XXXVI Cena lojalności

Okeeeeej, jest nowy rozdział i mam nadzieję, że się spodoba. Swoją drogą jestem bardzo ciekawa Waszych opinii, bo ten rozdział zapewne pozostawi u Was niedosyt. To źle, że nawet ja o tym wiem i mimo to publikuję T_T. Heh… ale na usprawiedliwienie mówię, że takie rozdziały też są potrzebne :D. Marne pocieszenie, ale zawsze, nie?

Wiem, długo czekaliście na ten wpis, no, może nie ogólnie wpis co rozdział do Zwaśnionych Rodów… taaa… w każdym razie jest! To co? Już nie smęcę, a zamiast tego zapraszam do czytania. Buziaki!

Liv ponad stolikiem przyglądała się siedzącej przed nią i uśmiechającej się miło dziewczynie. Z uwagą przesuwała wzrokiem po długich ciemnych włosach, migdałowych — jakby lekko kocich — oczach, ładnie wykrojonych ustach, co chwilę odsłaniających proste, białe zęby.

Świetnie. Amai z zewnątrz prezentowała się idealnie, a do tego jej filigranowy wzrost z automatu wzbudzał opiekuńcze instynkty. Z tego co zaobserwowała, to cała męska kadra traktowała ją niczym młodszą siostrę. Śledzili każdy jej ruch, aby w razie czego zaraz ruszyć na pomoc. Jakby tego było mało to najwyraźniej posiadała również piękne wnętrze.

Dzieci lgnęły do niej jak pszczoły do miodu, a cały personel placówki na widok dziewczyny promieniał. Amai zwracała się do wszystkich z wielką życzliwością, a po zagadujących ją osobach widziała, że jest naprawdę lubiana.

Pogrążona we własnych myślach Liv, momentalnie zmarszczyła nos. Właśnie sobie uświadomiła, że wykreowana przez nią wizja przyszłej pani Uchiha nijak ma się z prawdą. Wizerunek pustej, odcinającej kupony od sławy przodka, panienki runął niczym domek z kart.

Amai, ku rozpaczy Senju, sprawiała sympatyczne wrażenie, a płynące od niej dobro aż doprowadzało Liv do bólu zębów. Najgorsze w tym wszystkim było to, że tej dziewczyny nie dało się nienawidzić. Po tym odkryciu, Senju miała ochotę utopić się w trzymanym kubku z herbatą.

— Liv, a tak w zasadzie, to po co mnie szukałaś? — Wielkie oczy Amai, skupiły się na uniformie rozmówczyni. Widocznie znała strój Skrytobójców, bo w następnej chwili dopytała: — Jakieś wieści z Konohy?

— Mniej więcej — przytaknęła Liv upijając łyk naparu, tym sposobem dając sobie czas na uformowanie w głowie wyjaśnień na temat powodu przybycia.

Pojawiając się w Iwie spodziewała się, że Amai będzie o wszystkim wiedziała i zastanie ją czekającą z niecierpliwością na podróż, siedząc już na walizkach. Najwyraźniej nie tylko misja przekazana od Hokage była niedopracowana. 

— Coś ze ślubem?

Słysząc to Liv, aż zgrzytnęła nerwowo zębami, zastanawiając się dlaczego nie poprosiła o melisę do picia. Wtedy rozmowa przebiegałaby zdecydowanie łatwiej.

— Cóż… — zaczęła Senju dyplomatycznie, rozsiadając się wygodniej i spoglądając w wielkie panoramiczne okno za plecami dziewczyny. — Nie wtajemniczono mnie w szczegóły, ale na polecenie twojego przyszłego teścia, mam sprowadzić cię bezpiecznie do wioski.

— Jak to? Przecież zostało ustalone, że przybędę za dwa miesiące — sapnęła autentycznie zaskoczona, przygryzając dolną wargę. Uwadze Liv nie umknęło jak zerknęła szybko na przysłuchujących się wszystkiemu podopiecznych sierocińca. Momentalnie mina Amai zrobiła się jeszcze bardziej chmurna, gdy zobaczyła pobladłe twarze dzieci.

— Pewnie jakaś zmiana planów.

— Uch, tak się nie robi — fuknęła dziewczyna z poirytowaniem, masując nasadę nosa.

— Nic nie poradzę, jestem tylko posłańcem — westchnęła Liv, drgając nerwowo gdy nagle poczuła jak coś przyczepia się do jej nogi.

Skonsternowana zajrzała pod stolik, napotykając spojrzenie jakiegoś wyjątkowo potarganego dziecka, w tym właśnie momencie przytulającego policzek do kolana Senju. Brew kunoichi drgnęła w poirytowanym tiku, kiedy podniosła wzrok na chichocząca w najlepsze Amai.

— To nie jest śmieszne — warknęła Liv grobowym głosem, próbując rozewrzeć drobne palce zaciśnięte na nogawce. Ku zaskoczeniu Senju, intruz trzymał się naprawdę solidnie.

— Jest — parsknęła krótko dziewczyna, przysłaniając dłonią usta. Gdy dostrzegła, że rozmówczyni w końcu dała sobie spokój z dzieckiem i najwyraźniej postanowiła go zignorować, kiwnęła na małego, który już w następnej sekundzie siedział u niej na kolanach. —  Jak widzisz, obecne tu dzieci są złaknione jakiejkolwiek uwagi — wyjaśniła z lekką zadumą, wygładzając rozczochraną grzywkę malca. — Szkoda mi ich zostawiać, ale jak mus to mus.

Liv z pewną dozą podejrzliwości obserwowała sztuczny uśmiech Amai, kiedy poderwała się z krzesełka i zagoniła podsłuchujących podopiecznych do pobliskiej sali, ale postanowiła nie skomentować. W końcu to nie jej sprawa. Jak tylko Amai zobaczy swojego przyszłego męża, to zapomni o poprzednim życiu w ojczystej wiosce.

            Gdy tylko o tym pomyślała poczuła silne ukłucie w piersi, ale nie pozwoliła żeby drgnęła jej choćby powieka. Nie chciała okazywać słabości zwłaszcza, że czujne oczy przyszłej pani Uchiha śledziły każdy ruch Senju, jakby coś wyczuwając.

— Najwyższy czas, żebyś poszła się pożegnać. Chciałabym wyruszyć jak najszybciej — poradziła milczącej Amai, z nonszalancją podnosząc się z zajmowanego miejsca i przeciągając mocno. Nie zaszczycając brunetki nawet spojrzeniem, podeszła do okna oraz wpatrzyła się w panoramę za szybą.

***

Liv z ciekawością rozglądała się po salonie mieszkania Amai. Wielka, czerwona kanapa z szarą, włochatą narzutą usytuowana została naprzeciwko ceglanego kominka. Pod ścianą stała zawalona książkami — w większości romansami oraz kryminałami, jak zdążyła zauważyć Liv, dochodząc do wniosku, że to dziwna mieszanka — biblioteczka, a obok niej królowała imponująca donica z jakimś bujnym chwastem. Przyglądając się temu minimalistycznemu wystrojowi, przyszło Liv do głowy, że znowu dostała niesprawdzone informacje. Amai podobno miała mieszkać w rezydencji na obrzeżach, zamiast w centrum. Jak się okazało, przyszła pani Uchiha jakiś rok temu wyprowadziła się z rodzinnego domu, aby mieć bliżej do pracy. Jak tłumaczyła przy pospiesznym pakowaniu, to zaoszczędzało czas, a jednocześnie było znacznie wygodniejsze. Liv z tym nie dyskutowała.

Wzrok Senju skupił się na pudełku z biżuterią, przygniecionym przez jakiś podręcznik naukowy. Przez oszklone wieko, widziała tam naprawdę piękne komplety, ale przez zalegający na przedmiocie kurz domyśliła się, że Amai nie jest raczej zwolenniczką takich drobiazgów. Cóż, chyba powinna zabrać ten kuferek, aby godnie prezentować się w towarzystwie Fugaku, pomyślała Liv i bez słowa, zgarnęła pojemnik oraz wrzuciła dziewczynie do walizki, kiedy ta grasowała w łazience, kompletując bagaż.

Wzdychając ciężko, skierowała swoje kroki na balkon i zajęła jedno z postawionych tam krzeseł. Raczej nie było potrzeby aby stała nad Amai, dysząc jej w kark przy pakowaniu. A jeśli czegoś zapomni, to po prostu kupi w Konoha albo ktoś z rodziny podeśle to w paczce. Od tego w końcu są posłańcy.

Amai po cichu przycupnęła progu drzwi balkonowych, przyglądając się rozluźnionej twarzy gościa. Liv rozsiadła się wygodnie, opierając nogi o barierkę z przymkniętymi powiekami. Ta pozycja dawała złudzenie, że kunoichi jest pogrążona w drzemce, ale Amai dobrze wiedziała, że tak nie jest. Nie potrafiła tego wytłumaczyć, ale miała pewność, że Senju czuwa. 

 Zaplotła nerwowo palce wgapiając się w swoje dłonie, zafrapowana tym jak zacząć interesujący ją temat. Gdy już prawie zamierzała odpuścić, Liv otworzyła oko i łypnęła na nią pytająco. Ten jeden sygnał zainteresowania wystarczył, aby całe onieśmielenie zniknęło, a ona poczuła się pewniej.

            — Jaki on jest?

— Kto? — Liv dobrze wiedziała o kogo pyta Amai, ale chciała dać sobie czas na wymyślenie w miarę bezstronnej odpowiedzi.

— Mój przyszły mąż — wyjaśniła, z lekkim zaskoczeniem odnotowując głośne westchnienie towarzyszki i ponowne zamknięcie powiek. Gdy już myślała, że Liv nie udzieli jej żadnych informacji, usłyszała wyprany z emocji głos.

— Za parę godzin się przekonasz.

— No tak, ale chciałaby się czegoś dowiedzieć od ciebie. — Błyskawicznie złapała Senju za rękę, wlepiając w nią błagalne spojrzenie. — On też podobno jest shinobi i na pewno miałaś okazję się z nim zetknąć. Może nawet pracowaliście razem.

Liv skrzywiła się malowniczo, spod rzęs obserwując to nieczyste zagranie. Po chwili uśmiechnęła się cierpko, zastanawiając się jakby zareagowała na prawdę o łączących ją relacjach z Uchihą, ale szybko spacyfikowała ochotę ich wyjawienia. Nie chciała krzywdzić Amai i wzbudzać w niej poczucia winy, za przewinienia tego dupka. W końcu to nie ona była wszystkiemu winna.

— Cóż, Uchiha to urodzony geniusz, utalentowany wojownik, duma swojego klanu a do tego bardzo atrakcyjny mężczyzna. — Liv wspaniałomyślnie pominęła te mniej chlubne cechy Itachiego stwierdzając, że o nich dziewczyna dowie się sama. Chociaż może nawet ich nie dostrzeże, jak większość jego fanek.

— Och, strasznie ogólnikowo — prychnęła naburmuszona Amai, nadymając policzki.

— Nie chcę ci odbierać przyjemności, poznawania go od podstaw — zaśmiała się Senju, przymrużając złośliwie powieki.

***

— Witaj, mój ulubiony kuzynie. — Shisui pojawił się nagle za Itachim obejmując go ramieniem. Niezrażony obojętnym spojrzeniem jakim został uraczony, skupił się na ćwiczących na placu geninach. — Za długo kończysz?

— Tak — padła oschła odpowiedź, po której uśmiech Shisuiego się poszerzył.

— Kłamczuszek — zarechotał wrednie, dźgając towarzysza pod żebra. Zasmucony zerową reakcją na ten gest, ułożył usta w dzióbek i wymamrotał: — Nie rozumiem, dlaczego nie masz dla mnie czasu…

— A może to taka aluzja, że nie chce mi się z tobą gadać?

— Nie, niemożliwe — mruknął Shisui w zamyśleniu, zaraz dodając z promiennym uśmiechem: — Przecież ty, żyć beze mnie nie możesz.

— Och, naprawdę? Dobrze, że mi powiedziałeś, bo jakoś nie zauważyłem.

— Zawsze do usług.

— Niepoprawny optymista — prychnął Itachi, w oka mgnieniu składając pieczęcie i tworząc błotny mur, rozdzielający walczących uczniów. Na ich zdziwione, a jednocześnie pytające spojrzenia, bez słowa wskazał na pobliski staw, nakazując im ćwiczenia z kontrolą czakry.

— Ktoś musi równoważyć twój pesymizm — zauważył ze śmiechem kuzyn, odsuwając się i zaplatając ręce na karku. Z cichym pogwizdywaniem, przespacerował się tuż przed nosem poirytowanego przyjaciela, z radością czekając na wybuch. Niestety — ku jego rozpaczy — Itachi był coraz lepszy w ignorowaniu tych drobnych prowokacji. Przy Senju szybciej puszczały mu nerwy. — Wiesz, tak się zastanawiam…

— Nie interesują mnie twoje przemyślenia.

— Serio, zachowujesz się jak dupek bez serca.

— Co ty nie powiesz…

— Jeżeli masz się tak zachowywać, to dla dobra tej wioski i jej mieszkańców, Senju powinna odpuścić sobie długoterminowe misje. — Shisui z satysfakcją obserwował jak na te słowa szczęka Itachiego drga w nerwowym tiku.

—  A ja dobrze ci radzę, zachować te złote myśli dla siebie.

— Nie mogę, moją życiową misją jest prowadzić ludzi ku oświeceniu — rzucił wzniośle, zataczając ręką łuk jakby był jakimś mistykiem objaśniającym prawdę objawioną. Dostrzegając zaciekawione spojrzenia geninów, puścił do nich oczko poruszając zabawnie brwiami.

— To idź poprowadzić kogoś innego.

— Rodzina ma pierwszeństwo, mój drogi. Cóż byłby ze mnie za przywódca stada, gdybym pozwolił błądzić najbliższym. A skoro już jesteśmy przy rodzinie… Fugaku chce cię widzieć po treningu.

— Mogłeś powiedzieć od razu.

— Ano mogłem, ale nie chciałem — przyznał z prostotą, bez jakiejkolwiek skruchy Shisui czochrając swoje już i tak potargane włosy.

— Dlaczego mnie to nie dziwi — westchnął cierpiętniczo Itachi, zmęczonym ruchem pocierając policzek. — A teraz z łaski swojej, spadaj.

— Cokolwiek rozkażesz, panie. — Shisui skłonił się w iście dworskim ukłonie, zanim zniknął w chmurze dymu.

***

Itachi bez słowa obserwował siedzącego za biurkiem ojca, patrzącego na ogród za oknem. Ciemne oczy rodziciela skupiły się na rosnącym tuż przy rezydencji drzewie sakury, w tej chwili targanej silnym wiatrem. Miało się wrażenie, że rozszalały żywioł postawił sobie za cel wyrwanie rośliny z korzeniami, ale ta dzielnie stawiała mu opór.

— Przypuszczam, że znasz powód wezwania — odezwał się mężczyzna, przenosząc wzrok na pierworodnego. Nie dało się nie zauważyć dumy malującej się na twarzy Fugaku, za każdym razem jak patrzył na syna. Nie było tajemnicą, że pokładał w chłopaku ogromne nadzieje.

— Domyślam się, ojcze — przytaknął Itachi. Od wyruszenia Senju minęło pięć dni, więc przypuszczalnie dziś albo jutro przybędzie jego przyszła żona.

— Dobrze. Znasz swoje obowiązku wobec klanu? — upewnił Fugaku, ostatni raz mierząc bruneta badawczym spojrzeniem, a gdy ten kiwnął twierdząco, wstał i podszedł do okna. — Możesz odejść.

Itachi po cichu opuścił pomieszczenie, od razu kierując swoje kroki do ogrodu. Odwzajemnił uśmiech mijającej go matki, tłumaczącej coś niezadowolonemu bratu i wyszedł na zewnątrz. Nawet się nie skrzywił czując przenikające ubrania zimno, a jedynie wcisnął dłonie do kieszeni spodni idąc przed siebie. Nie zawracając sobie głowy szalejącą wokół wichurą przysiadł na drewnianym mostku, skupiając wzrok na przemieszczających się szybko chmurach.

— Wciąż nie postawiłeś się ojcu.

Natrętny głos rozległ się tuż przy uchu Itachiego, wyrywając z jego gardła znudzone westchnienie. Nawet nie silił się na żadną odpowiedź, przenosząc spojrzenie na mur przed rezydencją z wymalowanymi symbolami klanu.

            — Chciałeś czegoś? — zapytał od niechcenia, kiedy przyjaciel dziwnie zamilkł. Co jak co, ale skoro Shisui się tu pofatygował to spodziewał się jakiejś długiej przemowy mającej na celu przemówić mu do rozumu, a nie ciszy.

            — Co? — Kuzyn posłał mu zamyślone spojrzenie, po czym wyjaśnił: — Wybacz stary, zastanawiałem się właśnie nad napisem na twoim nagrobku, kiedy już Liv pośle cię do piachu. Sam rozumiesz jak jest…

— Owszem rozumem, marzenia nic nie kosztują — prychnął Itachi uśmiechając się drwiąco, po czym pomasował skroń. — Dla twojej informacji, Senju przyjęła to całkiem przyzwoicie.

— Ależ oczywiście, że przyzwoicie — przytaknął Shisui, spoglądając na rozmówce spod rzęs. Ciemne oczy mężczyzny przeszywały syna Fugaku na wskroś, kiedy kontynuował. — Naprawdę się spodziewałeś, że w biegu wypruje ci flaki śpiesząc się na misję? Widać, że w ogóle nie znasz kobiet… — powiedział z politowaniem, kręcąc głową.

— Powiedział ekspert — zakpił Itachi, łypiąc na przyjaciela spod oka.

— Kuzynie, kuzynie… — Shisui, machnął brunetowi palcem przed nosem z miną zdeterminowanego wykładowcy zamierzającego wlać trochę wiedzy w wyjątkowo opornego studenta. — Powinieneś wiedzieć, że…

— Oczywiście, skończyłeś? — przerwał mu w pół słowa Itachi, ze znudzeniem oglądając swoje paznokcie. Doprawdy, czasem miał serdecznie dość tych prób umoralniania przez przyjaciela. Gdyby nie to, że znali się od dziecka i traktował go jak brata to już dawno dałby mu do zrozumienia, gdzie może sobie te porady wsadzić.

— Uparty jak zawsze — podsumował Shisui, wznosząc oczy do nieba. Zaraz jednak poklepał mężczyznę po ramieniu i ruszył w stronę wyjścia z posesji. — Idę, obowiązki wzywają. — Nie oglądając się za siebie machnął Itachiemu na pożegnanie, a następnie zniknął w kłębie szarego dymu.

***

Itachi siedział właśnie na werandzie i w zamyśleniu patrzył na pobliski mostek, gdy niespodziewanie pojawiły się na nim dwie postacie. W jednej z nich, momentalnie rozpoznał Liv — na końcu świata rozpoznałby ten ognisty odcień włosów — a drugą była nieznajoma mu brunetka. Śmiał przypuszczać, że właśnie miał przed oczami Amai Azumę, swoją przyszłą żonę.

Spod rzęs obserwował jak Senju przyklęka wyciągając zza pazuchy niewielki zwój, a następnie przywołuje bagaż towarzyszki. Kobiety, całkowicie nieświadome jego obecności pogrążone były w cichej rozmowie, a z tego co zauważył Itachi, Amai wydawała się obrażona na Liv, a przynajmniej zdenerwowana, sądząc po skrzyżowanych na piersi ramionach.

Powoli przesunął wzrokiem po wybranej dla niego przez ojca dziewczynie. Z czystym sumieniem mógł przyznać, że co jak co, ale Fugaku wybrał mu całkiem atrakcyjną żonę. Duże niebieskie oczy, mały zadarty nos — prawdopodobnie z nielicznymi piegami, Itachiemu ciężko było stwierdzić — i ładnie wykrojone usta, podkreślały delikatną urodę Amai. Otaksowując ją od góry do dołu z uznaniem stwierdzał, że cała reszta też prezentuje się przyzwoicie.

W tym momencie brunetka wydawała się całkowicie pochłonięta dawaniem bury, gapiącej się w niebo Liv. Niemal słyszał ten grad słów jaki wylewała z siebie Amai, a Senju ku rozdrażnieniu rozmówczyni, zupełnie go ignorowała. Kącik ust Itachiego mimowolnie drgnął, kiedy dziewczyna w oka mgnieniu zacisnęła palce na nadgarstku kunoichi nie pozwalając jej uciec. Mrużąc powieki z rozbawienia, mógł niemal wyczuć irytację Liv na ten gest. Ale to następne wydarzenia sprawiły, że Uchiha aż zamrugał gwałtownie, a jego szczęka rozbiła się z hukiem o deski werandy.

Amai zdegustowana zbyt długim milczeniem towarzyszki, błyskawicznym ruchem zerwała z twarzy Liv maskę ANBU — i ku bezbrzeżnemu zdumieniu Itachiego, wciąż żyła. Senju mało że nie pogruchotała brunetce kości, to jeszcze wydawała się rozbawiona całą sytuacją.

Oniemiały patrzył jak wargi Liv lekko drżą od wstrzymywanego śmiechu, a następnie przewraca teatralnie oczami szepcząc coś do ucha obrażonej Amai. Nie minęła sekunda jak ta zarumieniła się malowniczo i przyciskając dłonie do palących policzków, wbiła spojrzenie w swoje buty.

— Niczego sobie ta twoja narzeczona. — Shisui bezszelestnie pojawił się za plecami kuzyna i podszedł do barierki. Oparł się o nią, spod rzęs obserwując akcję na mostku. Kątem oka zerknął na milczącego Itachiego. — Nadal nie masz zamiaru niczego odwołać?

— Wiesz, czasami się zastanawiam dlaczego toleruję twoje wścibstwo — mruknął brunet, łypiąc nieprzyjaźnie na poważną twarz przyjaciela.

— Ależ, z chęcią ci odpowiem — zaśmiał się cicho, kucając obok. — Nawet ty, potrzebujesz się czasem wygadać, a mnie wyjątkowo bawi rola twojego sumienia. Co prawda, odczuwałbym więcej satysfakcji, gdybyś słuchał moich rad, ale nie można mieć wszystkiego. A przynajmniej, nie od razu.

— Oczywiście — mruknął z powątpiewaniem, a następnie skupił czujne spojrzenie w twarzy rozmówcy. — Teraz na poważnie, co tu robisz? Powinieneś być jeszcze na misji.

— Powiedzmy, że pilnuję żebyś nie narobił głupstw, a przy okazji dbam o gościa — odpowiedział wymijająco, ze złośliwym uśmiechem dostrzegając nerwowe drgniecie brwi Itachiego. Cóż, nie było tajemnicą, że Łasic nie lubił dezinformacji.

***

— Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej — sapnęła Amai, rzucając nerwowe spojrzenie w kierunku werandy rezydencji. Z tej odległości doskonale widziała, dwóch mężczyzn rozmawiających o czymś cicho i zerkających w ich kierunku. Z tego co powiedziała Liv, jeden z nich to jej przyszły małżonek.

Z trudem hamując ciekawość, pobieżnie przesunęła po nich wzrokiem. Musiała przyznać, że obaj prezentowali się niczego sobie, ale dla Amai liczyło się przede wszystkim wnętrze. Uroda kiedyś przeminie, a charakter i usposobienie zostanie. W tej chwili strasznie żałowała, że Liv nie udzieliła bardziej szczegółowych informacji na temat jej przyszłego partnera. Z tych szczątkowych, które i tak, praktycznie musiała wyciągnąć z gardła kunoichi, nie potrafiła żadnego wykluczyć. Obaj atrakcyjni, obaj shinobi — tak obstawiała patrząc na umundurowanie — a czy geniusze? Tego z pewnością nie dało się dostrzec na pierwszy rzut oka. Zafrasowana własnymi rozmyślaniami, przygryzła usta w zastanowieniu.

— Jak już się pogapiłaś, to możemy iść — parsknęła złośliwie Liv, sięgając po maskę ANBU i wycierając ją o spodnie.

— Nie gapiłam się!

— Oczywiście — sarknęła Senju, wznosząc oczy do nieba na to święte oburzenie Amai. Doprawdy, kogo dziewczyna chciała oszukać? Wykfalifikowanego żołnierza? Dobre.

— Robisz to celowo!

— Co niby? — zainteresowała się Liv, przyglądając się wycelowanemu w siebie palcowi brunetki. Z trudem opanowała śmiech na widok bojowej miny rozmówczyni i odkaszlnęła głośno, siląc się na powagę.

— Peszysz mnie!

— Gdzieżbym śmiała.

— Liv!

— Hn?

— Przestań!

— Ale ja nic nie robię — zaśmiała się Senju, odchodząc do bagażu Amai i przerzucając go sobie przez ramię. Drugą ręką chwyciła obrażoną dziewczynę za nadgarstek, ciągnąc w stronę rezydencji. — No, przestań się boczyć.

— To przestań mi dokuczać.

— Dobrze, już nie będę. — Posłała w stronę towarzyszki przewrotny uśmiech, jednocześnie czujnie obserwując wstających aby je powitać mężczyzn. Przez chwilę dumała nad swoimi następnymi słowami, ale w końcu powiedziała: — Widziałam nad czym się głowisz, więc ci podpowiem. Ten z długimi włosami.

— Słucham? — Amai zamrugała gwałtownie, patrząc z niezrozumieniem na Liv, ale zanim ta zdążyła cokolwiek wyjaśnić, do rozmowy wtrącił się Shisui.

— Wreszcie! Nie mogliśmy się was doczekać. — Zeskoczył z werandy, zaraz odbierając walizkę od Senju i podszedł do lekko stremowanej Amai. — Hej, jestem Shisui Uchiha, a ten tam… — Wskazał dłonią na stojącego na schodkach bruneta. — To mój kuzyn, Itachi. Miło nam cię wreszcie poznać.

— Amai Azuma, mnie również miło. — Dziewczyna niepewnie odwzajemniła szeroki uśmiech Shisuiego, całkowicie się rozluźniając. Powiodła wzrokiem po budynku, dłużej zatrzymując go na umieszczonych w strategicznych miejscach symbolach klanu. Jak zauważyła ród Uchiha musiał być bardzo silnie związany ze swoimi pochodzeniem ponieważ tych emblematów było naprawdę sporo. — Piękny dom.

— Należy do Uchiha od pokoleń. — Teleporter zerknął z dezaprobatą na wciąż milczącego kuzyna, po czym wskazał na wejście do rezydencji. — To co, dziewczyny? Może herbata? — zaproponował, z trudem opanowując odruch aby rzucić w Itachiego czymś ciężkim. Co mu języka w gębie zabrakło? Przecież to Łasic powinien odgrywać rolę gospodarza, a nie on. Nie ma co, świetnie się zaczyna, pomyślał z sarkazmem.

— Z przyjemnością.

Shisui szarmanckim gestem puścił brunetkę przodem, a gdy zauważył, że Liv nie ruszyła się z miejsca uniósł pytająco brwi.

            — Ja spasuję, na mnie już czas — wyjaśniła Senju, odwracając się na pięcie i ruszyła w kierunku bramy. Instynktownie czuła, że Itachi szykuje się do jakiejś prowokacji, więc dla świętego spokoju wolała już odejść. Nie chciała dać się wciągnąć w kłótnie tuż pod nosem Amai.

— Liv!

Słysząc wołanie brunetki, westchnęła ciężko i odwróciła się przez ramię. Mogła się domyślić, że Amai nie pozwoli jej tak po prostu odejść.

— No?

— Spotkamy się jeszcze?

Głos Amai wyrażał autentyczne zmartwienie, na co pokręciła z politowaniem głową. Ta dziewczyna, stanowczo za szybko przywiązywała się do ludzi.

— Głupia, ja tu mieszkam — parsknęła ze śmiechem, mrużąc z rozbawienia powieki. —  Naprawdę nie masz większych powodów do zmartwień?

— To, do zobaczenia? — Spojrzenie Amai zawierało niemą prośbę na którą Liv, nie miała serca nie odpowiedzieć twierdząco.

— Ta — mruknęła na odchodnym i zniknęła w kłębie szarego dymu.