Time for love cz. 1

Okej, wiem, że krótkie. Jednak, wrzucam to co udało się uratować z dysku. Resztę dosztukowuję, więc proszę o cierpliwość. Staram się jak mogę, mam nadzieję, że to docenicie i mnie nie zjecie :x. Buziaki.

Niebetowane, bo kiedy…

Ziewając szeroko Liv, otworzyła z rozmachem drzwi od budynku i wtoczyła się do środka. Musiała się porządnie zaprzeć żeby wygrać z wiatrem, oraz zamknąć wejście przed szalejącą na zewnątrz zadymką. Mamrotając pod nosem na głupie zamiecie, wciąż na wpół przytomnie otupała buty, mimochodem strzepując z kaptura zalegający na nim śnieg. Czuła się podle. Nie mogła zasnąć do trzeciej w nocy i odnosiła wrażenie, że przypomina chodzące zombie.

Dochodziła połowa lutego, a dopiero teraz Japonie nawiedził gęsty biały puch. O ile Senju nienawidziła noszenia ubrań na tak zwaną cebulkę, to do śniegu nic nie miała. Zaryzykowałaby nawet stwierdzenie, że go lubiła. Widok zasypanych śniegiem uliczek oraz opatulonych nim roślin zawsze poprawiał jej humor.

Z westchnieniem zdjęła zaplątany na szyi szalik i byle jak, wepchnęła materiał do rękawa kurtki. Zamierzała właśnie schować ją do swojej szafki, gdy niespodziewanie za plecami Liv rozległ się głośny pisk, na co aż podskoczyła zaskoczona.

— Co jest do diabła — warknęła, momentalnie odwracając się w stronę hałasu. Nie trzeba było długo czekać żeby oczy Liv wyłapały powód zamieszania. A gdy tylko go dostrzegła na twarz wypłynął jej grymas obrzydzenia, a powieki zmrużyły się z irytacji.

W sporych rozmiarów kółeczku, stało stado dziewcząt i z wypiekami na policzkach, wskazywały na porozwieszane na ścianach plakaty. Senju wystarczył jeden rzut oka, aby zrozumieć jaki dzień zbliżał się wielkimi krokami. Głęboki czerwony kolor brystolu, z rozmieszczonymi w strategicznych miejscach sercami dawał jasno do zrozumienia, że nadeszło tak długo wyczekiwane przez młodzież święto — walentynki. A jakby Liv wciąż miała wątpliwości czy to na pewno o nim mowa, to napełnione helem balony, z motywem tematycznym dryfujące pod sufitem, z szybkością błyskawicy naprowadzały każdego na właściwe tory rozumowania.

Liv wzdychając cierpiętniczo odwróciła się na pięcie od rozentuzjazmowanego tłumu i gwałtownym ruchem, wepchnęła okrycie do półki. Ten dzień zapowiadał się zdecydowanie źle.

~oOo~

Liv ze znudzeniem grzebała w torbie, szukając komórki. Jako jedna z nielicznych nie wgapiała się z zachwytem w znajdujące się na podium auli osoby, bardziej zainteresowana własnym bagażem. Furcząc z niezadowolenia oparła go na zgiętym kolanie, nawet nie zawracając sobie głowy słuchaniem przemowy przewodniczącej szkoły na temat wyjątkowości święta zakochanych i obowiązujących w tym czasie zabaw.

Senju znała tę gadkę prawie na pamięć i nie zamierzała tracić cennego czasu na wysłuchiwanie tych wyssanych z palca bredni. Wszelkie takie akcje uważała za bezsens w którym za żadne skarby świata nie chciała brać udziału. I naprawdę się dziwiła, że w takim myśleniu jest odosobniona.

Z pomrukiem satysfakcji wreszcie odnalazła aparat telefoniczny, który zwiastował koniec udręki Senju. Wszystko było lepsze niż słuchanie pieprzenia o miłości, kupidynach i randkach. I w tym konkretnym przypadku, Liv zamierzała się oddać jakiejś pasjonującej grze na komórce. Wyjątkowo ambitny plan jednak nie przewidział jednego. Mianowicie sabotażu sprzętu. Gdy tylko wzrok Liv padł na wyświetlacz, mina jej gwałtownie zrzedła. Bateria telefonu była na wyczerpaniu, a to oznaczało, że jeżeli nie chciała stracić kontaktu ze światem, to o graniu mogła zapomnieć. Burcząc pod nosem, z impetem wrzuciła urządzenie z powrotem do torby i zamiast tego wyciągnęła butelkę z wodą.

Odkręcając korek, z braku lepszego zajęcia spojrzała na przewodniczą oraz stojącą przy niej dyrektorkę. Uczennica z pasją opowiadała o organizowanych w szkole akcjach promujących święto zakochanych, a towarzysząca kobieta spod rzęs obserwowała zgromadzoną młodzież. Z rękami splecionymi z tyłu pleców, przechadzała się po podeście. To właśnie Tsunade wzbudziła niepokój Liv.

Blondynka z dziwnym, podejrzanym uśmiechem rozglądała się po uczniach, niczym jastrząb szukający ofiary. Bystre brązowe oczy lustrowały każdego od góry do dołu, a przy poniektórych osobach pojawiał się w nich złowieszczy błysk, który nie wróżył nic dobrego.

— Wraz z dyrekcją mamy dla was niespodziankę z której każdy może skorzystać. Otóż, oprócz tradycyjnych corocznych zabaw, poczty miłosnej i zakochanego radiowęzła, gdzie zamawialiście utwory dla ukochanej lub ukochanego… — Dziewczyna poprawiła zsuwające się z nosa okulary i z uśmiechem rozejrzała po spiętych w oczekiwaniu na dalszy ciąg uczennicach. — Przygotowaliśmy nowość, miłosną licytację!

Liv aż się skrzywiła na hałas jaki rozległ się w auli. Prawie wszystkie uczennice piszczały z radości, błyskawicznie omiatając wzrokiem chłopców. Wyglądały niczym głodne harpie szykujące się do skoku. Senju aż się uśmiechnęła, kiedy kilkoro uczniów cofnęło się z przerażenia od tych wlepionych w nich ślepi. Nikt nie twierdził, że bycie obiektem westchnień jest łatwe.

— Proszę o spokój — zaapelowała przewodnicząca, a kiedy wreszcie ucichły wszystkie szumy, odchrząknęła. — Zebrane w ten sposób fundusze podreperują budżety działających w szkole kółek zainteresowań, więc jak sami widzicie jest to szczytny cel. Jako, że zabawa debiutuje w naszej placówce, to wraz z gronem pedagogicznym zdecydowaliśmy kto zostanie zlicytowany. Wśród wszystkich uczniów wyselekcjonowaliśmy w sumie dziesięć osób, pięciu chłopców i pięć dziewcząt. Kandydaci zostali wyłonieni z grup sportowych oraz prężnie działających kółek zainteresowań. Właściwa zabawa rozpocznie się jutro w tej auli, gdzie każda z osób zostanie zaprezentowana tu przed wami. — Odebrała podaną przez dyrektorkę kartkę i machnęła nią przed słuchaczami. — Tu mam listę wybranych nazwisk, ale zanim je wyczytam to opowiem coś więcej na temat samej akcji. Tym co tak naprawdę licytujecie, to czas. Każdy z wytypowanych przez nas uczniów jest w czymś szczególnie utalentowany i jeśli tylko zechcecie to może się z wami tym talentem podzieli. Oczywiście nie interweniujemy w to jak wykorzystacie wylicytowaną wygraną. Zaznaczam tylko, że macie na to dwa dni. Przez tyle dany uczeń lub uczennica będzie do waszej wyłącznej dyspozycji.

  Liv uśmiechnęła się cierpko, zerkając po znajomych twarzach. Najwięcej osób znała z kółek sportowych, ale to logiczne jeżeli się weźmie pod uwagę, że sama aktywnie w nich działała. Ogólnie, praktycznie każdy przyjął informacje o akcji ze spokojem, tylko co poniektórzy szeptali coś między sobą.

Bez specjalnego zainteresowania wymienianymi nazwiskami, Liv uniosła trzymaną butelkę. Nie była ciekawa kto został wytypowany. W końcu nie znała nikogo, kogo chciałaby sobie wykupić.

— … czirliderek. I ostatnia osoba, kapitan damskiej drużyny piłki ręcznej, Liv Senju.

Liv słysząc własne nazwisko aż zakrztusiła się pitą w tym momencie wodą.

~oOo~

            Liv jęknęła żałośnie słysząc irytujący dźwięk budzika i nakryła głowę kołdrą. Nie chciała iść dzisiaj do szkoły. Aż ją mdliło na samą myśl w jakiej farsie będzie musiała wziąć udział.

Najgorsze w tym wszystkim było to, że interwencja u samej dyrektorki nic nie dała, a wręcz wszystko pogorszyła. Kobieta kategorycznie odmówiła wykreślenia Liv z listy, a gdy ta nie przestała marudzić, z diabelskim błyskiem w oku, przy Senju zadzwoniła do jej ojca oraz poinformowała o całej organizowanej akcji. Nie zapomniała wspomnieć ile dobrego takie przedsięwzięcie zrobi dla szkoły i lichego budżetu placówki. Na koniec zaprosiła mężczyznę na kawę w weekend i z uśmiechem odłożyła słuchawkę.

— Liv! Wstawiaj, bo się spóźnisz! — rozległ się z parteru donośny głos ojca, brutalnie wyrywając dziewczynę z własnych niewesołych myśli.

— Tato, jakoś źle się czuję…!

— Nie kombinuj! Schodzisz sama, czy mam ci pomóc? — Groźba Kamiramy zawisła w powietrzu sprawiając, że Liv momentalnie otworzyła powieki, błyskawicznie wyskakując z pościeli.

— Nie trzeba! — Senju doskonale pamiętała jakie brutalne pobudki potrafi serwować rodziciel. Kiedyś gdy nie zareagowała dostatecznie szybko na polecenia, została zwalona z łóżka razem z materacem. Mało, że poobijała sobie tyłek to w tym spotkaniu ucierpiała również jej duma.

Ziewając szeroko odgarnęła z twarzy potargane włosy, wlekąc się na dół. Bez zdziwienia zastała Kamiramę z kubkiem kawy w jednej ręce, a w drugiej z poranną gazetą. Czujne oczy mężczyzny przesuwały się po treści, przy popijaniu czarnego jak smoła napoju, całkowicie ignorując pałętającą się w piżamie latorośl.

Dziewczyna z obojętną miną obrzuciła wzrokiem czekające na nią kanapki i wyciągnęła z lodówki mleko. W myślach wciąż analizowała jak przekonać rodzica żeby zezwolił jej na opuszczenie walentynkowej aukcji. Nie widząc lepszego rozwiązania postanowiła wziąć Kamiramę na litość. Owszem istniały marne szanse, że mężczyzna to kupi, ale Liv była zdesperowana.

Z hałasem postawiła karton na stole, w między czasie z irytującym rzegotem odsuwając krzesło i z cierpiętniczym westchnieniem osunęła się na siedzisko. Już otwierała usta aby wygłosić mega długi monolog jak to beznadziejnie się czuje, gdy niespodziewanie ojciec zabrał głos.

— Możesz przestać, bo to na mnie nie działa — poinformował oschle, kartkując brukowiec. — Sukienka, którą masz włożyć na aukcję, czeka na kanapie w salonie.

— Zaraz… sukienka?! — sapnęła spanikowana, wgapiając się w mężczyznę z niedowierzaniem. Szybko przełknęła ugryzioną wcześniej kanapkę, jęcząc błagalnie: — Ale tato…

— Reprezentujesz nazwisko Senju, więc masz wyglądać z klasą. Moje dziecko ma zostać wylicytowane za jak największą kwotę. — Kamirama łypnął na córkę zza gazety, krzywiąc się mimowolnie. — I na litość boską, zrób coś z tymi włosami — mruknął autorytarnym tonem, składając dziennik i odkładając go na blat.

— To może w ogóle powinnam iść nago — krzyknęła, z nerwami przygładzając poczochraną czuprynę.

— Nie przeginaj młoda panno.

— Świetnie — wymamrotała ze złością, stanowczym ruchem odsuwając od siebie talerz z resztą śniadania. Zdecydowanie straciła apetyt. — Sprzedana jak krowa na targu i to przez własnego ojca…

— Nie dramatyzuj — prychnął i oparł brodę na splecionych dłoniach, świdrując pociechę wzrokiem. — Poza tym,  kiedy zamierzałaś mi powiedzieć?

— O aukcji? Nigdy — burknęła, sztyletując ojca spojrzeniem z obrażoną miną. Nie rozumiała jak Kamirama mógł tak swobodnie ignorować jej zdanie. Przecież to tylko durna zabawa i powinien zaakceptować fakt, że nie chce brać w niej udziału.

— O tym, że masz chłopaka — wyjaśnił z poirytowaniem, mając dość docinków. Wyprostował się zerkając na zegar, po czym potarł linię szczęki jakby nad czymś dumając.

Liv aż zamrugała zaskoczona, przez dłuższą chwilę trawiąc usłyszane słowa. Gdy wreszcie przeanalizowała wypowiedź ojca, roześmiała się głośno.

— Nie wiem z czym ta kawa była, ale dodałeś zdecydowanie za dużo, tato…

— Panuj nad językiem, albo dwa razy się zastanowię nad kwotą twojego kieszonkowego. Może też jest go za dużo — zagroził poważnie, mrużąc ostrzegawczo powieki. Sroga mina Kamiramy jasno sugerowała, że nie ma teraz ochoty na żarty. — Więc?

— Nie mam chłopaka — warknęła ze złością, krzyżując ramiona na piersi. — Skąd w ogóle taki pomysł?

— Racz się odwrócić, to się dowiesz — uciął wstając i podchodząc do zlewu.

Liv zgrzytając zębami z niezadowolenia wpatrywała się w plecy ojca. Myślała, że chociaż poranek w domu będzie znośny, ale najwyraźniej się przeliczyła. Do tego za cholerę nie wiedziała o co może chodzić Kamiramie z tym durnym pytaniem, a on wcale nie pomagał. Wyglądało na to, że jedynym sposobem aby się tego dowiedzieć było zerknięcie we wskazane przez niego miejsce.

Mamrotają pod nosem, obróciła się na krzesełku i przerzuciła ramię przez oparcie. Nie musiała długo szukać. To co dostrzegła na stole w salonie sprawiło, że oczy Liv zrobiły się wielkie jak spodki, a szczęka z hukiem wylądowała na podłodze.

Zanim się spostrzegła już stała przy sporych rozmiarów bukiecie, wyłuskując spomiędzy gałązek niewielki liścik.

— Od kogo je dostałeś? — zapytała, przesuwając palcem po czerwonym płatku róży. Schyliła się delikatnie i zaciągnęła słodkim zapachem, aż przymykając z przyjemności powieki. Nie wiedziała jakim cudem nie wyczuła ich zapachu przechodząc do kuchni. Zwłaszcza, że lubiła ten zapach. Może nie był jej faworytem, ale zawsze z przyjemnością wciągała go w płuca. Nie potrafiła zliczyć, ile razy zwalniała mijając stoiska kwiaciarek, zaciągając się aromatem przedawanych przez nie towarów.

— Nie wiem czy wiesz, ale to nie facetom kupuje się kwiaty w dzień zakochanych — rzucił z sarkazmem, kręcąc głową i oparł się biodrem o szafkę przy zlewie.

— Czyli, że dla mnie?

— Wiesz, zawsze myślałem, że mam inteligentną córkę, a tu takie rozczarowanie… — Kamirama westchnął z politowaniem pocierając skronie, ruszając do swojej sypialni. — Czytaj ten cholerny liścik i się zbieraj. Po drodze do biura podrzucę cię do szkoły, żebyś czasem gdzieś nie zabłądziła.

Kiedy tylko ojciec zniknął za zakrętem, powoli, jakby zawahaniem rozłożyła bilecik i aż sapnęła zaskoczona znajdującą się wewnątrz treścią.

„ Dla najbardziej złośliwej dziewczyny jaką znam. Rozumiem, że bransoletka się spodobała.”

— I co? To wszystko? — prychnęła z rozdrażnieniem oglądając z każdej strony trzymany świstek. — Tak bez podpisu?

Dopiero po dłuższej chwili dotarł do Liv sens odczytanych słów, na co wciągnęła ze świstem powietrze upuszczając bilecik. Bukiet przysłał ten sam człowiek, co w święta podarował jej biżuterię.