XXXVII Gra pozorów

Mam nadzieję, że długość Was usatysfakcjonuje ponad cztery tysie słów! Jak na moje możliwości, to istne szaleństwo XD. Co prawda, jakościowo może być różnie, ale naprawdę się starałam. Pewnie wciąż będę wyłapywać wszelkie niedociągnięcia, ale no… Moim zdaniem, rozdział prezentuje się całkiem przyzwoicie.

Ach, chciałam jeszcze raz podziękować za tyle wpisów pod ostatnim postem. Jesteście kochani <3. Nie przedłużając, zapraszam do czytania i komentowania. Pozdrawiam cieplutko.

Liv w mgnieniu oka pojawiła się na polu treningowym oraz bez ociągania, rozsiadła się na trawniku. W miedzy czasie wyciszyła czakrę, aby pozostać niezauważoną przez uczniów. Nie chciała ich rozpraszać podczas treningu, a niechybnie tak by się stało gdyby ją dostrzegli. Dla wygody oparła się o najbliższe drzewo, spod rzęs obserwując męską część swojej drużyny.

Jako że za ostatnią misję wykonaną dla Hokage wytargowała dla podopiecznych miesięczne zajęcia z jednymi z najlepszych w swoich dziedzinach shinobi w wiosce, teraz nie miała za wiele do roboty. Dlatego z racji braku lepszego zajęcia, oddawała się podziwianiu poczynionych przez nich postępów.

Rano odwiedziła Shion, ale dziewczyna nie zdążyła zamienić z nią nawet słowa zbyt zaganiana obowiązkami. Shizune dawała jej ostro popalić, ale Liv uważała, że to dobrze bo dzięki temu młoda kunoichi więcej się nauczy. Asystentka Piątej znała się na truciznach jak nikt, a taka umiejętność bardzo przydawała się medycznym ninja.

Chłopcy wciąż ćwiczyli z zastępczymi nauczycielami, aby w pełni podszkolić nowe techniki. Shisui stanowił prawdziwą skarbnicę wiedzy dla Zaku, oferując mu pomoc w podnoszeniu umiejętności w używaniu klanowych jutsu. Natomiast Yuchiro, trenował wraz z Samonem, doskonaląc się w walce w zwarciu.

To właśnie głównie drugi uczeń, zaprzątał głowę Liv. Chłopak od jakiegoś czasu dziwnie się zachowywał i chodził wyraźnie przygaszony. Całkowicie izolował się od reszty drużyny, wzbudzając niepokój Senju. Utrzymywał oschłe stosunki zarówno z Shion jak i Zaku, ograniczając kontakt z nimi do minimum.

Liv najbardziej frustrowało to, że nie potrafiła rozszyfrować powodów takiego traktowania. Przeprowadziła nawet cichy wywiad na temat relacji w domu Yuchiro, ale wszystko wydawało się w porządku. Żadnych kłótni pomiędzy jego rodzicami, problemów finansowych czy innych kłopotów. Kolejna przykładnie funkcjonująca rodzina Konohy, gdzie nie było się do czego doczepić.

Słysząc głośny szczęk zwierającego się metalu, podniosła wzrok na walczącego Yuchiro.  Łatwo było zauważyć, że genin nie wkłada serca w wykonywane ćwiczenia, a na dodatek wydawał się zniecierpliwiony. Co trochę zerkał na położenie słońca i Liv wiedziała, że w ten sposób odmierza czas do końca zajęć.

Westchnęła ciężko, kątem oka rejestrując nieme pytanie przyjaciela. Skoro nawet Samon dostrzegł ten brak zaangażowania powinni zacząć działać, a przynajmniej przywołać chłopaka do porządku. Po dłuższej chwili skinęła nieznacznie głową, dając wolną rękę Skrytobójcy. Nadszedł moment aby przycisnąć Yuchiro żeby zmusić go do cięższej pracy.

Kunoichi spod rzęs obserwowała jak Sam bez ostrzeżenia, zaczął gwałtownie atakować zdumionego genina. Młody ninja wydawał się zaskoczony tą nagłą zmianą, tylko cudem unikając ostrza tymczasowego nauczyciela. Członek elitarnego oddziału ANBU dosłownie i w przenośni, zalewał Yuchiro technikami zmuszając do widowiskowych akrobacji. Podopieczny Liv doskonale wiedział, że nie ma co próbować parować tych ataków. To byłoby bezcelowe marnowanie czasu, energii i czakry, zwłaszcza, że nie miał najmniejszych szans w starciu z tak doświadczonym przeciwnikiem.

Liv powoli podniosła się ze swojego miejsca, niespiesznym krokiem zmierzając do miotającego się ucznia. Cóż, trzeba było przyznać, że co jak co, ale uniki Yuchiro prezentowały się bez zarzutu. Dobry refleks oraz przyzwoita prędkość pozwala mu dość długo unikać ataków Sama. Jednak wszystko co dobre szybko się kończy.

Senju nie drgnęła nawet powieka, kiedy odnotowała nagłe zniknięcie Samona, który już po sekundzie pojawił się za geninem oraz wciągnął go w stworzone przez siebie bagno. I tak sporo wytrzymał, pomyślała skupiając wzrok na zmrużonych z poirytowania oczach chłopaka.

— Yuchiro… — Senju stanęła nad unieruchomionym, gestem nakazując przyjacielowi aby zostawił ich samych. — Powiesz mi co się dzieje?

— Nic.

Ze zmarszczonymi brwiami obserwowała jak podczas wypowiadania tego słowa, stanowczo unika jej wzroku o mało nie skręcając sobie karku. Siedzenie po szyję w błocie radykalnie zmniejszało zakres ruchów, ale genin robił co mógł. Jego determinacja była godna podziwu i Liv teraz już miała pewność, coś było bardzo nie tak.

— Kłamiesz — podsumowała po chwili ciszy, kucając i ujmując ucznia pod brodę oraz zmuszając go do uniesienia głowy. Przez dłuższy moment patrzyła mu w oczy, a następnie przymknęła powieki wypuszczając ze świstem powietrze. — Przecież wiesz, że możemy porozmawiać o wszystkim. Jeżeli masz jakiś problem…

—Wszystko w porządku, sensei. Proszę się mną nie zamartwiać. — Yuchiro błyskawicznie wszedł jej w zdanie, uśmiechając się uspakajająco. — Jestem tylko odrobinę przemęczony.

— Przemęczony… — powtórzyła w zamyśleniu, wstając i spoglądając na chłopaka z góry. Jeżeli chciał ją oszukać tym pożalsięBoże uśmiechem, to powinien się bardziej postarać. Na tę chwilę nie okłamałby nawet pięciolatka. — Okej, jak uważasz. Ale wiedz, że czekam — mruknęła, anulując technikę i oddaliła się w stronę czekającego przy bramie przyjaciela. Owszem, aż ją świerzbiło żeby siłą wyciągnąć z genina prawdę, ale postanowiła dać mu szansę. Jeżeli to nie pomoże, to wtedy porozmawiają inaczej.

Oboje w milczeniu obserwowali spięte plecy młodego podopiecznego, kiedy otrzepywał się z resztek ziemi. Nie dało się nie zauważyć jak zaciska nerwowo szczęki podczas tej czynności, całkowicie ignorując krzyczącego do niego Zaku.

Gdy tylko zniknął za furtką pola treningowego, Liv i Samon spojrzeli na siebie porozumiewawczo.

— Coś nie gra — stwierdził stanowczo Sam, odgarniając na bok wpadającą do oczu grzywkę. Z cichym stuknięciem wsunął katanę do pokrowca, zagapiając się na wciąż trenujących Uchihów.

— Wiem — przyznała Senju, kopiąc czubkiem buta najbliższy kamień oraz obserwując jak przelatuje kilka metrów. Była zła, że nie potrafi pomóc własnemu uczniowi, ale na tę chwilę nie mogła nic zrobić. Musiała uzbroić się w cierpliwość i czekać.

***

Minęło już popołudnie, kiedy uliczki Konohy zaczęły zapełniać się biegającymi dzieciakami z akademii. Uczniowie po kilku godzinach nauki wreszcie wyrwali się zza szkolnych murów i głośnym hałasem, manifestowali swoją obecność w osadzie. Ganiali się pomiędzy wracającymi z pracy dorosłymi, z entuzjazmem opowiadając rówieśnikom wrażenia z zajęć.

Nikt nie zwracał uwagi na samotną postać siedzącą na wysokim murze, podrzucającą w zamyśleniu broń. Opierając brodę na podkurczonym kolanie, bawiła się ostrym narzędziem całkowicie nieświadoma własnych działań. Wszystko odbywało się mechanicznie, jakby zupełnie bez udziału woli zamyślonej kunoichi.

Liv przygryzła mocniej wargę, silniej zaciskając palce na złapanym w dłoń kunai. Niewidzącym wzrokiem patrzyła na przemieszczający się w dole tłum, zbyt skupiona na dręczącym ją problemie.

Wciąż na nowo analizowała zachowanie Yuchiro próbując odgadnąć powód takiej radykalnej zmiany w jego zachowaniu. Żadna z zakładanych hipotez nie miała racji bytu i to coraz bardziej dręczyło Senju. Czuła, że coś jej umyka, ale nie potrafiła odpowiedzieć co. W głowie zaczynały panoszyć się czarne scenariusze, które wyłącznie dodawały Liv zmartwień.

Westchnęła ciężko pocierając nagle pulsujące skronie. Tylko patrzeć jak od ciągłych rozmyślań o możliwych problemach podopiecznego nabawi się migreny.

Amai zerknęła szybko na towarzyszącego jej mężczyznę, po czym zwiesiła smutno głowę. Kontakt z Itachim należał chyba do najtrudniejszych z jakimi w życiu się spotkała. I nie dlatego, że traktował ją źle. Brunet był chłodno uprzejmy, ale porozumiewał się z nią monosylabami. A jak nadarzyła się okazja, to zbywał ją półsłówkami kończąc rozmowę zanim jeszcze się na dobre zaczęła. Biła od niego taka obojętność, że czasami zastanawiała się czy nie ma do czynienia z kamiennym posagiem. Gdy próbowała się do niego zbliżyć, jakoś nawiązać kontakt, to napotykała mur milczenia.

Jednak najbardziej frustrowało Amai to, że tylko przy niej przywdziewał tę dziwną, zdystansowaną maskę. Kilka razy miała okazję podsłuchać jak przekomarzał się z rodzeństwem, czy dogryzła kuzynowi, który chyba dla sportu sprawdzał cierpliwość Itachiego.

Mężczyzna w kilka chwil zmieniał się nie do poznania i aż musiała się uszczypnąć żeby się upewnić, że nie śni. Znikał zdystansowany, mroczny Uchiha a w jego miejsce pojawiał się zabawny, czasem trochę arogancki facet. Wyglądało na to, że wyłącznie ona była traktowała w ten szczególny sposób i powoli zaczynało ją to męczyć. Nie rozumiała tego, bo przecież nie zrobiła nic złego.

Zacisnęła wargi w wąską kreskę poirytowana własnymi spostrzeżeniami, gdy nagle kątem oka dostrzegła szybki błysk. Zanim zdążyła choćby drgnąć, Itachi już odskoczył w tył o włos unikając trafienia. Momentalnie poczuła jak zrobiło jej się gorąco ze strachu i z pewnym wahaniem spojrzała w miejsce, gdzie powinien być tajemniczy obiekt. To co tam zauważyła sprawiło, że mimowolnie uchyliła usta ze zdziwienia.

Oboje przez dłuższą chwilę wpatrywali się we wbity w ziemię kunai, który błyszczał złowrogo w promieniach powoli zachodzącego słońca. Zanim którekolwiek z nich zdążyło się odezwać, niespodziewanie tuż przy broni pojawiła się Liv i z nonszalancją, wyszarpnęła ją z podłoża.

— Wybacz, Uchiha. Wyślizgnął mi się z ręki — mruknęła wyjaśniająco Senju, przyglądając się w zamyśleniu ostrzu, a następnie wzruszyła obojętnie ramionami chowając je do kieszeni.

— Wyślizgnął — powtórzył z rezerwą Itachi, unosząc brew na widok obłudnego uśmieszku.

— W rzeczy samej — przytaknęła słodko Liv, zaraz przenosząc wzrok na tkwiącą w bezruchu Amai. Dziewczyna z marsową miną patrzyła na bruneta, a następnie w sekundzie, dopadła do rękawa kunochi wieszając się na nim całym ciężarem.

— Liv!

— Nie.

— Ale jeszcze o nic nie zapytałam! — oburzyła się brunetka, nadymając policzki i zaciskając mocniej dłonie na przedramieniu Senju. Zupełnie jakby się bała, że gdzieś zaraz ucieknie.

— I tak moja odpowiedź brzmi, nie.

— Nie możesz mi tego zrobić — syknęła z rozpaczą, zezując na czekającego Itachiego i bezceremonialnie odciągnęła rozmówczynie na bok. — Tęskniłam za tobą — zaczęła przymilnym tonem, chowając twarz w ramię Liv, aby uniknąć podejrzliwego spojrzenia.

— Widziałyśmy się niecałe pięć dni temu — rzuciła z sarkazmem Senju, mimowolnie podnosząc oczy na Itachiego i dumając co ten dupek zrobił. Amai zbyt desperacko zareagowała na jej widok, zupełnie jakby czas spędzany w towarzystwie Uchihy był nie do zniesienia, co swoją drogą samo w sobie było wielce interesujące. Czyżby przyszła małżonka tak szybko rozszyfrowała uroczy charakter Itachiego? Zaraz jednak otrząsnęła się z tych rozmyślań, ponownie skupiając na brunetce.

— Kawa na ławę — wyszeptała rozkazująco, nachylając się w kierunku Azumy oraz ujęła ją za podbródek zmuszając do uniesienia głowy.

Itachi ze znudzeniem obserwował pogrążone w rozmowie kobiety, a na jego usta wypłynął cierpki uśmiech. Nie musiał podsłuchiwać żeby wiedzieć, że w tym momencie Amai skarży się Senju na jego zachowanie. Widział to po mowie ciała brunetki, a i reakcja Liv dawała jasno do myślenia, że raczej nie jest zadowolona z tego co słyszy. Dobitnie o tym świadczyła drobna zmarszczka pomiędzy brwiami kunoichi oraz zaciśnięte mocno zęby.

Szczerze mówiąc, to Uchihę mało interesowały żale Azumy. Chciała się wygadać to proszę, to nie jego sprawa. W końcu lepiej żeby wypłakała się Senju, niż gdyby miała wybuchnąć w rezydencji przy Fugaku. Jakoś nie odczuwał specjalnej ochoty na wysłuchiwanie moralizatorskich gadek ojca, a pewnie bez tego by się nie obeszło.

Itachiego w tym momencie  o wiele bardziej frapowało coś innego. Coś na widok czego aż poczuł dziwne ściskanie w trzewiach. Mianowicie chodziło o Liv, stojącą tak blisko Amai. To był jakieś takie niepokojące i emanowało pewną intymnością, która nie za bardzo leżała brunetowi.

Zmrużył powieki gdy Senju westchnęła ciężko, a następnie uśmiechnęła się krzywo czochrając włosy rozmówczyni. Musiała powiedzieć coś co przypadło dziewczynie do gustu, bo chwilę później z impetem skoczyła na zaskoczoną kunoichi omal nie zwalając jej z nóg.

— Urocze — wyszeptał Shisui, pojawiając się znikąd i opierając o skonsternowanego kuzyna. Ciemne oczy z uwagą zlustrowały zastaną sytuację, po czym ich właściciel odetchnął głęboko. — No cóż, chyba na dziś Liv ma już plany.

—  Itachi! Idę na spacer! — Amai pomachała wesoło do pozdrawiającego ją Shisuiego, zaraz pędząc za odchodząca już Senju. Przez chwilę obserwowali jak Liv próbuje się opędzić od trzymającej ją pod ramię dziewczyny, aż w końcu odpuszcza.

— A co, miałeś do niej jakąś sprawę? — podjął temat Itachi, odpychając przyjaciela i nieśpiesznym krokiem idąc w stronę rezydencji.

— Ano, pomyślałem, że najwyższy czas na drugą randkę — zauważył swobodnym tonem, krzyżując ręce na karku i wpatrując się w zachmurzone niebo. O mało się nie roześmiał, kiedy na tę nowinę Itachi aż drgnął nerwowo zaciskając pięści.

Ten gest zdradził Teleporterowi wszystko co chciał wiedzieć. Chociaż kuzyn usilnie utrzymywał, że zmierza wypełnić obowiązki wobec klanu to jednak wciąż miał pewne problemy z ograniczeniem zapędów względem Senju. I na tym Shisui postanowił bazować.

— Tylko teraz muszę wymyśleć lepsze miejsce, dające więcej prywatności — ledwo skończył wypowiadać ostatnie słowa, gdy nagle poczuł silne pchnięcie. Zanim zdążył zareagować już był przyparty do ściany najbliższego budynku, a dłoń Itachiego zaciskała się na jego gardle niczym imadło. Uśmiechnął się chytrze w duchu, na tę błyskawiczną odpowiedź kompana. Łasic zareagował szybciej niż się Shisui spodziewał, a do tego ten błyszczący w mroku Sharingan dodawał sytuacji smaczku. Odkaszlnął głośno, kiedy nacisk na szyję odrobinę się zwiększył, a łezki Kekkei Genkai zawirowały ostrzegawczo w oczach przyjaciela. Zdecydowanie czuł się usatysfakcjonowany tą gwałtowną reakcją.

— Shisui…

— Aleś ty nerwowy — wykrztusił z trudem, kładąc dłoń na nadgarstku kuzyna i mrużąc powieki. — Zrozumiałem przekaz.

— To dobrze — syknął Itachi, cofając się o krok, ale nie spuszczając z mężczyzny uważnego spojrzenia.

Shisui odchrząknął cicho rozmasowując gardło, a sekundę później podniósł wzrok na Łasica ukazując również aktywowanego Sharingana. Nie zamierzał zbyt szybko odpuszczać brunetowi, to zepsułoby całą intrygę a na to nie mógł pozwolić.

— Zrozumiałem, ale to nie znaczy, że się do niego zastosuję. — Uśmiechnął się złośliwie przekrzywiając lekko głowę, a następnie zniknął pozostawiając Itachiego z własnymi myślami, dając mu czas na przetrawienie tej informacji.

***

            Kazama podparł się wygodniej na łokciu, przyglądając się leżącej na trawie Liv. Dziewczyna spod przymkniętych powiek śledziła wzrokiem przemieszczające się chmury, co trochę tłumiąc ziewanie. Nie musiał być detektywem aby wiedzieć, że usilnie walczy z sennością i tylko chwile dzieliły ją od tego jak przegra. Trudno się było dziwić, że ciało Liv domagało się odpoczynku. Nawet najsilniejszy organizm potrzebował regeneracji po zbyt dużym wysiłku.

Na jakiś czas musieli odwołać ich spotkania z racji długoterminowej misji Senju. Razem z drużyną została wysłana do Wioski ukrytej we Mgle w jakiejś wyjątkowo delikatnej sprawie, która miała zostać załatwiona bez zbędnego szumu. Zadanie trwało prawie miesiąc i dopiero przed kilkoma godzinami, wróciła do osady.

            Kazama uśmiechnął się z pobłażaniem, kiedy Liv wreszcie odpuściła i zamknęła oczy. Przez chwilę patrzył na rozluźniony profil młodej kunoichi, po czym przeniósł spojrzenie na kotłującą się przy wodospadzie wodę.

            Upływał już drugi rok jak zaczęli się spotykać na tej polanie i łącząca ich więź, ku zadowoleniu chłopaka stawała się coraz silniejsza. Wszystko powoli zmierzało we właściwym kierunku i wyrwanie Senju z Konohy oraz sprowadzenie do domu Aiki — matki Liv — było wyłącznie kwestią czasu. A Kazama odznaczał się wyjątkową cierpliwością, więc w spokoju czekał aż dziewczyna dojrzeje do tej decyzji. Nie zamierzał naciskać, ponieważ już i tak odniósł spory sukces.

Liv co prawda wciąż żyła wśród ludzi, ale osiągnął to co założył. Stał się najważniejszą postacią w jej życiu, zaraz po ojcu. Dawał oparcie, którego tak potrzebowała a jednocześnie w tajemnicy pilnował żeby nikt niepowołany nie powiązał Senju z rodem Aiki. W tak młodym wieku dziewczyna stanowiła zbyt łatwy łup dla prześladowców ich rasy. Co prawda posiadanie czakry, skutecznie odwracało od niej wszelkie podejrzenia, ale prędzej czy później Łowcy z pewnością wezmą pod uwagę też inne możliwości.

            Nagle Kazamę z zamyślenia wyrwał głośny plusk, na co jego dłoń momentalnie powędrowała do rękojeści zawieszonego u pasa miecza, gdy w międzyczasie wzrokiem przeczesywał okolicę. Jak się okazało, sprawcą niespodziewanego hałasu była wyskakująca z wody ryba. Kiedy tylko sobie uświadomił, że to zwykła płotka wywołała u niego tak nerwową reakcję parsknął cichym śmiechem. W towarzystwie Senju robił się zdecydowanie przewrażliwiony.

Pokręcił z niedowierzaniem głową, podnosząc się z miejsca i podszedł do drzemiącej Liv. Ostrożnie przyklęknął, kontemplując rozluźnione rysy twarzy towarzyszki. Przydługa czerwona grzywka opadała jej na powieki, najwyraźniej w ogóle nie przeszkadzając w śnie. Przez chwilę rozważał obudzenie dziewczyny, ale widząc głębokie cienie pod oczami zrezygnował. Nic się nie stanie jak odstawi ją bezpośrednio do domu. Bez wysiłku zgarnął Senju na ręce i rozpłynął się z nią w powietrzu.

***

Shisui z cichym szumem otworzył drzwi do sypialni kuzyna i powoli wsunął się do środka. Pobieżnie przesunął wzrokiem po znajdujących się na szafce przy wejściu zwojach, bardziej skupiając się na reszcie umeblowania. W pokoju Itachiego królował praktyczny minimalizm.

Pod oknem stała dwuosobowa szara sofa, idealnie wkomponowana we wnękę okienną, a przy niej niewielki stolik. Na podłodze leżał prostokątny włochaty dywan, który aż kusił aby przejść się po nim bosymi stopami. Natomiast pod przeciwległą ścianą znajdowało się sporych rozmiarów łóżko, które momentalnie wzbudziło zazdrość Teleportera. On do tej pory obiecywał sobie w duchu zakupienie takiego wypoczynku, ale jak zwykle kończyło się na planach. Zwłaszcza, że takie posłanie aż się prosiło aby nie spędzać w nim nocy samemu, a w miłym towarzystwie. Tyle miejsca nie powinno się marnować, pomyślał ze śmiechem rozglądając się wokoło. Kusiło go żeby pomyszkować tu trochę dłużej, ale z tego co się orientował, Itachi za niedługo kończył zajęcia ze swoją grupą więc liczyła się każda minuta.

Shisui aż zgrzytnął zębami i zmrużył lekko powieki, gdy silne promienie słońca wdarły się przez szybę oślepiając go na moment. Mruknął z niezadowolenia mrugając kilkakrotnie aby odgonić ciemne plamy sprzed oczu, ale właśnie wtedy dostrzegł niewielki błysk po prawej stronie. Zaintrygowany zerknął w tamtym kierunku.

Przy wezgłowiu łóżka, spod poduszki wystawał fragment złotego łańcuszka, na widok którego na twarzy Shisuiego pojawił się pełen zadowolenia uśmiech. Wreszcie los się do niego uśmiechnął i dał okazję przyjrzeć się bliżej nietypowej błyskotce kuzyna. Czaił się na nią od jakiegoś czasu, ale niestety Itachi strzegł jej jak oka w głowie, co tylko potęgowało ciekawość Teleportera. Łasic nigdy się nią nie rozstawał, ani tym bardziej nie wykazywał chęci żeby pokazać ją komukolwiek z bliska. Cóż mogło być takiego cennego, w jakimś starym medalionie? Jakoś nie wierzył żeby Itachi nagle, zapałał płomienną miłością do antyków. Shisui wyczuwał w tym drugie dno i cierpliwie czekał na okazję aby zgłębić temat.

Z kocią gracją, bezszelestnie podszedł do posłania i sięgnął po naszyjnik, podnosząc na wysokość oczu. Przekrzywił delikatnie głowę, gdy pod wpływem tego ruchu, owalny medalion zakołysał się tuż przed jego nosem.

— Czyli dobrze słyszałem — mruknął do siebie, przesuwając palcem po roślinnych ornamentach. — Komuś się zaspało na trening…

Shisui stuknął paznokciem w wieko, zadowolony z fachowo przeprowadzonej akcji zlikwidowania zegarka Łasica. To on namówił Zaku do zrobienia psikusa bratu. No może nie bezpośrednio, ale jednak. Podczas treningów wspomniał chłopakowi, że Itachi to wyjątkowo czujny przeciwnik i to na nim powinien najwięcej ćwiczyć.

Chłopak w lot podłapał pomysł i w końcowym efekcie, zakradł się do sypialni Itachiego oraz wyłączył mu alarm w budziku. Skąd miał wiedzieć, że genin skorzysta z pierwszej podrzuconej propozycji? Przecież to zwykły przypadek.

Teleporter zmarszczył na moment brwi, sprawdzając gdzie jest Itachi. Kiedy wyczuł jego czakrę przy południowej bramie, odetchnął z ulgą oraz z cichym kliknięciem otworzył medalion. Z chwilą jak zobaczył co znajduję się w środku aż syknął pod nosem. Całkowicie zignorował wygrawerowane symbole klanów Senju i Uchiha, skupiając się na ukrytym talizmanie albo raczej suwenirze Itachiego.

— Serio? — szepnął, dotykając zawartości biżuterii po czym szybko cofnął palce i zamknął ze złością wieko. Oddychając ciężko zacisnął na niej dłoń, przymykając z rozdrażnienia powieki. — Kogo ty chcesz oszukać, sentymentalny dupku.

***

Liv skrzywiła się malowniczo, dostrzegając idącego w jej stronę delegata z Kume. Że też musiała spotkać akurat jego. Niemal mogła wyczuć promieniujące z niego zadowolenie, że znowu ją widzi. Szkoda tylko, że ona już nie dostrzegała w tym żadnego powodu do radości. Uważała wręcz, że to jakaś kara za przewinienia, skoro los co trochę stawiał go na jej drodze.

Spod rzęs obserwowała Kagurę Amatę, z westchnieniem krzyżując ramiona na piersi oraz czekając na nieuniknione. Nie przejawiała zbytniej ochoty na rozmowę z przybyszem, ale też nie zamierzała uciekać. Jedynie liczyła, że w razie czego nie da się sprowokować. Gdyby wywiązała się walka, to raczej nie mogłaby liczyć na przychylność Hokage.

Mężczyzna sprężystym krokiem wymijał nielicznych przechodniów, nawet na moment nie spuszczając z niej wzroku. Kiedy wreszcie stanął przed Liv, uśmiechnął się w ten swój irytujący sposób skłaniając się z kurtuazją.

— Dawno się nie widzieliśmy — zauważył lekkim tonem, szpanerskim ruchem przeczesując włosy i zerkając na Liv. Widząc to Senju, przewróciła z politowaniem oczami, demonstracyjnie patrząc  na wystawę pobliskiego sklepu.

— Ja nad tym nie ubolewam — zapewniła oschle, zastanawiając kiedy wreszcie powie czego chce, zamiast marnować jej cenny czas. Przede wszystkim nie rozumiała dlaczego, wzbudzała niezdrową fascynację mężczyzny. Tym bardziej, że nawet klan Inuzuka — znany ze swojego doskonałego węchu — nie wyczuwał żadnych anomalii. Pachniała jak każdy człowiek, bez żadnych odchyłów od normy. Dlaczego więc Kagura myślał inaczej?

Nie wróżyło to dobrze, ale szczerze wątpiła żeby odkrył tajemnicę jej pochodzenia. Do tego ta dziwna unosząca się wokół niego aura, która sprawiała, że zmysły Senju pracowały na najwyższych obrotach. Zupełnie jakby organizm — sam bez woli Liv — odbierał go jak zagrożenie.

— Byłaś na misji? Nie czułem cię w osadzie — niezrażony drążył temat, uważnie przyglądając się nawet najmniejszym zmianom w mimice rozmówczyni.

— Czyżby doskwierała panu nuda? Czy może za dużo wolnego czasu, panie Amata? Chyba tak, skoro ma pan czas na węszenie po osadzie — mruknęła jadowicie, całkowicie ignorując pytania mężczyzny. — Widzę, że fucha delegata to fajna sprawa.

— Zdecydowanie przebywałaś poza wioską — podsumował w zamyśleniu, poprawiając zapięcie skórzanej czarnej kurtki, z dziwnym białym futrzastym wykończeniem, biegnącym od miejsca między łopatkami na plecach do lewej piersi.

Liv nawet nie drgnęła, kiedy rozmówca w oka mgnieniu przystawił jej sztylet do gardła, a drugą rękę wsunął we włosy zaciskając na nich boleśnie i zmusił do odchylenia głowy. Ze znikomym zainteresowaniem zerknęła na błyszczące długie ostrze, po czym uniosła pytająco brew uśmiechając się drwiąco.

— Kunoichi Konohy… wasze wyszkolenie pozostawia wiele do życzenia — stwierdził z wyższością, patrząc na Senju z góry.

— Nie wydaje mi się — rzuciła swobodnym tonem, bez skrępowania wpatrując się w złote tęczówki mężczyzny. Omal się nie roześmiała gdy nagle zdębiał wyczuwając delikatne poklepywanie, momentalnie spojrzał w dół a jego oczy zwęziły się w wąskie szparki.

Wzrok Kagury zatrzymał się na przystawionym kunai, który spoczywał niepokojąco blisko jego krocza. A kiedy broń naparła odrobinę mocniej na udo, warknął wrogo.

— Znakomity refleks — wycedził przez zaciśnięte zęby, zaraz jednak uśmiechając się drapieżnie i ponownie skupił na twarzy Liv.

— A dziękuję — wymruczała, spoglądając na delegata spod rzęs.

Przez dłużą chwilę mierzyli się bacznymi spojrzeniami i kiedy Senju myślała, że mężczyzna odpuścił poczuła jak zaciął jej skórę, jakby chcąc się przekonać na ile może sobie pozwolić. Widocznie działanie na granicy ryzyka było ulubioną metodą przybysza.

— Prowokuje pan los, panie Amata — stwierdziła, marszcząc odrobinę nos gdy stanął tak blisko, że mogła wyczuć promieniujące od niego ciepło.

— Lubię igrać z przeznaczeniem — podsumował, śledząc wzrokiem spływającą po szyi Liv kroplę krwi.

Senju wyczuła zamiar mężczyzny jeszcze zanim ten zaczął się nachylać. Przez dobrą sekundę naprawdę chciała mu pozwolić żeby zlizał utoczoną krew i przekonał się na własnej skórze z kim zadarł, ale na szczęście zaraz przyszło otrzeźwienie. Gdy mu nie przeszkodzi to narobi kłopotów nie tylko sobie, ale i wiosce. Raczej Raikage nie byłby zadowolony, gdyby wysłany do Konoha delegat został otruty.

Niemal z jękiem, westchnęła ciężko oraz błyskawicznie chwyciła Kagurę za włosy zatrzymując go w pół ruchu.

—  Widać, panie Amata.

***

Itachi w milczeniu, obserwował rozmawiającą ze sprzedawcą Amai. Dziewczyna z radosnym uśmiechem, odpowiadała na wszelkie pytania starszego mężczyzny podczas wybierania warzyw. Razem debatowali nad najlepszymi porami wysiewów poszczególnych roślin złorzecząc na rolników, którzy nastawieni na zysk używali najtańszych, a przez to najsztuczniejszych typów nawozów.

Uchiha odetchnął głębiej, wsuwając dłonie do kieszeni spodni. Naprawdę nic nie miał do Amai, ale przebywanie w jej towarzystwie niesamowicie go męczyło. Czuł się jak w klatce. Co swoją drogą było dziwne, ponieważ akurat z nią powinien się odprężyć. Nie szukała zaczepki jak Senju, nie atakowała sarkazmem oraz złośliwością. Amai emanowała ciepłem oraz pozytywną energią.

— Itachi!

Omal nie jęknął, gdy usłyszał znajomy głos, a następnie jego właścicielka skoczyła mu na plecy. Z konsternacją odwrócił się do uśmiechniętej Hakaze, zastanawiając się skąd aż taka śmiałość w kunoichi. Nigdy nie posuwała się do czegoś takiego.

— Zejdź — rozkazał oschle, mierząc ją niezadowolonym spojrzeniem. Naprawdę, brakowało tu tylko jej.

— Tak dawno cię nie widziałam — zaczęła, uśmiechając się promiennie, a następnie odgarnęła długie białe włosy. — Nie wyskoczyłbyś na drinka? Będzie większość byłych i obecnych ANBU.

— Nie jestem w nastroju na towarzyskie spotkania — uciął, słysząc ciche kroki i po zmianach na twarzy Hakaze już wiedział, że to Amai stanęła u jego boku.

— Mam już wszystko o co prosiła pani Mikoto — odezwała się Azuma przyglądając się ciekawie na zszokowaną kunoichi, gdy Itachi odbierał podane reklamówki z zakupami.

— Kim jesteś? — Kiedy minął pierwszy szok, Hakaze momentalnie zmarszczyła brwi patrząc wrogo na brunetkę. Zrobiła krok do przodu oraz patrząc na nią z góry, mruknęła: — Nie jesteś z Konohy.

— Przyjechałam…

— To moja narzeczona. — Itachi bezceremonialnie wszedł Amai w zdanie i zanim kunoichi zdążyła przetrawić usłyszaną nowinę, pociągnął dziewczynę za sobą. Cóż, chociaż tyle dobrego będzie miał z tego narzeczeństwa. Jeżeli wszystkie te desperatki z wioski dowiedzą się, że jest zajęty to dadzą mu spokój. A przynajmniej ograniczą swoje zapędy.

— To było niegrzeczne — rzuciła Amai oskarżającym tonem, kiedy wreszcie puścił jej nadgarstek.

— Z Hakaze nie da się inaczej — stwierdził obojętnie i nagle stanął jak wryty. Kilka metrów dalej stała Liv z delegatem Kumo, a sądząc po pozycji w jakiej ich zastał musieli się poznawać bliżej.

Jedna dłoń Kagury Amaty była wsunięta we włosy Senju, a druga — sądząc po położeniu — spoczywała gdzieś w okolicach podbródka. Zazgrzytał nerwowo zębami gdy mężczyzna zbliżył się o krok do Liv, a ona nawet nie drgnęła. Wyglądało na to, że nie ma nic przeciwko działaniom przybysza, a wręcz je aprobuje. Jakby na potwierdzenie spostrzeżeń Itachiego chwilę później  to ona złapała mężczyznę za włosy.

Chciał już ruszyć w ich stronę, dać jakość upust krążącej w żyłach złości, ale ten właśnie ten moment wybrali aby się odsunąć. To co teraz zobaczył sprawiło, że aż zmrużył powieki. To stawiało sytuację w znacznie innym świetle.

Ku swojemu zdumieniu Uchiha dostrzegł, jak Liv chowa do rękawa kunai, a Kagura z właściwą dla siebie nonszalancją wsuwa to pokrowca długi sztylet oraz odchodzi w boczną uliczkę. Kunoichi w zamyśleniu śledziła wzrokiem odchodzącego delegata i kiedy mężczyzna zniknął za rogiem, dłonią powędrowała do szyi krzywiąc się przy tym z niezadowolenia. Dopiero wtedy, Itachi dostrzegł krew.

— Co jest? — Azuma zerknęła pytająco przez ramię na zastygłego w bezruchu bruneta. Zbyt zajęta analizowaniem zachowania przyszłego męża nawet nie zauważyła, że nie dotrzymuje jej kroku.

— Nic, chodźmy.