XXX Między prawdą a kłamstwem

Moi drodzy, udało mi się. Dałam radę napisać, a w zasadzie wklepać nowy rozdział, pomimo bolącej i zapakowanej w szynę ręki. Bardziej palca, no aleeee… Bardzo dziękuję za komentarze, i proszę o więcej <3. To co? Zapraszam to czytania.

Batowała Tay <3

Liv w zamyśleniu kroczyła obok Uchihy, nieświadoma jego bacznego spojrzenia. Z założonymi za głową rękami patrzyła w niebo z nieodgadnioną miną. Mężczyzna z uwagą zerkał na dziewczynę od razu się domyślając o kim tak intensywnie duma. Ten diabeł wcielony, Kazama, idealnie wykorzystał swoje pięć minut sprawiając, że Senju znacznie poprawiła o nim swoje dotychczasowe zdanie. Widział to w jej oczach kiedy schodziła z jeziora. A gdy się oddalali, ona ostatni raz obejrzała się przez ramię na miejsce gdzie zniknął Chikage i potarła miejsce gdzie ostatnim razem ją ugryzł. Przebiegły drań potrafił wykorzystać w stu procentach szansę ofiarowaną przez los. I choć z jednej strony Itachi wiedział, że nie powinien się irytować na demona, bo przecież zadanie uleczenia Senju wykonał bez zarzutu, ale wytworzona więź między tą dwójką wybitnie mu się nie podobała. Odetchnął głęboko dochodząc do wniosku, że gniew tu w niczym nie pomoże. Zauważając, że zmierzcha rozejrzał się po okolicy i dostrzegając małą polankę, skierował do niej kroki.

— Tutaj przenocujemy — stwierdził oschle, rzucając na ziemię plecak. — Idę po drewno na ognisko.

W odpowiedzi Liv wzruszyła obojętnie ramionami, kładąc się na trawie i przymykając powieki. Widząc to Itachi zacisnął usta w wąską kreskę, opanowując nagłą chęć potrząśnięcia Senju. Przyzwyczajony został do ciągłych pyskówek, dogadywań z jej strony i takie milczenie uznawał za nienormalne. Jeżeli nic się nie zmieni będzie musiał sięgnąć po drastyczniejsze środki, bo ma dość tej sytuacji. Brakuje tylko żeby Liv od tych swoich rozmyślań doszła do wniosku, że z Kazamą łączy ją coś więcej niż tylko pochodzenie. Porażony tym wnioskiem o mało się nie potknął o wystający korzeń.

Kiedy tylko Uchiha zniknął z pola widzenia, Liv podniosła się do siadu. Przeczesując palcami włosy, głośno westchnęła zmęczona swoimi myślami i zaczęła układać kamienie dookoła paleniska. Jeżeli z Kazamą kroczyli praktycznie po wodzie to tutaj tereny były tak suche, że wystarczyła iskra żeby cała okolica poszła z dymem. Obawiała się, że nawet jako utalentowany użytkownik wody nie dałaby rady ugasić tak rozległego obszaru w tym stanie. Gdy dostawiła ostatni kamień, rozłożyła się ponownie na plecach, skupiając wzrok na gwiazdach.

Niedługo potem z zamyślenia wyrwał ją hałas rzucanych gałęzi, a następnie żar, który buchnął tuż przed twarzą. Uniosła się na łokciach i posłała Itachiemu skonsternowane spojrzenie.

— Jeżeli chcesz zjarać całą okolicę, to dobrze ci idzie.

Mężczyzna całkowicie zignorował jej wypowiedź, siadając przy ogniu i wpatrując się w płomienie. Senju przez chwilę kontemplowała atrakcyjne rysy towarzysza. Zastanawiała się jak do tego doszło, że nagle ich drogi tak się zapętliły. Do misji z córką władcy kraju Ognia, praktycznie nigdy nie wykonywali razem zadań. Przydzielający misję stawali na rzęsach kombinując żeby się na siebie nie natykali, bo wtedy dochodziło do katastrof. Ich współpraca zawsze kończyła się walką, w której najczęściej cierpieli niewinni, mianowicie głupcy chcący ich rozdzielić. Cóż z tego, że misje wykonane skoro szpital był wypełniony rannymi? Nauczeni doświadczeniem przełożeni utworzyli osobne formacje, które wykluczały takie konfrontacje. Zaśmiała się bezgłośnie, na co Uchiha uniósł pytająco brew.

            — Zabawne, ile się zmieniło… kiedyś przy każdej okazji chcieliśmy się pozabijać.

            — To, że nie próbuję nie znaczy, że czasem nie mam na to ochoty.

— Czasem, a zawsze to spora różnica, nie uważasz?

— Z tym ciężko się nie zgodzić — odpowiedział po krótkim namyśle, a usta mu drgnęły w lekkim uśmiechu, gdy oparł się wygodniej o pieniek.

            Liv na ten widok przekrzywiła lekko głowę. Uchiha w normalnych warunkach był diabelnie przystojny, ale z uśmiechem przekraczał wszelkie granice przyzwoitości. Mogła się założyć, że gdyby teraz widział go cały ten Uchihowski fanklub, to jak nic połowa by zemdlała z zachwytu, a druga dostała ślinotoku. Czy ona zaliczała się do którejś z tych grup? Oczywiście, że nie… ale, nie mogła zaprzeczyć, że widok takiego Itachiego, uśmiechniętego i jakby zrelaksowanego wpływał na nią kojąco. Odchrząknęła głośno, odpędzając od siebie te dziwne myśli i opadła powrotem na trawę, zakrywając ramieniem powieki. Czy jako demon nie miała wystarczająco skomplikowanego życia? Nie potrzeba jej dodatkowych wrażeń w postaci dziwnych i niezrozumiałych uczuć. Zdecydowanie powinna skupić się na tym, co ważne, czyli na misjach i szkoleniu nowego pokolenia ninja.

Czuła jak powoli odpływa w sen, a ciało robi się coraz cięższe. Przyszło jej do głowy, że chyba powinna się przenieść ma matę, ale było tak wygodnie, że nie miała ochoty się ruszać. Rozsądek walczył ze zmęczeniem, jednak przegrywał z kretesem. Jest w końcu Kunoichi, więc parę godzin na gołej ziemi jej nie zabije.

***

Liv ze zdumieniem patrzyła na złotowłosego młodzieńca wpatrującego się w nią intensywnie z drugiej strony ulicy. Pojawił się z nikąd, nagle i bezszelestnie. Miała wrażenie, że jego czerwone oczy wręcz prześwietlają ją na wylot, sięgając aż na samo dno duszy. Wyczuwała od niego dziwną aurę, która drażniła jej zmysły i miała niemal pewność, że jest taki jak ona. Ten zapach i uczucie jakby ktoś muskał samymi opuszkami palców odsłoniętą skórę. Nie było wątpliwości. Jeszcze zanim go zobaczyła, wiedziała, że w miasteczku zjawił się inny demon. Tego wrażenia mrowienia przebiegającego wzdłuż kręgosłupa nie można było pomylić z niczym innym.

Marszcząc brwi z trudem oderwała od niego wzrok i zerknęła pytająco na stojącego obok ojca. Kamirama również zauważył obserwatora, położył rękę na ramieniu córki i odwrócił się do niego przodem.

— Spokojnie. Rozpoznaję go.

Chłopak zmrużył delikatnie powieki, a następnie ruszył prosto w ich stronę. Liv aż odetchnęła głośniej na widok gracji jaka była w każdym ruchu nieznajomego. Kiedy podszedł do nich ukłonił się lekko, nie spuszczając nawet na moment czujnego spojrzenia z mężczyzny.

— Witaj, Kamiramo Senju. — Wyprostował się, rzucając szybkie spojrzenie na Liv. — Minęło parę lat odkąd się widzieliśmy.

— Kazama Chikage… mogę wiedzieć, co cię do nas sprowadza?

— Ciekawość — odpowiedział, po czym przeniósł całą uwagę na stojącą obok Liv.  — Chyba nie myślałeś, że ukryjesz ją przed nami? — Powoli uniósł dłoń jakby chciał dotknąć twarzy dziewczyny, ale w tym momencie Kamirama stanowczo odsunął córkę, mrużąc groźnie oczy. Chikage zaśmiał się na ten gest, unosząc w górę brew. — Skąd ta nerwowość? Przecież nic jej nie robię, a chyba dobrze żeby poznała kogokolwiek ze swojej rasy? I uwierz, lepiej żebym tym pierwszym był ja.

— Nie rozumiem.

— Nie każdemu się podoba, że jest wśród ludzi — wyjaśnił, krzyżując ręce na piersi. — Może nas sobie przedstawisz?

— Liv to jest Kazama Chikage.

***

Stanęli naprzeciwko siebie gotowi do walki. Krótki gest przywitania, przyjęcie pozycji do ataku i ruszyli. Pojedynek przebiegał szybko i sprawnie. Patrząc na te dwie uwijające się drobne postacie, nikt by nie pomyślał, że mogą dysponować taką mocą. Wachlarz umiejętności wyraźnie sugerował, że potyczka toczy się pomiędzy zaprawionymi w bojach shinobi, co najmniej na poziomie Jonina, ale prawda prezentowała się odrobinę inaczej. Każdy, kto wysnuł taki wniosek, byłby w ogromnym błędzie, ponieważ bitwa tytanów rozgrywała się pomiędzy dziećmi. Dziećmi, które umiejętnościami zawstydzały niejednego dorosłego. Pojedynek Senju kontra Uchiha, odwieczna rywalizacja najsłynniejszych klanów Konohy.

Wszystkiemu przyglądali się dwaj mężczyźni, oceniający w myślach swoje pociechy. Fugaku Uchiha i Kamirama Senju stali dumnie wyprostowani, nie spuszczając wzroku z walczących. Siła ataków sprawiała, że odzież obu obserwatorów łopotała pod wpływem ruchów powietrza. Nie mogli narzekać na brak wrażeń. Przelatujące tuż przed twarzą techniki ognia zaraz skontrowane przez techniki wody, pojawiające się i znikające Chowańce, czy w końcu walka w zwarciu. Nagle wszystko ustało. Przeciwnicy, ciężko dysząc zamarli w bezruchu, przystawiając ostrza do punktów śmiertelnych.

— Koniec. Dobrze się spisaliście. — Wysoki brunet pokiwał z aprobatą głową i przywołał gestem swojego pierworodnego. Chłopak ściągnął z twarzy maskę, przecierając rękawem czoło a kątem oka obserwował wciąż zamaskowanego rywala.

— Spodziewałem się po tobie czegoś więcej. — Kamirama stanął nad córką, krzyżując ramiona na piersi. Dziewczyna z ciężkim westchnieniem odsłoniła twarz. — W świecie shinobi nie istnieje coś takiego jak remis. Jeszcze dużo musisz się nauczyć Liv.

— Wiem, przepraszam. — Zielone oczy Liv zabłyszczały rozczarowaniem, kiedy spuściła wzrok, grzebiąc niepewnie butem w ziemi.

— Kamiramo, daj spokój. — Fugaku Uchiha podszedł do Senju i położył rękę na ramieniu syna. — To jeszcze dzieciaki.

— Shinobi, a nie dzieci —  poprawił Senju, łypiąc na bruneta z boku. Pomiędzy jego brwiami pojawiła się pionowa zmarszczka, a usta zacisnęły się wąską linię.

— Gdybym wiedział o twoich ambicjach, to bym się dwa razy zastanowił nad tym sparingiem.

— Fugaku, nie udawaj. — Kamirama słysząc słowa Fugaku zaśmiał się drwiąco. — Chciałeś tak samo mocno jak ja, żeby to twoje dziecko wygrało.

Po tych słowach atmosfera zrobiła się dziwnie ciężka i dusząca. Itachi w milczeniu obserwował sztyletujących się wzrokiem mężczyzn, dumając czy ta sytuacja nie przerodzi się w jakiś otwarty konflikt. Kamirama uśmiechał się złośliwie, a ojciec zaciskał mocno szczeki zupełnie jakby powstrzymywał się przed wybuchem. Zawsze wiedział, że ich rodziny we wszystkim rywalizują, ale nigdy nie przypuszczał, że do tego stopnia.

— Ojcze, chodźmy już do domu…

Itachi zarejestrował jakby rysy Kamiramy na jedną sekundę złagodniały, kiedy tylko poczuł dotyk córki. Zacisnął palce na jej dłoni i kiwnął im na pożegnanie, znikając w kłębach dymu.

***

            — Senju, obudź się… Senju.

            — Hm? — Musiała naprawdę zasnąć, bo aż drgnęła zaskoczona, słysząc natarczywy głos bruneta. Przetarła ramieniem oczy, próbując się zmobilizować do ruszenia z miejsca.   

— Rusz się.

— Uchiha, ty dupku, nie do ucha! — wyburczała niezadowolona, odsłaniając twarz. Ku swojemu zaskoczeniu zauważyła, że był tak blisko, że wystarczyło wyciągnąć rękę aby dotknąć bladego policzka mężczyzny. Aż sapnęła zaskoczona kierunkiem swoich krnąbrnych myśli i opamiętując się, wysyczała: — Jest jakiś konkretny powód, który kazał ci mnie obudzić, czy to tylko wrodzona złośliwość?

— Szósty zmysł mi podpowiedział, że chciałabyś wiedzieć o takim towarzystwie.

— Niby jakim? — Zmarszczyła brwi, wpatrując się w niego czujnie, a on jedynie uśmiechnął się złośliwie i kiwnął na coś po jej prawej stronie. Powoli, z lekkim zawahaniem przeniosła w tamtym kierunku wzrok i aż skoczyła jak oparzona. Tuż obok niej pełzało stado wielkich, włochatych robali.

— Uchiha! Zabiję cię! — wrzasnęła, zrywając się na równe nogi i otrzepując z obrzydzeniem. Chaotycznie błądziła dłońmi po całym uniformie, próbując zrzucić z siebie ewentualnych intruzów. — Szlag, szlag, szlag!

— Mnie? — zapytał szczerze zdumiony.  Z trudem opanował śmiech, widząc jak drepta w kółko nerwowo, przetrząsając palcami włosy. Powoli się wyprostował, wciąż nie spuszczając z niej wzroku. — Za co?

— Za żywota! — warknęła rozeźlona, zrywając z siebie płaszcz i prawie posyłając go do ogniska.

— Powiedz mi… — zaczął, drapiąc się po brodzie w zamyśleniu. — Jakim cudem pokonałaś chłopaka od Aburame, skoro tak bardzo boisz się owadów?

— Nie boję się, a brzydzę! To różnica! — wysapała wściekle, ściągając z pleców kamizelkę i kopiąc ją jak najdalej od siebie. — Walcząc z nimi, traktuje je jak kolejnego przeciwnika, ale…

— Tak czy owak to wciąż robal, robal na zawsze pozostanie robalem — prychnął, krzyżując ramiona na piersi. Sekundę później musiał zrobić unik przed lecącymi w jego stronę kunaiami.

— Cholera! Te szkodniki pewnie wpełzły pod bandaże! Dlaczego do diabła ich nie zdjęłam?! — Całkowicie zignorowała wypowiedź Uchihy, siłując się z opatrunkiem na szyi.

Itachi wytrzeszczył oczy oniemiały, widząc jak próbuje go zerwać. Kiedy zrozumiała, że tym co najbardziej zawadza jest koszula błyskawicznie złapała za jej dół, próbując się z niej wyplątać.

— Za jakie grzechy?! — westchnął głośno, pojawiając się tuż przed Liv i złapał za nadgarstki. Stanowczo odsunął jej dłonie od materiału wciąż nie zwalniając uścisku. — Ja rozumiem, że nie możesz się doczekać aż wyskoczymy z ubrań, ale wolałbym bardziej cywilizowane warunki do tego, to raz, a dwa to ja bym cię rozbierał.

— Co? — Zdezorientowana podniosła na niego wzrok i już wiedział, że nie do końca kontaktuje. W przeciwnym wypadku nie dane by mu było dokończyć zdania, jak już by miał wepchnięty miecz do gardła.

— Nie ważne — mruknął, łapiąc ją w pasie i przerzucając sobie przez ramię.

— Hej, Uchiha! Co ty wyprawiasz?! Masz mnie w tej chwili postawić!

Nie zwracał uwagi na krzyki i przekleństwa Liv, uparcie idąc na przód. Kiedy jednak zaczęła się mocno szarpać oraz wyrywać, dał jej solidnego klapsa. Zaskoczona otrzymanym uderzeniem zamarła w niedowierzaniu na kilkanaście sekund. Niemal czuł kumulujący się w niej skondensowany gniew, ale zanim wybuchła postanowił się odezwać.

            — Senju, jeśli nie przestaniesz, to następnym razem będzie mocniej — ostrzegł wrednie, wymijając kępę krzaków.

            — Pożałujesz — wywarczała przez zęby, serwując mu mocne uderzenie w bok.

            — Oczywiście — przytaknął obojętnie. — Będę czekać, a teraz… koniec podróży. — Brutalnie upuścił ją na piasek, tak, że aż jęknęła.

            — Uchiha… — Odgarnęła z twarzy poplątane włosy i zmierzyła Itachiego nienawistnym spojrzeniem.

            — Złość piękności szkodzi. — Pstryknął Liv w nos i odwrócił się na pięcie. — Jak się już ogarniesz, to wróć do obozowiska.

            — Ogarniesz? — zapytała jak echo, przenosząc wzrok z jego znikającej w lesie sylwetki i rozejrzała się dookoła. Gdy zobaczyła gdzie ją przyniósł aż zawarczała pod nosem. — Wszystko utrudniasz, nawet nienawiść. Głupi Uchiha — syknęła podnosząc się z kolan i patrząc na pieniącą się wodę w małym oczku przy wodospadzie. Zrzuciła stare bandaże i skierowała swoje kroki ku ciemnej tafli wody.

            Powoli wyszła na polanę, od razu kierując się do siedzącego pod drzewem Itachiego. Stanęła nad nim podpierając się na biodrach i kopnęła lekko w łydkę. Zmarszczyła brwi kiedy nawet nie drgnął i kucnęła, nachylając się w jego stronę. Dłuższą chwilę nasłuchiwała, chcąc sprawdzić czy czasem nie udaje, żeby wykręcić jej jakiś numer. Wydawało się, że nie i naprawdę pogrążony jest we śnie. Oddech był miarowy i spokojny, a rysy twarzy rozluźnione. Przesunęła wzrokiem po delikatnie podkrążonych oczach i mimowolnie się skrzywiła. Chociaż się nie skarżył to miała pewność, że jest przemęczony. Najpierw długa misja, wyczerpujące poszukiwania siedziby Łowców, tropienie Kazamy, aż w końcu asysta przy rytuale demonów.

            Czuła się odrobinę winna, że to przez nią ma takie braki w odpoczynku, ale z drugiej strony to przecież rozkaz Hokage wysłał go na takie zadupie. Westchnęła ciężko, przecierając dłonią twarz. Przez palce ostatni raz zerknęła na rywala, decydując, że tym razem mu odpuści. Miała się właśnie podnieść, gdy zobaczyła jak jeden ciemny kosmyk opada mu na powiekę. Już wyciągała rękę żeby go odgarnąć, kiedy się zawahała. Co jeśli się obudzi? Jak ją przyłapie? Zresztą, co ją obchodzi ten głupi kłaczek? Zagryzła usta, walcząc z własnymi myślami. Po długich wewnętrznych debatach zdecydowała, że lepiej odgarnąć niesforne włosy. Sama wiedziała z autopsji jak takie coś drażni człowieka przez sen. Z przekonaniem dobrze podjętej decyzji, samymi opuszkami dotknęła kosmyka, a wtedy Itachi się poruszył. Zamarła w bezruchu, z trudem hamując odruch żeby uciec. Cóż, jak już powiedziało się A to należało powiedzieć i B. Czekała właśnie aż znowu zapadnie w twardy sen, kiedy zrobił coś na widok czego aż uchyliła usta. Uchiha wtulił policzek w jej dłoń i otworzył powieki, wbijając w Liv spojrzenie — całkiem przytomnych — czarnych jak noc tęczówek. Poruszyła się niespokojnie widząc, że Itachi ani trochę nie jest zaspany. Chciała się wycofać, ale na to nie pozwolił. Błyskawicznie przytrzymał jej rękę swoją, patrząc na nią spod rzęs.

            — Ten wieczór robi się coraz ciekawszy — zaczął, a z każdym wypowiedzianym słowem muskał palcami skórę Liv. — Najpierw prawie robisz dla mnie striptiz, teraz mnie dotykasz…

            — Ja tylko… — wykrztusiła z trudem, czując, że ma pustkę w głowie. Ledwo opanowała cisnące się do gardła westchnienie, kiedy przebiegł ją dreszcz pod wpływem zmysłowego dotyku.

            — Czy to zaproszenie, Senju? — wyszeptał, owiewając jej usta swoim ciepłym oddechem.

            Usłyszenie własnego nazwiska wystarczyło aby oprzytomniała. Pozwoliło to, by wszystko wskoczyło na właściwe miejsca, szare komórki wznowiły pracę, przywracając Liv do rzeczywistości, gdzie mogli być tylko rywalami. Brutalnie wyrwała się z jego uścisku i otrzepała nonszalancko kolana, kiedy się wyprostowała.

            — Bynajmniej, Uchiha — prychnęła, odchodząc pod inne drzewo i siadając pod nim z impetem. — To był jedynie ludzki odruch, więc nie interpretuj na wyrost.

            Brunet w odpowiedzi posłał Liv spojrzenie, którego nie potrafiła zinterpretować i zamknął powieki.

W milczeniu przekroczyli główną bramę osady, krótkim kiwnięciem głowy witając się ze strażnikami. O dziwo uliczki były wyjątkowo wyludnione, a dochodziło dopiero późne popołudnie. Wszyscy mieszkańcy najwyraźniej postanowili pobyć trochę we własnych domach i tylko pojedyncze osoby przemykały chyłkiem z jednego sklepu do drugiego, robiąc zakupy.

— Itachi!

Liv z zamyślenia wyrwał podniesiony krzyk i czarna smuga przelatująca tuż przed twarzą i dopadająca do Uchihy. Przewróciła teatralnie oczami zdegustowana, że fanki robią się coraz bezczelniejsze. Zaraz jednak dotarło do niej, że coś się nie zgadza. Wołającym musiał być z pewnością mężczyzna, przynajmniej na to wskazywała barwa głosu. Zerknęła na Itachiego i wtedy wszystko się wyjaśniło. To Shisui wisiał na brunecie, trzymając go za przód koszuli.

— Czego? — Główny zainteresowany westchnął ciężko, odplątując palce mężczyzny ze swojego ubrania i odsuwając stanowczo.

— Przyjechali, a wraz z nimi… — zaczął dramatycznym tonem Shisui, rozglądając się dookoła i właśnie wtedy dostrzegł Liv. Na jej widok momentalnie zmienił mu się nastrój i uśmiechnął się zabójczo, zapominając o kuzynie. W mgnieniu oka pojawił się przed dziewczyną, pochylił łapiąc za dłoń i muskając delikatnie ustami. — Hej Liv. Chciałbym żebyś mi wybaczyła to, jak musiałem cię potraktować przy ostatnim spotkaniu. Uwierz, że gdyby istniał inny sposób…

— Było, minęło. — Liv machnęła lekceważąco wolną ręką i uśmiechnęła się półgębkiem. Doprawdy, Shisui emanował taką przyjazną aurą, że nie można było się na niego długo gniewać. — Kiedyś mi to wynagrodzisz.

— Z największą… — Nie dane mu było dokończyć, bo Itachi złapał go bezceremonialnie za kołnierz i pociągnął w swoją stronę.

— Zdaje się, że miałeś jakąś sprawę do mnie — powiedział, racząc go morderczym spojrzeniem, którym defakto tamten się nie przejął. — Więc jak zacząłeś, to skończ. Kto przyjechał?

—  Z Chmury, znajomi twojego ojca — wyjaśnił niechętnie.

— I tylko dlatego wydzierasz się na pół wioski?

— Serio nic nie rozumiesz? Ja tu gnam na złamanie karku, a ty nic. Rany, myślałem, że bardziej się przejmiesz — rzucił rozczarowanym tonem, zaplatając ramiona na piersi.

— Dobra, ja uciekam — wtrąciła się Liv widząc, że ta rozmowa nie będzie należała do najkrótszych. — Sama zdam relację Hokage.

Obaj mężczyźni przez chwilę patrzyli na smużkę dymu, w którym zniknęła Senju, zostawiając ich samych. Shisui momentalnie spoważniał, przeczesując palcami włosy spojrzał w niebo.

— Przejdziesz wreszcie do konkretów, czy dalej będziesz krążył wokół tematu?

Shisui przeciągnął się mocno, dopiero po chwili odpowiadając Itachiemu.

— Zabawne, że przy Liv robisz się jakiś bardziej rozproszony, chyba powinienem ją zapraszać na nasze sparingi — zadrwił, obserwując Itachiego kątem oka. Nie mógł nie zauważyć jak na te słowa aż zacisnął zęby.

— Kończy mi się cierpliwość…

— Dobra Łasic, wrzuć na luz. — Klepnął kuzyna w plecy, a następnie przerzucił ramię przez jego kark, nachylając się nad uchem. — Jedno imię i zrozumiesz powagę sytuacji. Mizu.

— Cholera.

— W rzeczy samej kuzynie, w rzeczy samej.