XXXIX CZASEM NIEWIEDZA JEST BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM DLA DUSZY

Patrzcie i radujcie się! Nowy rozdział na który nie trzeba było tak długo czekać! Mam nadzieję, że się ucieszycie i dacie to odczuć w komentarzach, co? Teraz wracając do konkretów… nie sprawdzane przez nikogo, tak więc mogą latać jakieś cudeńka po tekście. Starałam się go odrobinę przefiltrować, ale wiecie jak jest. Samemu ciężko dostrzec własne błędy. Dziękuję za Wasze wpisy pod poprzednim rozdziałem, Jesteście kochani :3.

Dobra, tyle jeżeli chodzi o przedmowę, teraz biorę się za zaległości w pracy XD.

Ach, i ten wpis dedykuję mojej pomocnicy Fani. Wiem jaką masz alergię do hetero, ale nie było tak źle, co? Dziękuję za pomoc przy burzy mózgów :”D.

***

Hiashi Hyuuga ze zmarszczonymi brwiami powoli wkraczał na posesję Senju, zastanawiając się skąd przyjacielowi przyszło do głowy, aby zapraszać go o tak dziwnej porze. Dochodziła już północ i każdy normalny człowiek o tej godzinie spał, zamiast łazić po osadzie. Niestety jego ten przywilej ominął szerokim łukiem i to za sprawą Kamiramy. Nie rozumiał cóż takiego pilnego miał z nim do omówienia Senju, że aż wyrwał go z ciepłego łóżka.

Odetchnął głębiej poprawiając rękawy yukaty, w międzyczasie zerkając na rezydencję. Noc należała do wyjątkowo ciepłych jak na tę porę roku, niezakłócana nawet najmniejszym wiatrem. Zewsząd otaczała go całkowita cisza, jedynie od czasu do czasu zaburzana przez pojedyncze cykanie owadów. Bezszelestnie stąpając po drewnianych alejkach, zmierzał w kierunku wejścia, próbując odgadnąć powód spotkania. Nie przychodziła mu do głowy żadna ważna sprawa, którą powinni omówić.

— Witaj, Hiashi. — Drzwi otworzyły się z cichym skrzypieniem, ukazując stojącego w progu Kamiramę. Gestem zaprosił Hyuugę do środka, zaraz robiąc mu przejście. — Zapraszam.

            Mężczyzna bez słowa wkroczył do przedsionka, po chwili ruszając za gospodarzem w głąb domu. W skupieniu analizował mowę ciała idącego przed nim Senju, ale nic nie potrafił wyczytać. Wyglądał na rozluźnionego, może odrobinę zamyślonego ale jednak spokojnego. No cóż, to się nijak miało z początkową teorią. Z racji nietypowej pory spodziewał się czegoś  na poziomie zamachu stanu, a tu patrząc po zachowaniu Kamiramy raczej można było to wykluczyć.

            Szum odsuwanych drzwi wyrwał Hiashiego z rozmyślań, a jego oczom ukazał się pogrążony w nikłym świetle gabinet. Jedynymi źródłami jako takiego światła stanowił rozpalony w rogu pomieszczenia kominek, oraz stojąca na biurku lampa. Całkowicie zignorował resztę wyposażenia z racji tego, że już kiedyś miał okazję się jej przyjrzeć z bliska. Wiedział, że na ścianach wiszą interesujące obrazy z życia pierwszych Hokage, a po prawej stronie od nich stała sporych rozmiarów biblioteczka, którą rozważał zgłębić. Oczywiście za zgodą jej właściciela. Usiadł na wskazanej przez przyjaciela kanapie, z lekkim drgnieniem brwi odnotowując jak sam zajmuje miejsce w fotelu naprzeciwko. Skoro Senju zrezygnował z służbowego i reprezentatywnego krzesła za biurkiem, wniosek nasuwał się jeden, sprawa dotyczyła strefy prywatnej.

Hyuuga poczuł się odrobinę zaintrygowany stworzoną przez Kamiramę atmosferą do rozmowy. Co potrzebowało takiej tajemniczej otoczki? Dlaczego spotykali się po zmroku zamiast załatwić tę rozmowę w dzień jak cywilizowani ludzie? Późna godzina przywodziła na myśl spiskowanie, ale obaj byli ostatnimi osobami jakie mogłyby knuć cokolwiek przeciwko władzy Konohy. W milczeniu się zastanawiał czy powinien przez chwilę pobawić się w uprzejmości, czy po prostu prosić o przejście do sedna. Cóż, pochodził z Hyuuga, a jego klan preferował jasne sytuacje.

— Kamiramo, cóż jest powodem tak późnego wezwania? — Odebrał podawane naczynie, po czym uśmiechnął się ironicznie spoglądając na towarzysza znad kieliszka. Szykowała się grubsza sprawa, skoro raczej stroniący od alkoholu mężczyzna postanowił włączyć go do tego dziwnego rytuału. — Śmiem wątpić abyś nagle zaczął pałać miłością do napojów wyskokowych i wspaniałomyślnie postanowiłeś mnie o tym poinformować.

— Hiashi, nigdy nie prosiłem cię o przysługę — zaczął Senju, wychylając się z fotela oraz polewając hojnie sake przyjacielowi. Z cichym stukotem odstawił buteleczkę na niewielki stolik, opierając się o zagłówek i czujnie obserwując rozmówce. — Aż do dziś.

— Mów.

— Sprawa jest dla mnie bardzo ważna. Wiem, że masz dużo obowiązków z racji bycia głową klanu, a do tego wszystkiego rodzina. Jednak zdaję sobie sprawę, że do tego zadania nie znajdę nikogo lepszego od ciebie. — Kamirama utkwił wzrok w niewzruszonej twarzy Hyuugi, gdy ten powoli sączył trzymany trunek. Ze spokojem słuchał słów gospodarza, nawet jednym drgnięciem mięśnia nie zdradzając myśli na temat tego wstępu. — Potrzebuję kogoś z twoim doświadczeniem, umiejętnościami, i przyznaję, że twoje Kekkei genkai również znacznie wpłynęło na decyzję o skierowaniu prośby właśnie do ciebie, Hiashi.

— Kamiramo, do rzeczy — ponaglił Hyuuga z chłodem, podsuwając gospodarzowi puste naczynie. — Nie mam całej nocy.

— Jak sobie życzysz — przytaknął Senju, szybko uzupełniając kieliszek. Odczekał aż gość upije pierwszy łyk, po czym rzucił: — Chcę żebyś zgodził się zostać Jouninem prowadzącym dla drużyny mojej córki.

Słysząc tę niespodziewaną prośbę, Hiashi aż zakrztusił się sake. Błyskawicznie zasłonił dłonią usta, desperacko walcząc o przywrócenie normalnego oddechu. Gdy wreszcie sytuacja została opanowana, podniósł wzrok na czekającego na odpowiedź przyjaciela.

— Słucham? — Zapytał z niedowierzaniem, zbyt wyprowadzony z równowagi aby utrzymać na twarzy pełnie opanowania. Wprost nie potrafił uwierzyć, że Kamirama znając jego stosunek do dzieci — mianowicie tolerował tylko te ze swojego klanu, a to i tak w nikłym stopniu — chciał żeby zajął się grupką smarkaczy. Niedorzeczność.

— Hiashi, sam wiesz jak wygląda sytuacja. — Senju westchnął głęboko, z rezygnacją przeczesując białe włosy. — Znasz pochodzenie Liv, a taką wiedzą dysponują nieliczni w Konoha i to z najbliższego otoczenia Hokage. Byłoby wysoce niewskazane, gdyby w sprawę zostały wtajemniczone kolejne osoby. Trzeci się ze mną zgodził.

Hyuuga zacisnął mocnej szczęki na wieść, że w tę prośbę angażował się również Sarutobi. Tym sposobem został postawiony praktycznie pod ścianą, bez możliwości odmowy. Wszystko odbyło się po cichu za zamkniętymi drzwiami, podczas gdy on nie miał nawet pojęcia, że ważą się jego losy. Jeżeli Kamirama uzyskał poparcie głowy wioski to w zasadzie zgoda była już tylko formalnością.

— Razem z Trzecim długo debatowaliśmy, kto powinien objąć to stanowisko. Teoretycznie najprostszym rozwiązaniem byłoby poddanie jej nauczaniu indywidualnemu, ale to z pewnością wzbudziłoby ciekawość otoczenia. Oczywiście Danzo od razu zgłosił się na ochotnika aby wziąć ją pod swoje skrzydła i wciągnąć do Korzeni, ale znasz moje zdanie o nim oraz tej całej organizacji.

Hiashi doskonale rozumiał obiekcje przyjaciela. Nikt świadomy metod tego mężczyzny nie oddałby dziecka w jego ręce. Tym bardziej wiedząc, że ten człowiek nie zawahał się nałożyć swoim podwładnym przeklętej pieczęci aby ochronić własne tajemnice, co w rozumowaniu przeciętnego shinobi było nie do przyjęcia. Jednak na nim to nie robiło specjalnego wrażenia. W końcu sam stosował podobną technikę i nie miał oporów do pieczętowania  mocy członków klanu z linii pobocznej. Jakby się zastanowić to ta stosowana przez Hyuuga należała do znacznie gorszych. Technika Shimury powodowała paraliż, natomiast ich rodzinna zmuszała do bezwzględnego posłuszeństwa linii głównej. Za jej pomocą można było zniszczyć komórki mózgu człowieka, a nawet zabić.

— Kiedy już myśleliśmy, że Konoha nie dysponuje nikim kto mógłby podołać temu zadaniu, nagle mnie olśniło. Przecież ty, jako najpotężniejszy użytkownik Byakugana jesteś idealnym kandydatem. — Z tymi słowami Kamirama podniósł się z fotela i podszedł do kominka. Przez dłuższy moment obserwował żarzące się palenisko, po czym kucnął i dorzucił kilka drew rozniecając ponowny płomień. — Jednak, z racji tego jakie masz obowiązki wobec rodu oraz świadomość, że twoja żona oczekuje w najbliższym czasie dziecka, sprawia, że zrozumiem jeśli odmówisz.

— Stawiasz mnie w niezwykle trudnej sytuacji, Kamiramo — westchnął Hyuuga, stanowczo odstawiając czarkę. Potrzebował jasnego umysłu, aby przetrawić propozycję Senju. Nie miał złudzeń, że Trzeci nie został poinformowany o tym pomyśle. W innym wypadku ta rozmowa nie miałaby nawet miejsca. Hiruzen musiał dać błogosławieństwo stojącemu przed nim mężczyźnie, a skoro tak to nie mógł odmówić. Dumając nad sposobem najgodniejszego przekazania swojej zgody — w końcu nie wypadało, aby ktoś o tak wysokiej pozycji społecznej i randze, zgadzał się na coś prosto z marszu — podniósł wzrok na czekającego przyjaciela.

— Sam zauważyłeś, że mam dosyć własnych obowiązków i ostatnie o czym marzę to opieka nad rozwrzeszczanymi geninami. Oczekujesz, że wezmę na swoje barki odpowiedzialność za ich życie oraz edukację, która zaważy na ich dalszej karierze ninja… — Hiashi podniósł się z kanapy oraz poprawiając rękawy yukaty, ruszył prosto do drzwi. Dumnie wyprostowany kroczył powoli w stronę wyjścia, kątem oka obserwując jak Kamirama odprowadza go wzrokiem marszcząc odrobinę brwi, ale nie wykonuje żadnego gestu żeby go zatrzymać. — Jednak, przez wzgląd na naszą długoletnią przyjaźń, mimo oczywistych powodów przez które powinienem odmówić, postanowiłem objąć opieką tę nieszczęsną grupę.

***

Zaku rozejrzał się nerwowo, skradając się bezszelestnie między drzewami niczym duch. W takich chwilach wznosił się na wyżyny umiejętności szpiegowskich, ale spektakl jaki go czekał był tego wart. Gdy upewnił się, że nie został zauważony z pewną dozą zazdrości wyjrzał zza pnia, patrząc walczących shinobi. Wirowali w szalonym tańcu momentami poruszając się tak szybko, że musiał aż mrużyć powieki żeby ich dostrzec.

Oczami wielkimi jak spodki obserwował wybuchy niesamowitych jutsu oraz niewiarygodne zwroty akcji, które aż zapierały dech w piersiach. Przeciwnik jego brata cechował się wyjątkową pomysłowością, a także przewrotnym poczuciem humoru na które, nawet raczej zdystansowany Sasuke reagował delikatnym — prawie niewidocznym — ale jednak uśmiechem.

Błysk czerwonego Sharingana ścierał się z zabarwionymi na żółto tęczówkami w trybie Mędrca, wywołując z gardła chłopaka westchnienia zachwytu. Całym sobą chłonął ogromny arsenał przedstawianych technik, starając się zapamiętać jak najwięcej z nich.

Z uwagą śledził jak z zapałem wymieniają ciosy, a na ich twarzach co trochę odmalowywały się różne emocje. W tym pojedynku nie było mowy o taryfie ulgowej. Sasuke ani na sekundę nie zwalniał tempa, ale ku bezbrzeżnemu zdumieniu Zaku jego kompan nawet odrobinę nie ustępował mu pola. Sparing wyglądał na wyjątkowo wyrównany, a okrzykom i drwinom  nie miało końca.

Zazdrościł bratu takiego rywala, a jednocześnie przyjaciela. Rozumieli się bez słów, w lot odgadując intencję a to sprawiało, że pracując w duecie stanowili parę nie do pokonania. Owszem, zdawał sobie sprawę, że początki ich współpracy nie należały do najłatwiejszych. Znajomość tej dwójki rodziła się w bólach, ale gdy wreszcie zaowocowała, stworzyła tak mocną więź o jakiej inni mogli tylko pomarzyć.

Zaku po cichu wierzył, że i jemu uda się zdobyć takiego partnera na dobre i złe. W końcu nawet Itachi posiadał Shisuiego. Niestety wśród rówieśników nie dostrzegał nikogo wartego uwagi, ale się nie zniechęcał. Przecież nie znał dzieciaków z całej osady. I wtedy do Konohy przeniósł się on, chłopak z odległej części Kraju Ognia, który od razu wzbudził zainteresowanie młodego Uchihy. Raczej spokojny, wyważony, ale utrzymujący się w ścisłej czołówce najlepszych studentów akademii. Początki okazały się obiecujące, bo Yuchiro spełniał pokładane w nim nadzieje. Utalentowany, godny przeciwnik dawał silną motywację do podnoszenia umiejętności. Może ich relacje nie należały do tak wybuchowych jak te łączące Sasuke i Naruto, ale z pewnością były mocne. A pogłębiło je jeszcze bardziej trafienie do jednej drużyny oraz wspólne zadania.

Niestety ku rozdrażnieniu Zaku, nagle bez żadnych powodów wszystko zaczęło się psuć. Yuchiro przestał wychodzić z nim i Shion do Ichiraku, chociaż to należało już do tradycji. Zawsze po skończonej misji lub treningach przed powrotem do domu, wpadali coś zjeść. To była taka niepisana zasada, którą niespodziewanie przestał respektować. Każdą próbę nawiązania koleżeńskiej pogawędki zbywał półsłówkami, zaraz wymigując się obowiązkami domowymi. Nawet sądził, że może nieświadomie czymś uraził przyjaciela, ale wykluczało to to, że Shion traktował identycznie.

Yuchiro oddalał się coraz dalej, a on chociaż robił co mógł nie potrafił go zatrzymać. Najbardziej frustrowała niewiedza. Nie rozumiał  tych zmian. Czasem odczuwał przemożną ochotę aby stłuc towarzysza na kwaśne jabłko oraz wyciągnąć z niego informacje na siłę. W końcu nie od parady posiadał Sharingana, jednak zaraz przychodziło otrzeźwienie. Po pierwsze nie potrafiłby tego zrobić przyjacielowi, a po drugie prędzej sprowokowałby świętego do bójki niż Yuchiro. Cierpliwość i opanowanie to jedne z naczelnych jego cech, a człowiek próbujący je złamać mógł nawet nie zaczynać. Zwyczajna strata czasu.

Wzdychając ciężko Zaku oparł głowę o korę, przymykając powieki. Przyjaciel znalazł niezłą porę na jakieś humorki. Za pasem czekał na nich egzamin na chuunina, a on zamiast ćwiczyć pracę zespołową się izolował. Jeżeli przebrną do finałowego etapu to będzie cud.

— Te, draniu, to nie czasem twój brat?

Zaku aż drgnął nerwowo, zaskoczony bliskością głosu. Nie spodziewał się, że zostanie zauważony a przecież to było więcej niż pewne. Przez zbytnie zamartwianie się Yuchiro, zlekceważył możliwości senjutsu Uzumakiego i miał tego konsekwencje. Z pewnym zawahaniem odsunął się od drzewa, odwracając przodem do uśmiechającego się szeroko blondyna.

— Zaku? — Sasuke uniósł pytająco brwi, przecierając ręcznikiem lekko spocone czoło. — Co ty tu robisz? — zapytał idąc w stronę brata i przechodząc obok Naruto, przerzucił materiał przez ramię nie omieszkając go trafić przy tym w twarz. Na ciche oburzone przekleństwo, usta zadrgały mu w złośliwym uśmieszku.

— Przechodziłem — odparł po dłuższej chwili genin, stwierdzając, że taka wymówka będzie jak najbardziej wiarygodna. Przecież się nie przyzna do celowego podglądania ich treningów. Co to to nie.

— Przechodziłeś… — powtórzył z powątpiewaniem Sasuke, sprawnie uchylając się przed akcją odwetową Naruto w postaci lecącej butelki. — Ciekawe, bo na moje oko szpiegowałeś.

— Nie prawda!

— Oczywiście…

— Daj chłopakowi spokój — zaśmiał się Uzumaki, obejmując Zaku ramieniem i czochrając po ciemnych włosach. — Przecież wszyscy wiemy, że to u was rodzinne. Ty łaziłeś za Itachim, Zaku włóczy się za tobą…

— Młocie, ja za nikim nie chodziłem — warknął z rozdrażnieniem Sasuke, marszcząc groźnie brwi. Całkowicie stracił zainteresowanie bratem w pełni skupiając się na przyjacielu, który z widoczną satysfakcją niszczył jego chłodny wizerunek.

— Ta? Zabawne, Itachi mówił co innego.

— A ty łykasz wszystko, jak indor ziemniaki.

— Sugerujesz, że jestem naiwny?! — zaperzył się blondyn aż przymrużając ostrzegawczo powieki.

— Ja nie sugeruję, ja to wiem.

Zaku dostrzegając wiszącą w powietrzu kłótnię, szybko wywinął się z uścisku Naruto powoli się wycofując. Korzystając z okazji, że obaj mężczyźni są zajęci sobą, a dokładniej udowadnianiem jeden drugiemu swoich racji, błyskawicznie ulotnił się z najbliższej okolicy. Doskonale wiedział, że za parę minut dojdzie do rękoczynów. Zawsze tak było. Kiedy kończyły się argumenty, a oni wciąż nie mogli znaleźć wspólnego języka, zdawali się na pięści a wtedy cierpiało całe otoczenie. Już nie raz widział jak obaj trafiali na dywanik do Hokage za swoje temperamentne zachowanie.

***

Liv podniosła głowę znad trzymanego zwoju, zerkając na rosnący w oddali las. Ze zmarszczonymi brwiami obserwowała poruszające się delikatnie gałęzie drzew, zastanawiając się skąd to dziwne napięcie, które nagle pojawiło się w jej ciele. Instynktownie wyczuwała, że coś się szykuje, chociaż nie wiedziała jeszcze co. Kiedy po pięciu minutach nic się nie wydarzyło, wzruszyła obojętnie ramionami ponownie zagłębiając się w czytany tekst.

Szukając świętego spokoju od widoku spacerującej w towarzystwie Itachiego Amai, Senju zaszyła się na polance przy monumencie Hokage. Uznała to za najbezpieczniejsze, a jednocześnie najbardziej cywilizowane miejsce z daleka od wszystkich, na rozszyfrowywanie starych zwojów. Niestety, kawalerka oraz rezydencja klanu Senju nie dawały bezpiecznego schronienia przed łaknącą towarzystwa Amai. Dziewczyna, ku utrapieniu Liv, szybko zlokalizowała obie te kryjówki i z upartością godną osła, wyciągała kunoichi z czterech ścian. Na nic zdawało się zasłanianie pracą, obowiązkami czy innymi wymówkami ponieważ brunetka, jakimś cudem zdobyła wykaz zobowiązań Senju i doskonale wiedziała, kiedy ta miała czas wolny.

            Liv naprawdę polubiła Amai, ale wszystko miało swoje granice. Potrzebowała czasu dla siebie, a i Azuma powinna spędzać więcej czasu w rezydencji Uchiha, zamiast plątać się z nią po mieście. W końcu przyszły teść przybyszki z Iwe mógłby się poczuć urażony tym brakiem uwagi.

            Wzdychając ciężko, potarła nasadę nosa i właśnie wtedy to poczuła. Zupełnie jakby została porażona minimalnym ładunkiem Chidori w okolicach dolnej części kręgosłupa. Od razu wiedziała co to znaczyło. Błyskawicznie podniosła wzrok na ścianę drzew szukając intruza, ale ten był jeszcze zbyt daleko. Mimo to mrowiąca na całym ciele skóra komunikowała jasno, do okolicy przybył inny demon.

Gdy obcy, a raczej obca wyszła z zarośli, na twarzy Liv pojawił się złośliwy uśmieszek, a zwój w sekundzie zniknął z jej dłoni. Spod rzęs śledziła grację ruchów przybyłej, dumając co kobietę sprowadziło w te strony. Spodziewałaby się tu każdego, ale nie Kaoru.

— Senju, moja ulubiona hybrydo — odezwała się kobieta, zatrzymując się nad kunoichi. Podparła się pod boki, a w brązowych, prawie że miedzianych oczach malowała się jawna niechęć.

— Och, widać, że za mną tęskniłaś — parsknęła Liv, rozsiadając się wygodniej.

— Bynajmniej — prychnęła, wyraźnie zniesmaczona podnosząc wzrok na rozciągającą w oddali wioskę. — Jestem przejazdem.

            — Jaka szkoda… już miałam nadzieję na odnowienie naszej, hm… „szczególnej” więzi.

            — To ciekawe, że akurat o więziach wspomniałaś — zaczęła Kaoru, rozciągając usta w drapieżnym uśmiechu. — W końcu ty o nich wiesz szczególnie dużo. Demon plus demon, demon plus człowiek, istnie szaleństwo — rzuciła nonszalanckim tonem, leniwie przy tym gestykulując. — Twoja matka oraz ty — uzupełniła po namyśle.

            — Jeżeli masz mi coś do powiedzenia to po prostu to powiedz — stwierdziła Liv, podnosząc się z ziemi i krzyżując ramiona na piersi. Spod groźnie zmrużonych oczu wpatrywała się w wyraźnie zadowoloną znajomą, zaciskając mocno zęby. Dobrze wiedziała do czego kobieta pije, chociaż nie spodziewała się, że informacja o naznaczeniu Uchihy tak szybko dotrze do społeczności demonów. Wywiad pierwszorzędny.

— W zasadzie to nie.

            — Skoro tak to zejdź mi z oczu.

            — Z przyjemnością.

***

            Senju z westchnieniem, zdjęła oplatający ją ręcznik i zsunęła się do gorącej wody. Rozsiadając się wygodnie przy brzegu, odchyliła głowę w tył z głębszym oddechem przymykając powieki. Zanim całkowicie je zamknęła, kątem oka widziała powolutku przysuwającą się bliżej Amai na co zareagowała nikłym uśmiechem.

Narzeczoną Uchihy spotkała wracając do domu. Zbyt zajęta rozmyślaniem nad niespodziewanym pojawieniem się Kaoru w Konoha oraz roztrząsaniem kierujących nią motywów, dopiero po chwili usłyszała głośnie nawoływanie. Jak się później okazało to właśnie Amai wracała z popołudniowego szwendania się po wiosce i szukała chętnego na towarzyszenie w gorących źródłach. Propozycja padła na podatny grunt, ponieważ niedługo potem obie relaksowały się w głębokiej wodzie, każda oddając się swoim przemyśleniom.

Liv pod wpływem kojącego ciepła, ze spokojem analizowała przebieg rozmowy z przedstawicielką demonów. Do plusów zaliczała to, że nie skoczyły sobie do gardeł, a było to całkiem prawdopodobne. Odkąd pamiętała z Kaoru nie darzyły się sympatią, a to za sprawą jednego mężczyzny, Kazamy.

Kaoru oskarżała Senju o to, że Chikage zamiast w pełni skupić się na pobratymcach więcej czasu spędzał z nią. Nie umacniał więzi z osobnikami własnej rasy, skupiając się na jakiejś marnej podróbce demona. Zaniedbywał pozycję lidera, a także wystawiał się na próbę przejęcia władzy.

Z początku w ogóle nie rozumiała o co chodzi rozdrażnionej kobiecie. Podejrzewała, że Kaoru darzy Kazamę sympatią i jest zwyczajnie zazdrosna, ale o jakiej władzy bredziła? Po jednej z ich scysji, gdzie o mały włos się nie pobiły — na całe szczęście w porę pojawił się Chikage — postanowiła wreszcie wypytać o wszystko przyjaciela. Miała serdecznie dość tych niedomówień. To co usłyszała sprawiło, że niewiele brakło żeby się przewróciła ze zdumienia. Oczywiście, wyciagnięcie z mężczyzny interesujących faktów zajęło Liv masę czasu, ale było warto. O pozycji jaką zajmuje w hierarchii poinformował Senju dosyć niechętnie, co trochę przeklinając pod nosem długi jęzor namolnej adoratorki.

I owszem, momentami Liv czuła się winna ponieważ wiedziała, że kilka demonów próbowało zdetronizować Kazamę. Jednak, za każdym razem jak poruszała ten temat zbywał ją śmiechem, stwierdzając, że te fajtłapy to co najwyżej mogą mu buty pastować. Jeszcze nie trafił się nikt, kto zmusiłby go chociaż do wyciągnięcia katany.

— Liv, chyba się zakochałam.

— Hm? — Senju zamrugała intensywnie, brutalnie wyrwana z własnych wspomnień i lekko zdezorientowana spojrzała na siedzącą obok dziewczynę. Amai intensywnie wpatrywała się w nerwowo splecione dłonie, marszcząc odrobinę brwi. Wnioskując po jej minie, cokolwiek przed chwilą powiedziała musiało to być coś ważnego. — Wybacz, zamyśliłam się. Musisz powtórzyć.

— Mówiłam, że prawdopodobnie się zakochałam.

Liv aż zamurowało na ten niespodziewany komunikat. Chyba nie była przygotowana na takie wiadomości, ponieważ nagły ból w klatce piersiowej o mało nie odebrał Senju tchu. Faktycznie spodziewała się, że Azuma prędzej czy później zacznie żywić do Uchihy silniejsze uczucia, ale nie przewidziała, że to się stanie tak szybko. Przecież przebywała w wiosce dopiero kilka tygodni… z drugiej strony, jeżeli Itachi chciał to potrafił się dobrze sprzedać. Dla takich jak on, zawrócenie w głowie młodej dziewczynie to pestka. Jego przyszła żona i tak wytrzymała wyjątkowo długo, zanim padła mu do stóp.

Kiedy już w miarę ochłonęła po chwilowym szoku, odwróciła się przodem do brunetki i złapała ją za rękę. Siląc się na opanowanie uśmiechnęła się wymuszenie oraz ścisnęła delikatnie palce Amai, ale wtedy dotarło do Liv coś innego. Spod rzęs zerknęła za czekającą na jakąś radę Azumę, po czym zapytała:

— Co masz na myśli mówiąc: prawdopodobnie?

— Bo przecież nigdy nie byłam zakochana, więc nie wiem jak to jest.

— W sumie… — Wyjaśnienie Amai brzmiało logicznie, więc teraz wypadało żeby jakoś wsparła wyraźnie zagubioną w swoich uczuciach znajomą. Cholera, że też to spadło akurat na nią. Gorzej los nie mógł z niej zakpić. — Ale to chyba dobrze, nie?

— Sama nie wiem… nie spodziewałam się tego — przyznała w zamyśleniu, zagapiając się na jakąś starszą kobietę korzystającą z dalszej części zbiornika.

— Cóż, uczucia mają to do siebie, że najczęściej przychodzą nieproszone — stwierdziła Senju po chwili namysłu, układając się w wygodnej pozycji.

***

Liv zatrzymała się w pół kroku, podnosząc wzrok na opartego o ścianę najbliższego budynku mężczyznę. O mało nie zaklęła szpetnie dostrzegając kogo ma „przyjemność” widzieć. Wracała właśnie do mieszkania po odprowadzeniu Amai z gorących źródeł i ogólnie rzecz biorąc, czuła się wyczerpana. Wciąż w pełni nie doszła do siebie po szokującym wyznaniu dziewczyny, ale jakoś musiała to wszystko przetrwać. W końcu co ma być to będzie. Niestety życie chyba nie znało dla niej litości, ponieważ zaraz stawiał na drodze kolejną przeszkodę.

Kagura Amata zwiastował kłopoty i nie wątpiła, że tak będzie i tym razem. Widząc jak na jego ustach pojawia się niebezpieczny uśmieszek, zmrużyła oczy skupiając się na podrzucanej przez delegata kulce. Obserwując jak szybuje góra dół, szybko rozpoznała w niej broń dymną. Takiego sprzętu używali głównie shinobi aby oślepić, zdezorientować przeciwnika i zaatakować z zaskoczenia albo po prostu uciec. Był to interesujący przedmiot w ręce ambasadora z Kume.

— Witam — odezwał się spokojnym głosem, ruszając w stronę tkwiącej w bezruchu Liv. Wcisnął ręce w kieszenie luźnych spodni okrążając, przyglądającą mu się spod rzęs kunoichi. — Dawno się nie widzieliśmy.

— Ja nie tęskniłam — stwierdziła oschle, zaplatając ramiona na piersi. Czuła w kościach, że przybysz coś knuje i miała niejasne wrażenie, że niedługo się dowie o co chodzi.

— Łamiesz mi serce taką lodową postawą — roześmiał się cicho, a następnie w mgnieniu oka podsunął rozmówczyni wcześniej podrzucaną bombę dymną. — Wiesz co to jest?

— Nie. I nie chcę wiedzieć, ale zapewne i tak mi powiesz — mruknęła z niechęcią, zezując na dziwne znaki pokrywające broń Kagury. Pierwszy raz spotykała się z takimi pieczęciami, a to nie wróżyło zbyt dobrze. Zdecydowanie wolała unikać niespodzianek serwowanych przez tego faceta.

— Och, nie mogę pozwolić aby ulubienica Hokage żyła w niewiedzy — wyszeptał, miażdżąc trzymaną kulkę w dłoni.

Liv na ten ruch nawet nie drgnęła, spokojnie patrząc prosto w złote oczy Kagury. W sekundzie pochłonęła ich ogromna chmura dymu, zaraz w większości rozwiana przez silny podmuch wiatru. Jedyną reakcją Senju na tę niespodziewaną sytuację było uniesienie brwi, oraz kpiący uśmieszek.

— Doceniam wysiłki, ale czy nie boi się pan, że odpowie za ten atak? — zapytała ze słodyczą, starając się opanować kaszel. Mimo ogólnej nonszalancji, Senju wcale nie miała powodów do śmiechu. Rozpoznała czym nafaszerowany został wynalazek tego szarlatana i sytuacja nie należała do najlepszych.

            — To mój własny twór. Unikalna mieszanka paraliżująca z domieszką czegoś wyjątkowego.

Całkowicie zignorował wypowiedź Liv, wpatrując się w nią tak intensywnie jakby zaraz miały wyrosnąć jej rogi. Cóż, poniekąd można było się tego spodziewać, bo tylko minuty dzieliły kunoichi od zmiany formy. Nie wiedziała jakim cudem, ale Kagura wyodrębnił feromony demona i zaaplikował je w takim stężeniu, że gdyby nie wspomaganie czakrą to już dawno ukazałaby prawdę o sobie.

— Oczywiście, mam nadzieję, że nie masz mi za złe tej małej demonstracji? — Udawana skrucha mężczyzny aż raziła po oczach, zwłaszcza w towarzystwie pełnego zadowolenia uśmiechu.

Zanim jednak Liv zdążyła odpowiedzieć, niespodziewanie przed delegatem pojawił się Shisui blokując mu dostęp do coraz bledszej Senju. Czujne ciemnie oczy przesunęły się po nagle stężałej twarzy Kagury, aby w końcowym efekcie zatrzymać się na trzymanym przez mężczyznę fragmencie bomby.

— Czy mogę wiedzieć, co tu się dzieje?

— Nic, a co ma być? — Ambasador z Kume nie wyglądał na zachwyconego, że ktoś śmie się wtrącać.

— Tak? To dlaczego dym z tej uliczki, unosi się wysoko ponad wioską? — zapytał  wyraźnym niedowierzaniem, unosząc odrobinę brwi.

— Nie mam pojęcia. — Kagura wzruszył obojętnie ramionami, próbując wyminąć tarasującego mu drogę shinobi.

— Dobrze, skoro tak to wyjaśnimy to sobie w innym miejscu. — Shisui położył rękę na piersi mężczyzny, zatrzymując go w pół kroku. Nie wiedział dlaczego, ale przedstawicielowi Kumo bardzo zależało na dostaniu się do Senju i Teleporter nie zamierzał mu tego ułatwiać. Zdecydowanie coś się za tym kryło, ale nad tym pomyśli później.

— Nigdzie nie mam zamiaru…

— Sprawa wymaga wyjaśnienia — uciął stanowczo Shisui, zaraz znikając z niezadowolonym Amatą w chmurze szarego dymu.

Tyle co zniknęli Liv z oczu, poczuła jak uginają się pod nią kolana. Stwierdzając, że tak będzie lepiej, bez walki z cichym sapnięciem, przykucnęła na ziemi przymykając powieki. Nie miała już siły na utrzymanie się w pionie. Całą energię skupiła na utrzymaniu ludzkiej powłoki. Potrzebowała chwili czasu aby pomyśleć.

Aż drgnęła nerwowo gdy nagle poczuła, że opada na nią jakiś materiał. Zdezorientowana gwałtownie otworzyła oczy unosząc głowę, ku swojemu zdumieniu ujrzała pochylającego się nad nią Kazamę. Demon westchnął z politowaniem i poprawiając narzuconą na Senju pelerynę, pomógł kunoichi wstać.

— Przyciągasz kłopoty, Liv.