Christmas gift

Witajcie w ten świąteczny czas. Chciałabym złożyć Wam najserdeczniejsze życzenia z okazji świąt Bożego Narodzenia, przede wszystkim dużo zdrowia, bo bez tego ani rusz. Mnóstwa szczęścia, uśmiechu oraz pogody ducha i aby życie czasem zaskakiwało w pozytywny sposób (na przykład, taka wygrana w jakiejś loterii xD). Oceanów cierpliwości, co by znosić takie autorki jak ja^^(napisałam Wam tę miniaturę, więc bez marudzenia:”>). I ogólnie spełnienia marzeń :*.

Ja w ramach gwiazdkowego prezentu mam dla Was ten one-shot. Został wycyganiony przez Judah, więc to on bierze za niego odpowiedzialność :”D. Także wiecie, jak jakieś zażalenia to do niego, z laurami do mnie^^. Genialny układ.

Co do informacji na temat tekstu… nie jest on powiązany z Sugar Story. Jeżeli już to można znaleźć w nim nawiązania do zaczętej historii Rywalizacja Klanów. To chyba byłoby na tyle… A nie, w ramach prezentu od Was, ja oczekuję dużo treściwych komci :*.

Aaa, no i oczywiście niebetowany. Rozumiecie, święta, wyjazdy i o bete ciężko. Wróci to obejrzy moje maleństwo. To miłego czytania i jeszcze raz, Wesołych Świąt :”3.

Trolololo, zbetowane <3. Dziękować Tay, za poświęcony czas^^.

Liv opierając brodę na podkurczonym kolanie, siedziała na swoim tradycyjnym miejscu obserwacyjnym. Zajmowała niski murek zaraz przy nieużywanych już schodach, prowadzących do auli teatralnej. Plecami opierała się o żelazną kratę zagradzającą przejście do zamkniętej części budynku, tuż obok popiersi dawnych dyrektorów szkoły. Wejście zostało odgrodzone do odwołania z powodu braku funduszy na remont, ale Liv przypuszczała, że kryło się za tym coś więcej. Jakoś nie chciało jej się wierzyć, że do tej pory nie znalazł się żaden sponsor chętny do pomocy. Cóż, ojciec Liv z pewnością by wyłożył pieniądze. Sama nawet była świadkiem jak kilka razy proponował to dyrektorce, ale kobieta zbywała go półsłówkami.

Liv ze swojego miejsca miała doskonały widok na cały główny hol, gdzie w najlepsze kwitło życie towarzyskie szkoły. To tutaj powstawało najwięcej plotek, a uczniowie z dziką radością okupywali posadzkę przy ścianach, podpatrując rezydującą koło automatu z napojami elitę placówki. To tam nawiązywały się najgorętsze romanse, najzacieklejsze waśnie i inne, mniej lub bardziej ciekawe relacje między młodzieżą.

Liv zaśmiała się pod nosem kiedy wśród rozgadanych uczniów nagle zaległa niczym niezmącona cisza. Wszystkie oczy skupiły się na starszym mężczyźnie wyłaniającym się zza zakrętu i niosącym drabinę. Aż dziwne, że w miejscu tak wypełnionym ludźmi bardzo wyraźnie dało się usłyszeć poczłapywanie pracownika szkoły i skrzypienie zawiasów niesionego przez niego podwyższenia. Chłopcy z dwuznacznymi uśmieszkami, a dziewczęta wręcz na bezdechu obserwowały jak mężczyzna ustawia drabinę dokładnie na środku pomieszczenia i po chwili wspina się na sam szczyt.

Liv aż pokręciła ze znudzeniem głową, kiedy z wielu gardeł wyrwało się zbiorowe westchnienie na widok tego co zawiesił u sufitu. Tak, od lat tradycją szkoły było podwieszanie w głównym holu jemioły i co roku sam akt montowania zielska, był wielce wyczekiwanym wydarzeniem. W końcu tylko raz do roku trafiał się taki czas, gdy mniej popularni uczniowie mogli bezkarnie pocałować nawet największą szkolną gwiazdę. Oczywiście jeśli odpowiednio zaplanowali całą akcję, bo w końcu nie tak łatwo przydybać właściwą osobę. Zwłaszcza, że tak zwana elita miała irytujący zwyczaj przemieszczania się stadami. Tak więc ewentualny adorator musiał się nieźle napocić, ale gra zazwyczaj się opłacała. W końcu nikt nie odmawiał kultywowaniu tradycji i nawet nauczyciele ją celebrowali, oczywiście uskuteczniając ją we własnym gronie. W końcu nie chcieli zostać oskarżeni o pedofilię czy inne czyny lubieżne, nieprzystojące pedagogom.

Kiedy tylko mężczyzna zniknął z pola widzenia na nowo wzmógł się szkolny szum, ale tym razem znacznie większy. Teraz wszystkie rozmowy dotyczyły jednego, mianowicie kto, kogo i jak ma zwabić pod magiczny krzak, żeby spełnić swoje marzenia. Liv co chwilę z trudem opanowywała odruch wybuchnięcia śmiechem na całkiem niedyskretne spojrzenia dziewcząt w stronę lubianych chłopców i odwrotnie. Oczywiście największe poruszenie wywoływała ławka przy automacie, bo tam zasiadały najgorętsze towary, na które każdy miał chrapkę.

Do najbardziej pożądanych uczennic należała grupa cheerleaderek, teraz właśnie chichoczących głośno i  rzucających powłóczyste spojrzenia na prawo i lewo. Co chwilę odrzucały na plecy i przeczesywały palcami włosy, robiąc to jak najbardziej widowiskowo. Wiadomo, jako że same uważały się za gwiazdy to spędzały czas tylko z osobnikami o równym im statusie, czyli sportowcami. Do wyższej półki zaliczali się kapitanowie i zawodnicy najbardziej męskich dyscyplin sportowych. Jednak niekwestionowanym królem szkolnego rankingu był Itachi Uchiha. Popularny, bogaty, inteligentny sportowiec, który burzył krew i o którym marzyła każda dziewczyna.

I to właśnie jego obserwowała Liv ze swojego miejsca. Spodziewała się jakiejś żywszej reakcji na zaproszenie do flirtu przez długonogą blondynkę, ale ku zdumieniu Senju zignorował ją, bardziej zajęty dumaniem i wgapianiem się w jemiołę. Cóż, może nawet szkolny playboy miewał gorsze dni, pomyślała z drwiną, zeskakując z murku i zarzucając torbę na ramię.

Nie zawracając sobie więcej głowy takimi bzdurami, rozejrzała się szybko za resztą swojej drużyny i podreptała na szkolną halę. Święta czy nie święta, trening musiał się odbyć i choćby dziewczyny miały kląć na nią pod nosem, nie odpuści. W końcu po nowym roku grały ważny mecz z Suną, a to nie przelewki. Tamte zawodniczki nie dawały taryfy ulgowej przeciwnikowi i jeżeli się nie przyłożą to zostanie z nich miazga. Dlatego lepiej ich nie lekceważyć i trenować każde możliwe rozegranie. Zwłaszcza, że one są tylko zakąską przed prawdziwym rywalem, Kumo. Tak, tamta drużyna to postrach całej ligi i nie raz wygrywały spotkanie dzięki brutalnym faulom, wykluczającym z rozgrywek najistotniejszych graczy. Liv jeszcze nigdy nie wynosiła z meczów aż tylu siniaków i zadrapań, jak po konfrontacji z dziewczynami z Kumo.

Po niemal dwugodzinnej mordędze, Liv z westchnieniem opadła na ławkę w szatni. Mamrotając góry przekleństw, ukryła twarz w dłoniach. Ten trening był jedną, wielką porażką. Zawodniczki snuły się po sali gimnastycznej, podnosząc ciśnienie jej i trenerowi. Zachowywały się jak zakochane nastolatki, co chwilę chichocząc oraz rumieniąc się na zmianę. Nie potrafiły wykonać najprostszych kombinacji i nawet profesor Dan, człowiek, którego po prostu nie dało się wyprowadzić z równowagi w końcu stwierdził głośno, że nie może na nie patrzeć i poczłapał do swojego kantorka, mrucząc pod nosem, że to nie na jego siły.

Liv przeczesując palcami grzywkę, powlekła się po kurtkę i buty. Na dziś miała dość szkoły a zwłaszcza widoku koleżanek z zespołu. Dobrze, że zmyły się przed tym jak opuściła szatnię, bo w innym wypadku chyba zrobiłaby im coś niehumanitarnego. Z hałasem upuściła na podłogę torbę i ziewając szeroko otworzyła szafkę. To co zobaczyła w środku, sprawiło, że zamrugała zaskoczona, momentalnie obrzucając okolicę bacznym spojrzeniem. Nie, nikt jej nie obserwował zza winkla. Wyglądało na to, że była sama.

Z lekkim zawahaniem wyjęła z półki niewielkie, eleganckie pudełeczko z czerwoną kokardką na wierzchu. Obróciła przedmiot w palcach, wyczuwając, że coś w środku się przesuwa. Dumając nad niespotykanym znaleziskiem, zmarszczyła brwi. Nie miała bladego pojęcia kto to mógł podrzucić. Nie należała do osób specjalnie popularnych, ale wykluczona z życia towarzyskiego też nie była. Raz na jakiś czas zdarzał się jakiś chłopak — zazwyczaj po wygranym meczu — który łaził za nią, męcząc propozycją spotkania. W walentynki też dostawała kilka czekoladek lub jakiś drobiazgów od tajemniczych wielbicieli, ale na święta do tej pory nigdy nic się nie trafiało. Zamyśliła się głęboko, ważąc prezent w dłoni. No nic, od gapienia na opakowanie z pewnością nie dowie się co jest w środku. Przygryzając usta powoli uniosła wieczko i aż westchnęła z zachwytu.

Na gąbeczce leżała skórzana czarna bransoletka z czerwonym kamieniem w srebrnej oprawie. I choć Liv przypominał on do złudzenia rubin to miała szczerą nadzieję, że to jednak nie jest prawdziwy kamień jubilerski. W innym wypadku, ktokolwiek był darczyńcą, mocno się wykosztował. Gapiła się przez parę minut na to znalezisko i w końcu nie mogąc się oprzeć, zapięła na nadgarstku. W końcu sprawiłaby przykrość ofiarodawcy nie nosząc prezentu, a tak to może się chociaż ujawni. W końcu co jej szkodziło dać się gdzieś zaprosić. Nie miała chłopaka, więc czemu nie?

— Ładna błyskotka. — Usłyszała tuż przy swoim uchu na co aż poskoczyła zaskoczona, automatycznie zasłaniając dłonią podarunek. Błyskawicznie obróciła się w stronę głosu, z lekkim skrzywieniem warg odnotowując, że przed nią stoi szkolny adonis, Uchiha.

— No cóż, w przeciwieństwie do innych, niektórzy posiadają dobry gust — prychnęła, cofając rękę z ozdoby skoro i tak ten dupek ją już widział. Bez ociągania zmieniła obuwie i zarzuciła na ramiona kurtkę.

— Dobry gust i spory budżet — zauważył z drwiną, łapiąc dziewczynę za przegub oraz unosząc, aby obejrzeć biżuterię pod światło. Udał, że nie widzi jak Liv próbuje cofnąć dłoń i puknął paznokciem w spory kamień.

— Jak komuś zależy to nie patrzy na koszta — poinformowała chłopaka z wyraźnym jadem w głosie.

— No wiesz, przyjecie takiego prezentu zobowiązuję — rzucił lekkim tonem, w końcu uwalniając Liv z uścisku.

— I dlatego dam mu szansę, bo widocznie temu komuś zależy.

— Ktokolwiek by to nie był? — zapytał z powątpiewaniem, idąc za Liv gdy ruszyła do głównego holu.

— Nikogo nie można skreślać na starcie — powiedziała mentorskim tonem, nawet się nie oglądając. Nie rozumiała dlaczego ten przeklęty Uchiha się do niej przyczepił, ale zaraz opuści budynek i będzie miała go z głowy. Z tego co zauważyła to nie miał na sobie wyjściowego ubrania, więc raczej nie pobiegnie za nią.

— Zabawne, mam nadzieję, że wspomnisz swoje słowa.

— Kto wie, może ci się poszczęści i rzeczywiście tak będzie — prychnęła, przewracając ze znudzeniem oczami.

Liv nigdy nie przepadała za tym snobem, ale tym gadaniem wkurzał jeszcze bardziej niż normalnie. Zawsze zachowywał się tak jakby pozjadał wszystkie rozumy, ale wściubianie nosa w jej ewentualną relację z darczyńcą to przegięcie.

Z ulgą odnotowała widok wyjścia ze szkoły i przyśpieszyła kroku. Jeszcze tylko kilkanaście metrów i uwolni się od niechcianego towarzystwa. Jednak nagle, ku swojemu zdumieniu poczuła silne szarpnięcie w tył. Sapnęła cicho, kiedy wskutek tego niespodziewanego ataku wpadła wprost na Itachiego. Marszcząc gniewnie brwi, obróciła się na pięcie, już szykując piękną wiązankę inwektyw, gdy zrobił coś przez co zaniemówiła. Powolnym, subtelnym ruchem nachylił się nad nią i pocałował. W zasadzie było to bardziej muśnięcie, gdy złapał jej dolną wargę pomiędzy swoje, a następnie odsunął się, czekając na reakcję.

Liv uchyliła w szoku usta nie dowierzając w to co się stało i dopiero głośne westchnienie jakie wymknęło jej się z gardła, sprawiło, że oprzytomniała. W momencie odskoczyła od bruneta i łypiąc na niego wrogo, wywarczała:

— Co to miało znaczyć, do diabła?!

— Nic. — Itachi wzruszył obojętnie ramionami, poprawiając pasek zsuwającej się z barku torby. — Podtrzymuję kultywowanie tradycji.

— Jakiej do cholery… — zamilkła gwałtownie, wgapiając się w uśmiechającego się złośliwie Uchihę i na uniesiony przez niego palec. Zmrużyła groźnie powieki i z widocznym zawahaniem przesunęła wzrok we wskazanym kierunku. Dopiero wtedy dotarło do niej, że stoją idealnie pod jemiołą. Przez dobrą minutę wpatrywała się w zielony wiecheć, jakby mając nadzieję, że to tylko złudzenie aż w końcu zazgrzytała z nerwów zębami. — Dupek.

— Tobie też wesołych, Senju — parsknął, sprawnie uchylając się przed lecącą w kierunku twarzy pięścią. Zaciskając palce na przedramieniu sapiącej z furii Liv, nachylił się bliżej. — Chcesz powtórki? — zapytał niskim głosem, zawieszając spojrzenie na wargach dziewczyny. O mało się nie roześmiał, kiedy w reakcji na tę propozycję zdębiała. Po chwili wyrwała rękę z jego uścisku i furcząc gniewnie, ruszyła szybko do wyjścia.

Z drwiącym uśmiechem patrzył jak cała w nerwach wychodzi ze szkoły, z hałasem zatrzaskując drzwi. Spod rzęs śledził wzrokiem czerwoną czuprynę Liv do momentu aż nie zniknęła za zakrętem, po czym pokręcił z politowaniem głową. Nie umknęło uwadze Itachiego, że co jakiś czas dotykała palcami ust jakby sprawdzając czy wciąż są na swoim miejscu. Wtedy usłyszał za sobą ciche stąpanie i już wiedział, kto za nim stoi. Odwrócił się i bez słowa, spokojnym krokiem minął przyglądającego się mu chłopaka.

— Dlaczego jej nie powiedziałeś?

— Po co? — Itachi odwrócił się przez ramię, zerkając na rozmówcę. Ciemne oczy kuzyna nieprzyjemnie go lustrowały, niemo żądając bardziej satysfakcjonującej odpowiedzi. Po chwili kącik ust drgnął mu leniwie i dodał: — Tak jest ciekawiej.