygantką i spojrzała najgroźniej jak potrafiła.

— Czy ci życie nie miłe? — Głos Liv przypominał syk zdenerwowanego węża. Schyliła się tak nisko, że ich oczy znalazły się na tym samym poziomie.

— Nie wiem o co ci chodzi. — Kobieta ze znudzeniem obejrzała swoje paznokcie.

— Yuuki, nie udawaj niewiniątka. Uchiha cię sprzedał — warknęła złowrogo, podpierając się po obu stronach głowy, córki Władcy Kraju Ognia. Wyglądała niczym drapieżnik czający się na ofiarę.

— Widział cię w tym? — Poprawiła się wygodniej na kanapie, wpatrując się ciekawie w twarz Liv. — Podobało mu się? — zapytała aż wiercąc się z przejęcia.

— Muszę cię rozczarować, mały kupidynie — szepnęła, z satysfakcją zauważając u Yuuki grymas pełen zawodu. Przez chwilę rozkoszowała się tym nietypowym widokiem, który był swoistą nagrodą za tą intrygę. — Widział, że tylko coś takiego posiadam.

— Do niczego nie doszło? — Yuuki aż jęknęła z rozczarowaniem.
Na to pytanie do umysłu Liv wkradły się obrazy z wczorajszego dnia, wywołując przyjemne dreszcze pod skórą. Szybko odegnała od siebie palące wspomnienia mając nadzieję, że ta mała czarownica nic nie zauważyła. Nie chciała jej podjudzać do kolejnych tego typu akcji.

— Do niczego. — Wzięła głęboki oddech i złapała kosmyk włosów Yuuki, pocierając lekko pomiędzy palcami. — Obiecuję ci, że jak jeszcze raz wywiniesz taki numer to tak opieczętuję twój powóz, że nigdzie się nie ruszysz bez mojego pozwolenia. — Podniosła na nią wzrok, a na usta wkradł się złośliwy uśmiech. — A już nie wspomnę, że o przekroczeniu progu twojego dyliżansu albo pokoju, niektórzy będą mogli jedynie pomarzyć… — Utkwiła w niej znaczące spojrzenie, dając do zrozumienia kogo ma na myśli.

— Nie zrobisz tego... Nie odważysz się...

— Chcesz się przekonać?







            Liv jak cień, poruszała się za podopieczną. Z rękami w kieszeniach udawała, że ogląda witryny sklepów. Szła za nią w bezpiecznej odległości i czujnie sprawdzała otoczenie czy gdzieś nie czai się zagrożenie. Z daleka widziała bujną czuprynę Samona, spacerującego pod ramię z Hakaze i śmiejących się do siebie cicho. Mieli za zadanie wmieszać się w tłum i interweniować, gdyby coś lub ktoś chciał zrobić krzywdę Yuuki. Liv uśmiechnęła się lekko gdy zauważyła taksujące spojrzenie przyjaciela, które zatrzymało się dłużej na mijanym szatynie. Sama zerknęła na mężczyznę i zamruczała z aprobatą. Tak. Mimo wielu wad, Samon niewątpliwie i niezaprzeczalnie posiadał doskonały gust, pomyślała odwracając wzrok od ocenianego obiektu.

Zrobiła parę kroków i zatrzymała się w miejscu sycząc ze złości. Doprawdy nie mogła się doczekać kiedy wreszcie wrócą do domu i nie będzie zmuszona do poznawania flory i fauny, a także warunków pogodowych otaczających ich krain. Zazgrzytała zębami czując kolejne porcje piasku, wkradające się do jej butów. Nienawidziła tego uczucia. Deszcz, piasek, co jeszcze?! Warknęła z irytacją, stając na jednej nodze i próbując wytrząsnąć nieznośny pył. Przez chwilę pomyślała, że wygląda jak pajac skacząc w miejscu, ale po krótkim zastanowieniu doszła do wniosku, że mało ją to obchodzi.

Czując, że to nie daje zadowalających rezultatów, odszukała wzrokiem Hakaze i pokazała żeby szli dalej. Mrucząc pod nosem szybko podeszła do jednego z budynków i oparta plecami o ścianę, zaczęła zdejmować obuwie. Co chwilę mruczała inwektywy na przeklęty los jaki ją wygnał w te piekielne tereny. Mało, że temperatura chce upiec człowieka na chrupko to jeszcze wszędzie ten piach…

 Gdy wreszcie wysypała denerwujące drobinki, stanęła wyprostowana zerkając na mijających ją przechodniów. Przez długie majstrowanie przy sandałach straciła z oczu towarzyszy i teraz powinna ich dogonić, ale z drugiej strony nie było pośpiechu. Wiedziała, że nawet jak coś się zacznie dziać to doskonale sobie poradzą, a ona dzięki zmianie perspektywy może zauważy coś czego nie dostrzegli wcześniej.

Rozglądając się dookoła w poszukiwaniu jakiegoś dobrego punktu widokowego, jej uwagę przyciągnęła podejrzana grupka, ukrywającą się w cieniu. Stali w jednej z bocznych uliczek i zawzięcie dyskutowali, co chwilę gestykulując. Udając, że zainteresował ją stragan z owocami podeszła bliżej uważnie nasłuchując. Przekładając znajdujące się w koszykach owoce, aż zmarszczyła brwi zaalarmowana wyraźnie usłyszanymi słowami. Nie miała wątpliwości, że mówili o Konoha, ninja i córce Władcy Ognia. Uśmiechnęła się właścicielki straganu płacąc za trzymane jabłko i oddaliła się od nieznajomych.

— Interesujące — mruknęła znikając za zakrętem. Jednym susem wskoczyła na dach i już z góry obserwowała poczynania nieznajomych. Najlepiej zbudowany ze wszystkich był zapewne szefem, bo na jego słowa reszta milkła i słuchała. Samym spojrzeniem wzbudzał respekt i uciszał towarzyszy.

— Powinniśmy uderzyć teraz, puki nie ma z nimi Joninów.

— Co jeśli są gdzieś w pobliżu?

— Przeszukaliśmy cały tłum, są tylko dzieciaki.

Podsłuchując ich rozmowę pogratulowała sobie w myślach pomysłu z przebraniami. Ona miała strój młodego mieszkańca wioski, a reszta dowolnie od towarzystwa. Samon i Hakaze odgrywali małżeństwo, a Itachi wyglądał jak typowy turysta.

— Moim zdaniem powinniśmy się wstrzymać.

— Boisz się dzieciaków? Doprawdy szefie, to na pewno twój brat?

— Niestety.
Więc rodzeństwo, odnotowała szybko w pamięci i spróbowała dostrzec coś więcej. Było to o tyle trudne, że każdy z nich miał naciągnięty kaptur. Ku jej irytacji, żaden nie kwapił się do odsłonięcia głowy.

— To co? Ruszamy?

Słysząc to Liv, aż cała się spięła w oczekiwaniu na dalszy rozwój sytuacji. Jeżeli miało dojść do walk to powinna wezwać resztę, żeby załatwić wszystko szybko i sprawnie, bez zbędnego rozgłosu.

— Uważam, że to pułapka.

Kącik ust Liv zadrgał lekko i przyszło jej do głowy, że ten młody nie jest tchórzem. Najzwyczajniej w świecie jest inteligentny w przeciwieństwie do osiłkowatego herszta bandy.

— Saito, milcz i się dostosuj.

Miała się właśnie wyprostować, gdy poczuła chłodną rękę zatykającą jej usta. Była tak zaabsorbowana rozmową tych na dole, że całkiem straciła czujność i dała się zaskoczyć. Spięła mięśnie i już szykowała się do odparcia ataku, gdy otoczył ją znajomy zapach.

— Cii... Nie wyrywaj się, bo nas usłyszą — cichy szept Itachiego rozległ się przy uchu Liv. Czuła ciepło jego ciała, gdy stał przytulony do jej pleców. Poruszyła się niespokojnie czując znajome dreszcze, spowodowane tą bliskością. Powolnym ruchem odsunęła dłoń Uchihy ze swojej twarzy, ale nie zmieniła pozycji w jakiej stali.

— Długo tu jesteś? — zapytała, nie spuszczając wzroku z tajemniczych intruzów.

— Obserwuję ich od jakiegoś czasu. — Kiedy mówił oddechem przyjemnie łaskotał jej kark, a Liv mogła się założyć o każdą kwotę, że robił to celowo.

— Eliminacja?

— Powinniśmy poczekać… — Oparł brodę na ramieniu Senju i znów zerknął w dół. — Przydałoby się zobaczyć ich twarze.

— Teraz się napatrz, Uchiha — szepnęła i uśmiechnęła się lekko z błyskiem w oku. Zaczęła składać pieczęcie w milczeniu patrząc na grupę pod nimi.

Nagle nie wiadomo skąd w wąskiej uliczce zerwał się porywisty wiatr. Silne podmuchy szarpały i unosiły płaszcze nieznajomych, którzy stali zdezorientowani tym nagłym atakiem żywiołu. Liv zmrużyła zielone oczy i uniosła wskazujący palec, dmuchając w niego lekko. Nie mogła się nie uśmiechnąć, gdy mocne uderzenie powietrza mało, że zerwało z nich kaptury to jeszcze przygwoździło do ściany. Szybko przyjrzała się każdemu z nich i anulowała technikę nie chcąc wzbudzać zbyt dużych podejrzeń. W końcu każdego by zaskoczył taki nagły wicher niewiadomego pochodzenia. Powolnym krokiem oddaliła się od skraju dachu i spojrzała zamyślona w niebo.

Poznała jednego z nich. Mieli wątpliwą przyjemność skrzyżować miecze w przeszłości.

— Nowa technika — stwierdził Itachi pojawiając się tuż obok.

— Mhm... czasem się przydaje, jak zresztą widać.

— Teraz się nie dziwię, że twoje życie towarzyskie praktycznie nie istnieje — zadrwił, uśmiechając się przy tym złośliwie.

— Za to twoje jest tak bogate, że wyrabiasz podwójną normę — momentalnie się odgryzła, zerkając na niego spod rzęs.

— Hoho... Senju, nie sądziłem, że interesujesz się co porabiam w wolnym czasie.

— Interesuje… — prychnęła z pogardą. — Nie schlebiaj sobie, Uchiha. Nie moja wina, że cała wioska żyje twoim życiem. Gdzie się nie ruszyć to słyszy się o wielkim paniczu Uchiha. Gdzie był? Co robił? Z kim? Do porzygania.

— Zwykłe plotki, w których nie ma nawet połowy prawdy. — Machnął lekceważąco ręką, kręcąc ze znudzeniem głową. — Ludzie lubią gadać.

— Czy ty mi się tłumaczysz? — Na jej twarzy pojawił się krzywy uśmiech, a jedna brew powędrowała ku górze. Złapała poły jego płaszcza i pociągnęła lekko. — Uchiha, ty się przejmujesz moją opinią. Nie do wiary.

W odpowiedzi błyskawicznie złapał ją w pasie i przyciągnął do siebie. Otworzyła szerzej oczy zdziwiona zachowaniem Itachiego, ale nie skomentowała tylko czekała na dalszy rozwój sytuacji. Cóż, ta walka podjazdowa była całkiem interesująca. Zwłaszcza, że Uchiha to bardzo inteligentny przeciwnik.

— Przejmuję się tak samo, jak ty moją.

Słysząc to uniosła sceptycznie brew, wyraźnie dając do zrozumienia gdzie ma jego zdanie.

— Dobrze wiedzieć… — powiedziała z ociąganiem, zerkając mu przez ramię i znów spojrzała w ciemne jak noc oczy. — To co z nimi robimy?

Gdy tylko padło to pytanie oboje usłyszeli hałas metalowej drabinki, gdy ktoś wspinał się na dach. Nie mieli wątpliwości, kto do nich zmierza.

— Znikamy, a na nich będziemy mieć oko.

— Skoro tak mówisz. — Uniosła rękę i zaśmiała się pod nosem. — Uchiha unika konfrontacji, świat się kończy.

Siedziała w fotelu i zamyślona patrzyła na trzymany kieliszek. Księżniczka zorganizowała małe przyjęcie, by mogli posiedzieć trochę razem i się rozluźnić. Liv nie przepadała za takimi spotkaniami i tylko namowa jej uczniów, a raczej ich błagania wyciągnęły ją z pokoju.

Zamoczyła usta w winie i zerknęła na towarzystwo. Na szerokiej kanapie siedzieli wszyscy dorośli i zaśmiewali się głośno. Ku jej ogromnemu zdziwieniu nawet Ascot siedział z nimi. Domyślała się, że to zasługa Yuuki, ale i tak była to bardzo pozytywna zmiana.

Słysząc głośny i melodyjny śmiech Hakaze szybko przeniosła na nią spojrzenie. Dziewczyna musiała być rozluźniona wypitym alkoholem, bo była praktycznie przylepiona do boku Uchihy. Na trzeźwo takie zachowanie w jej wypadku, było nie do pomyślenia. Przyglądała się im przez chwilę i dopiero po chwili dotarło do niej to czego jest właśnie świadkiem. Efekt tego był taki, że o mało się nie udławiła pitym trunkiem i musiała chwilę kasłać by się nie utopić we własnym winie. Hakaze flirtowała z Itachim. I to jak flirtowała! Liv z niedowierzaniem patrzyła jak uśmiecha się znacząco, bawi włosami i od czasu do czasu kładzie rękę na jego kolanie.

Naprawdę zbliża się apokalipsa. Uchiha unika konfrontacji,  Hakaze zmienia się w uwodzicielkę, a Ascot nie ucieka, pomyślała pociągając większy łyk.

Zerknęła na swoich uczniów i uśmiechnęła się pod nosem. Wyglądało na to, że naprawdę się zżyli z drugą grupą. Miwa, Akira i Zaku dyskutowali zawzięcie nad wyższością jakiś technik, natomiast Shion słuchała wykładu Satu na temat ziół. Z tego co zauważyła tylko jedna osoba nie brała czynnego udziału w żadnej z rozmów. Yuchiro słuchał tylko co raz bardziej gorącej dyskusji, ale jego wzrok wędrował od niej do kanapy z resztą dorosłych. Chwila obserwacji utwierdziła ją w przekonaniu, że jego zachowanie jest podejrzane. Owszem, zawsze był najspokojniejszy z całej trójki, ale nawet on przyłączał się zawsze do rozmowy. Ciekawe o co też może chodzić? Oparła kieliszek na brzegu fotela, obejmując palcami kruche szkło.

— Hej, Liv. Zejdź na ziemię tu do nas — ciepły głos Samona wyrwa ją z zamyślenia i zmusił do spojrzenia w jego kierunku. Jednak zamiast na nim spojrzenie Liv zatrzymało się na flirtującej dwójce. To co zobaczyła sprawiło, że żołądek ścisnął się boleśnie, a po plecach przeszły zimne dreszcze.

Hakaze korzystając z chwilowego zamyślenia obiektu swoich westchnień, nachylała się ku niemu z jasnym zamiarem. Wszystko działo się jak w zwolnionym tempie, jakby cały świat wstrzymał oddech w napięciu czekając finał. Gdy ich usta dzieliły zaledwie milimetry, a pocałunek był bliski konsumpcji nagle rozległ się trzask pękającego szkła. Ten dźwięk wystarczył by Itachi drgnął, unikając o włos chętnych warg dziewczyny. Jego wzrok zatrzymał się na siedzącej Liv, patrzącej w zdziwieniu na swoją dłoń w której tkwiły resztki szkieł. Wyglądała tak jakby sama nie dowierzała w to co właśnie się stało. Dopiero gdy minął pierwszy szok, skoczyła jak oparzona rozluźniając palce.

— Cholera — warknęła, upuszczając resztki naczynia i jak z procy wystrzeliła z salonu.

Wszyscy z zaskoczeniem patrzyli w miejsce gdzie jeszcze przed chwilą stała Senju, Teraz jedynym śladem jej obecności był potłuczony kieliszek i drobne ślady krwi na wykładzinie.

— Hej, nic jej nie będzie?

— Spokojnie, na Liv wszystko się goi jak na psie, a nawet szybciej — uspokoił Yuuki Samon, który mimo swoich słów wgapiał się ze zmarszczonymi brwiami w krwawe ślady.

Wyczuwając na sobie czyjeś palące spojrzenie, Itachi drgnął i szybko zlokalizował ich właściciela. Yuchiro oparł brodę na splecionych dłoniach, wpatrując się w niego z miną sfinksa, w ogóle nie speszony, że został na tym przyłapany.

Stała przy zlewie i płukała zranioną rękę. Usunęła już wszystkie odłamki i teraz obmywała skórę przed założeniem opatrunku. Mogłaby sobie darować bo rana i tak po paru minutach się zasklepi, ale nie chciała brudzić wszystkiego dookoła. Już i tak narobiła bałaganu.

W ciszy gdzie jedynym dźwiękiem była szumiąca woda, analizowała wydarzenia sprzed paru minut. Dlaczego tak bardzo ją poruszył widok tego idioty z inną? Co ją obchodzi z kim się obściskuje Hakaze lub Itachi? Mają prawo spotykać się z kim chcą… ale z drugiej strony, czy Uchiha jej nie skrzywdzi? Hakaze wydaje się być delikatną osobą. Chociaż dziewczyna już tak długo się za nim ugania, że może wie co robi…

Nagle poczuła gwałtowne szarpnięcie i już została odwrócona przodem do stojącego przed nią Uchihy. Zmarszczyła brwi patrząc na jego niewzruszone oblicze i zastanawiając się o co znowu mu chodzi. Przecież powinien siedzieć razem z innymi, a nie pałętać się za nią tym bardziej, że wie o jej szybkiej regeneracji. Kiedy wciąż stał w milczeniu, uniosła pytająco brew i dopiero wtedy zauważyła jego wyciągniętą w oczekiwaniu dłoń.

— Daj spokój, nic mi...

Nie pozwolił jej dokończyć tylko chwycił ją za nadgarstek, po krótkim przeglądzie zaczął opatrywać ranę. Dotyk smukłych placów sprawiał, że przyjemne ciepło rozchodziło się po ciele Liv, dając dziwne poczucie bezpieczeństwa.

Kiedy mimo że zakończył bandażowanie nie puścił jej dłoni, spojrzała na niego zdziwiona. Uchiha czasem zachowywał się dziwnie i tajemniczo. To właśnie była jedna z tych dziwnych chwil, gdzie czuła się nieswojo. Jakby coś wisiało w powietrzu, a ona jako jedyna nie wiedziała o co chodzi w tym wszystkim. Czarne oczy spojrzały na Liv  przeszywająco sprawiając, że serce na chwilę zamarło, a później zaczęło bić w szaleńczym rytmie. Itachi nie spuszczając z niej wzroku, powoli uniósł do ust jej palce i delikatnie musnął wargami same opuszki. Widząc jak ciemne tęczówki zabłyszczały dziwnie, Liv podziękowała w duchu opatrzności, że przezornie stała oparta o szafkę. Gdyby nie to to już siedziałaby na podłodze, bo nogi miała jak z waty. Ocknęła się z otępienia dopiero gdy usłyszała trzaśniecie drzwiami za którymi zniknął, zostawiając ją samą.

— Co to do cholery było? — zapytała, odwracając się i dotykając czołem chłodnych kafelek.