2. Puchata historia

Okej, czas na kolejny rozdział kiczu. Bardzo jestem ciekawa Waszej reakcji na ten twór i mam nadzieję, że wyrazicie swoje odczucia na temat tego fika w komentarzu :3.

Mało tego, mam złą wiadomość. Przypuszczalnie złą… cholercia. Dla mnie złą, no. Ten tekst miał mieć tylko trzy rozdziały, a jakimś niewyjaśnionym zrządzeniem losu rozrasta się do czterech. Heh… nigdy nie potrafiłam się trzymać własnych założeń. No nic, koniec mojego marudzenia i zapraszam do czytania.

Betowała Tay

Liv spod przymrużonych powiek patrzyła na jakichś pierwszorocznych idiotów okładających się mapami. W jej głowie trwała istna bitwa o to, czy powinna podejść interweniować czy może olać wygłupiające się bachory. Za zwróceniem uwagi przemawiała opcja, że to ona zostanie oskarżona o zniszczenie pomocy naukowych — bo teraz przecież do obowiązków Liv doszła opieka nad pracownią geograficzną. Jednak smarkacze maltretowali zwoje podczas przerwy i każdy widział kto będzie sprawcą ewentualnych szkód, a to przemawiało na korzyść Senju. Dumając nad tą kwestią podciągnęła kolano pod brodę, przekrzywiając lekko głowę. Kiedy ilość argumentów przemawiała za uniewinnieniem zeskoczyła z parapetu i skierowała się w stronę schodów. Dlaczego ona ma strofować uczniów, przecież od tego są patrolujący korytarze nauczyciele. Nie będzie odbierać im pracy i satysfakcji z podarowania jakimś głupcom wizyty w kozie. Uspokojona pomaszerowała w dół.

Stanęła przed automatem na parterze i ze skupieniem kontemplowała produkty. Od rana miała na coś ochotę, ale nie mogła się zdecydować na nic konkretnego. Co przerwę przyłaziła w to miejsce z nadzieją, że może ją olśni, ale nic takiego się nie działo. Jedyne czego się nabawiła podczas tych wędrówek to nerwicy. Spowodowanej oglądaniem rozchichotanych dziewcząt, gimnastykujących się tak przed dystrybutorem, żeby siedzący pod przeciwną ścianą uczniowie mogli podziwiać ich bieliznę. To znaczy miała nadzieję, że ta bielizna jednak istniała, bo patrząc na styl poniektórych uczennic miała ku temu poważne wątpliwości.

Wzrok Liv przesuwał się po słodyczach, a w głowie trwała zażarta walka pomiędzy tym co woli. Gdyby ktokolwiek wiedział, że tyle czasu zajmuje jej wybranie głupiego łakocia, to jak nic uznali by ją za nienormalną. Dumając podparła się dłonią o urządzenie, nachylając bliżej szyby i właśnie wtedy wpadła jej w oko duża czekolada. Tak, wreszcie dokonała wyboru. Przeszukała kieszenie, wygrzebując wszystkie drobne jakie miała i wrzuciła odliczoną gotówkę do właściwego otworu. Ze zniecierpliwieniem postukała paznokciami o metalową obudowę urządzenia, zerkając nerwowo na zegarek. Czas ją mocno gonił, była spóźniona na spotkanie z nauczycielem w sprawie szlabanu. Odetchnęła z ulgą, kiedy mechanizm wreszcie ożył z hukiem zrzucając tabliczkę. Błyskawicznie ją wyciągnęła — ponaglana wizją kolejnej nagany — i gdy odwróciła się żeby odejść, wpadła na coś twardego. Zaklęła szpetnie pod nosem, uniosła poirytowany wzrok, napotykając wpatrzone w siebie ciemne oczy. Ku swojemu zaskoczeniu zderzyła się z Itachim.

— Uważaj.

— Ja mam uważać? No chyba sobie żartujesz, Uchiha. To ty mi podlazłeś pod nogi — warknęła, łypiąc na niego nieprzyjaźnie. Mimowolnie zazgrzytała zębami, kiedy spojrzał na nią lekceważąco.

— Owszem, podszedłem za ciebie — odpowiedział ze spokojem i wyciągnął rękę nad jej ramieniem, na co aż sapnęła oburzona, lekko się czerwieniąc. Miała już go ochrzanić za obłapianie w miejscu publicznym, gdy usłyszała kliknięcie. Wtedy dopiero zrozumiała, że wcisnął przycisk wybierając produkt, a ona o mało się nie wygłupiła posądzając o niestworzone rzeczy. Z cichym kłapnięciem zatrzasnęła usta sprawiając, że zerknął na nią ciekawie, unosząc przy tym brew.

— Mogłeś powiedzieć żebym się przesunęła albo poczekać aż odejdę, a nie sięgasz przeze mnie — wyburczała niezadowolona, zwłaszcza, że połowa dziewczyn obserwująca tę scenę wciągnęła ze świstem powietrze. Doprawdy wybornie. Musieli wyglądać jak para kochanków na schadzce przy automacie. Już widziała te wszystkie kłębiące się w głowach uczniów niesamowite fantazje na temat ich relacji. Czy tylko ona była świadoma, że jak nic szkoła zacznie huczeć od plotek? Wbiła w Itachiego chmurne spojrzenie, a on tylko się uśmiechnął i z całą premedytacją, zaczął powoli wrzucać drobne monety do otworu. W międzyczasie zrobił mały krok w przód, zmuszając Liv do cofnięcia się, przez co zmuszona była oprzeć się o urządzenie.

— Po co? Jak widać daje sobie radę.

— Uchiha, w co ty właściwie pogrywasz? Bo chyba nie nadążam — syknęła, kładąc mu dłoń na piersi próbując odsunąć, ale ku jej zaskoczeniu nawet nie drgnął. Zacisnęła wargi w wąską kreskę, unosząc wzrok na jego twarz.

— To ja powinienem o to zapytać, bo to ty mnie dotykasz.

— Ja, ciebie? Uchiha, opanuj swoją wyobraźnie — rzuciła rozeźlona. Dopiero kiedy czarne oczy z rozbawieniem zatrzymały się na ręce Liv wciąż tkwiącej na jego klatce piersiowej, cofnęła ją jak oparzona. Całkowicie zapomniała jej zabrać po tym jak nie dał się odepchnąć.

Otwierała już usta, żeby gwałtownie zaprzeczyć takim bezczelnym insynuacjom, gdy usłyszała głośne chrząknięcie, które rozpoznałaby wszędzie. O mało nie jęknęła wyczuwając po lewej stronie obecność, ulubionego wykładowcy. O tak, los ją cholernie kochał, podsyłając w tym momencie tego konkretnego nauczyciela. Z wyraźnym ociąganiem odwróciła głowę i stanęła oko w oko z uśmiechającym się wrednie zastępcą dyrektora, Danzo. Ten mężczyzna był jak pies tropiący i miała wrażenie, że szpieguje tylko ją, żeby przyłapać w najbardziej niesprzyjających okolicznościach.

— Czy ja państwu w czymś nie przeszkadzam? — Danzo zmierzył ich swoim firmowym spojrzeniem, pod którym kulili się wszyscy uczniowie, a Liv dostrzegła, że korytarz nagle się wyludnił. Widać nikt nie chciał znaleźć się na celowniku najbardziej czepiającego się pracownika placówki.

— To nie to, co pan myśli — wyrzuciła z siebie desperacko, próbując się odsunąć od Uchihy, ale ten nie wykazywał chęci żeby to ułatwić. Zamiast tego w milczeniu obserwował wicedyrektora, ustawiając się tak, aby jeszcze bardziej utrudnić Liv wyswobodzenie się z jego ramion. — Uchiha — syknęła z przyganą do Itachiego, ale ten całkowicie ją zignorował.

— W zasadzie nam pan przeszkodził.

Liv na te słowa, aż sapnęła z przerażenia, a ramiona opadły jej z bezsilności. Tylko tym jednym zdaniem Itachi sprawił, że mieli przechlapane, a ona najbardziej.

— Pięknie, Uchiha. — Klepnęła się z załamaniem w czoło i przymknęła powieki opierając się o pierś chłopaka. Nawet nie chciała myśleć jaką karę zgotuje dla nich Shimura za domniemany zarzut, obłapiania się na korytarzach. Coś czuła, że w tym roku nie wygrzebie się ze szlabanów.

            — Słucham? —  Danzo, aż zamrugał niedowierzając w to co usłyszał. Jeszcze żaden uczeń nie wszedł z nim w dyskusję, no może poza tą Senju. Ale i ona bardzo szybko się przekonała, że wojna z Shimurą zwyczajnie się nie opłaca, gdy musiała przez kilka tygodni sprzątać szatnie i pływalnie po zajęciach. Posłał dziewczynie zimne spojrzenie, ale ta była zbyt zajęta własnymi myślami żeby je zauważyć.

— To co pan słyszał. — Itachi odsunął się od Liv — która aż zmarszczyła brwi zaskoczona, że straciła oparcie — i obrócił się do nauczyciela. — Rozmawialiśmy, a to w żaden sposób nie jest zabronione w regulaminie szkolnym.

Skonfundowany mężczyzna wbił oczy w niewzruszonego Uchihę zastanawiając się nad następnym posunięciem. Kiedy Danzo intensywnie myślał co z nimi począć, Liv za jego plecami dostrzegła drugiego w kolejności z najbardziej nielubianych przez nią wykładowców, który najwyraźniej kogoś albo czegoś szukał. Gdy ich oczy się spotkały, zacisnął wyraźnie szczękę i ruszył w ich stronę.

— Senju, masz szlaban do odrobienia, a jakoś cię nie widzę u mnie w kantorku — warknął profesor Kato, kiwając na powitanie wicedyrektorowi. Zanim zdążyła odpowiedzieć została złapana za rękę i pociągnięta w jego stronę. Stojąc u boku mężczyzny łypnęła na niego z poirytowaniem, rozcierając szczypiącą skórę na nadgarstku.

— Za to takie traktowanie ucznia, nie jest zgodne z regulaminem. — Pomiędzy brwiami Itachiego pojawiła się pionowa zmarszczka świadcząca o dezaprobacie. Patrząc chłodno na przedramię dziewczyny powoli przeniósł wzrok na profesora Kato.

— Ja dobrze wiem na ile mogę sobie pozwolić, więc racz mnie nie pouczać, Uchiha. Idziemy, Senju. — Odwrócił się na pięcie odchodząc, a Liv chcąc nie chcąc powlokła się za nim.

Wbiła mordercze spojrzenie w plecy idącego przed nią wykładowcy w myślach nie szczędząc mu wiązanek inwektyw. On był inny niż Danzo. Shimura jej po prostu nie lubił, ale ten facet wysyłał niepokojące fluidy. Takie, że momentami Liv aż cierpła skóra i oblewał ją zimny pot. Do tej pory miała przed oczami sytuacje sprzed paru dni, kiedy przez przypadek na niego wpadła. Na samo wspomnienie poczuła nieprzyjemne skurcze żołądka, a w ustach pojawił się posmak żółci.

Zbierała wtedy z podłogi porozrzucane atlasy, kątem oka widząc jak profesor Kato podnosi się od biurka i idzie gdzieś do szafek za nią. Kiedy zniknął Liv z pola widzenia straciła nim zainteresowanie, układając książki w porządną kupkę. Kiedy skończyła podniosła się z ziemi i obróciła, chcąc ruszyć do szafki, ale niestety wtedy na drodze napotkała nauczyciela, a raczej jego klatkę piersiową. Zaskoczona odskoczyła błyskawicznie w tył i mrucząc ciche przeprosiny minęła go jak największym łukiem, wyjątkowo świadoma niewygodnego spojrzenia jakim ją uraczył. Miała niemal pewność, że celowo zakradł się za nią, ale po co? Tego już nie umiała dokładnie sprecyzować, chociaż jakieś przypuszczenia kołatały się nieśmiało na granicy świadomości Liv.

Dźwięk otwieranych drzwi wyrwał ją z własnych myśli i weszła za nauczycielem do kantorka. Mężczyzna oparł się o futrynę i skrzyżował ręce na piersi, obserwując reakcję Liv. To co tam zastała Senju, sprawiło, że aż zamarła w pół kroku niedowierzając w to co widzi. Ktoś — niechybnie jakiś idiota, a raczej idiotka — zrobił tu taki bajzel jakich mało. Mapy walały się wszędzie tylko nie na swoich miejscach, globusy powywracane, a atlasy zaścielały całą podłogę. Z rezygnacją przeczesała palcami włosy i dopiero wtedy dostrzegła jakąś różową karteczkę przyczepioną do stojaka. Z zawahaniem odsunęła butem leżące atlasy i podeszła do wiadomości. Obejrzała papierek z każdej strony, a następnie otworzyła. „Masz zostawić I.U w spokoju. On jest NASZ”, czytając to jakże sugestywne zdanie przewróciła teatralnie oczami i zmięła wiadomość w kulkę.

— Senju, możesz mi to wytłumaczyć?

 Liv aż się cała spięła, słysząc niski głos profesora tuż przy swoim uchu. Zapomniała o jego obecności, przez co dał radę podejść niezauważony i znalazł się za jej plecami. Z trudem opanowała grymas obrzydzenia, czując oddech mężczyzny na swojej skórze i to, że po wypowiedzeniu swej kwestii w ogóle się nie odsunął. Zrobiła parę kroków w stronę półki z globusami i ustawiła jeden w pionie, w końcu obracając się do nauczyciela.

— Przecież widział pan, że byłam na parterze więc nie mogłam tego zrobić.

— Senju, myślę, że nie jesteś taka głupia żeby dokładać sobie pracy. Pytam dlaczego ktoś zrujnował moją pracownie — powiedział, zaciskając usta w wąską kreskę, a w oczach błysnął mu chłód. — I jak sądzę powodem jesteś ty. To wyraźnie sugeruje liścik pozostawiony przez sprawcę.

— Nie mam pojęcia, o co może im chodzić — burknęła, kucając i zgarniając najbliższe książki. Układała je właśnie w porządny stosik, kiedy poczuła stalowy uścisk na ramieniu i została brutalnie pociągnięta do góry. Spojrzała gniewnie prosto w szare oczy mężczyzny, które błyszczały wściekłością.

— Nie kłam!

— Proszę mnie w tej chwili puścić — warknęła ostrzegawczo, z trudem opanowując odruch, żeby go kopnąć w bardzo czułe miejsce. Mierzyli się przez chwilę wzrokiem, aż w końcu profesor Kato odpuścił i cofnął rękę.

— Jeszcze jeden taki incydent, a nie wykaraskasz się ze szlabanów u mnie do ukończenia tej uczelni. Proponuję ci więc trzymać się z daleka od pana Uchihy — zagroził, mrużąc powieki. Instynktownie wyczuwała, że w jakiś sposób osoba Itachiego drażni mężczyznę. Tak jakby przeszkadzał mu w jakichś planach wobec niej, których absolutnie nie była ciekawa.

— I tak się nie wykaraskam, zboczeńcu — wymamrotała pod nosem, kiedy ruszył do wyjścia. Liv wreszcie odważyła się powiedzieć na głos to, co od dawna przewijało się w głowie. Nie mogła nie zauważyć tych lepkich spojrzeń jakimi obrzucał uczennice w szkole.

— Mówiłaś coś?

— Nie — mruknęła, kiedy odwrócił się przez ramię. Dostrzegając oślizgły uśmiech pojawiający się na ustach profesora mimowolnie się skrzywiła.

— Tak myślałem. Posprzątaj to.

Zmęczonym ruchem zatrzasnęła za sobą drzwi. Z westchnieniem się o nie oparła i osunęła powoli na podłogę. Uprzątnięcie całego zaplecza geograficznego zajęło sporo czasu zwłaszcza, że na każdym kroku musiała się pilnować. Wciąż obserwowała nadzorującego ją nauczyciela, żeby nie mógł jej zaskoczyć. Nie chciała znowu znaleźć się za blisko niego.

Szczęście uśmiechnęło się do Liv po godzinie, kiedy po zaczęciu porządków profesor Kato został wezwany do dyrektora na jakieś spotkanie rady. Z trudem opanowała zwycięski okrzyk, na widok niezadowolonej miny mężczyzny, że musi wyjść. Rozmawiając z sekretarką, która przyszła go powiadomić w ogóle nie krył zirytowania. Dostała klucze z poleceniem zamknięcia pracowni i odniesieniem ich na portiernię. Tym wspaniałym zrządzeniem losu została uratowana od niechcianego towarzystwa.

— Chyba masz spory problem.

Zaskoczona uniosła głowę i zobaczyła, siedzącego na parapecie Uchihę. Chłopak przyglądał jej się z nieodgadnionym wyrazem twarzy, bawiąc się słuchawkami od telefonu.

— Sporym problemem to jesteś dla mnie ty — mruknęła, łypiąc na niego spode łba. Zastanawiała się ile tu czekał i czy w ogóle na nią czekał, czy może to zwykły zbieg okoliczności, że znowu na siebie wpadają.

— Większym niż Kato?

— Zważywszy na to, że twoje fanki zadbały żebym miała dziś co robić, to chyba tak — warknęła rozeźlona, przysuwając upuszczoną wcześniej torbę i grzebiąc w niej zawzięcie. — Jak tak dalej pójdzie to dzięki wam, czytaj: tobie i twojemu haremowi, to nigdy nie zakończę tego głupiego szlabanu.

— Co się stało? — Z gracją kota zeskoczył z parapetu, stając nad nią.

— Pracownia zrujnowana przez twój zbzikowany fanklub, który dzięki twojemu nieokrzesanemu zachowaniu ubzdurał sobie niestworzone rzeczy. W konsekwencji profesor wściekły i każący mi się trzymać z daleka od głównego powodu tego syfu, czyli ciebie — wyrecytowała na wdechu, nawet na niego nie patrząc. — Cholera, szkoda tylko, że nikt nie zauważa, że ja tu jestem niewinna — burknęła niezadowolona, przeglądając wyciągnięty notes. Przesunęła palcem po zapisanych cyfrach, wzdychając ciężko. Wyglądało na to, że uciekło jej ostatnie metro i została zmuszona do powrotu do domu piechotą. Cudownie. Dzień pełen niespodzianek, pomyślała ze złością podnosząc się na nogi.

Całkowicie ignorowała podążającego za nią do wyjścia Uchihę. Nie rozumiała dlaczego idzie z nią, ale nie zamierzała o to pytać. W końcu pewnie też skończył na dziś zajęcia i zwyczajnie szedł do domu. Przystanęła na chwilę na portierni, oddając klucze i przeszła przez rozsuwane drzwi. Widząc siąpiący deszczyk wymamrotała ciche przekleństwo, ale się nie zatrzymała. Poprawiła wiszącą na ramieniu torbę, kierując się do najbliższego skrzyżowania.

— Zmokniesz — stwierdził Itachi spod rozłożonego parasola, równając się z Liv krokiem. Zerkając na nią kątem oka zauważył, że nawet nie zaszczyciła go spojrzeniem.

— Nie jestem z cukru — rzuciła obojętnie, stając przed światłami. Przeczesała palcami wilgotne kosmyki, odgarniając je sprzed oczu, wcisnęła przycisk znajdujący się przy sygnalizatorze i czekała na zielone. Nie dała po sobie poznać, że jest odrobinę skonsternowana obecnością Uchihy, zwłaszcza, że z tego co się orientowała, mieszkał z całkiem przeciwnej strony miasta niż ona.

Brunet zamyślił się na chwilę, przenosząc wzrok na szybko ciemniejące niebo. Twarz Itachiego nie wyrażała żadnych emocji, które mogłyby zdradzić kierunek myśli. Głośny klakson rozległ się tuż obok, kiedy nagle wyciągnął przed nos dziewczyny rękę z parasolką. Zaskoczona Liv uniosła jedną brew, patrząc na niego pytająco, wciąż nie odbierając podawanego przedmiotu i czekając na wyjaśnienia.

— Potrzymaj, muszę zasznurować buty.

— No proszę, taki sprytny a jednak nie umie sobie poradzić bez pomocy — powiedziała złośliwie, w końcu przejmując uchwyt i przyglądając się jak chłopak przyklęka, majstrując przy sznurówkach. Ze zniecierpliwienia zaczęła lekko tupać nogą, dając do zrozumienia żeby się pośpieszył. Przez jego opieszałość już przegapili jedno zielone i teraz musieli czekać na następne. — No ileż można, Uchiha? Co ty tam, węzły marynarskie praktykujesz, czy jak?

— Dzięki. — Podniósł się do pionu otrzepując nogawki i, w między czasie, wciągając na głowę kaptur. — To na razie. — Zawrócił w stronę szkoły, całkowicie ignorując nadal tkwiącą w miejscu Senju.

— Hej, zaraz… nie zapomniałeś czegoś? — krzyknęła za nim Liv, ale Itachi się nawet nie obejrzał tylko zniknął za pasażem sklepowym. Z wyraźną podejrzliwością spojrzała w górę na czarny parasol ze sporym logiem korporacji Uchiha i westchnęła ciężko. Świetnie, będzie musiała złapać jutro w szkole Itachiego, żeby mu go oddać.