XL NIE MA SEKRETU, CO BY NIE WYSZEDŁ NA JAW

Czas na marudzenie odautorskie! Wiem, że się cieszycie :”D. Zacznę od tego, że ostatnio przeczesując otchłanie Internetów (czasem opłaca się taka wędrówka, czasem nie, bo tego co się zobaczyło już się nie da odzobaczyć ;_;, tak więc każdy robi to na własne ryzyko) wpadłam na kilka blogów, które wprawiły mnie w konsternację. Nie, nie dlatego, że były złe. Otóż, obudziły we mnie zazdrość, że ja nie mam takiego lekkiego pióra. Staram się pocieszać, że pisanie w narracji pierwszoosobowej to nie mój konik (boję się spartolić postać Liv, no i chyba ogólnie jestem jakoś nastawiona na anty do takiego pisania, co jest swoją drogą dziwne, bo kilka razy się na coś takiego porwałam i przeżyłam, no ale… przypadek potwierdza regułę, nie?), ale inaczej spojrzałam na moje opowiadanie. Przede wszystkim, za mało opisów! Borze szumiący… chciałabym ich machać więcej, ale te które powstają są tak złe, że strach publiszyć. Bolą mnie przy samym pisaniu, a co dopiero by było jakbyśta to czytali…

Okej, pomarudziłam to teraz czas na suche fakty XD. Nie macane przez betę ;_;. Sprawdzałam po kilka razy i wydaje się, że tragedii nie ma. No, ale wiadomo jak jest gdy się samemu kuka. W każdym razie, mam nadzieję, że długość wreszcie Was nasyci. Przyznam, że do tego rozdziału wykorzystałam lwią część moich notatek. Tak więc teraz trza będzie tworzyć od zera. Heh, lubiłam mieć coś w zanadrzu…(ze zmartwieniem patrzy w magiczny kajet) Dobra! Nie przedłużając, zapraszam do czytania i czekam na Wasze komentarze :3. Buziole!

Liv z westchnieniem opadła na kanapę, opierając się wygodniej o zagłówek. Zaraz po przekroczeniu progu rezydencji pozwoliła aby demonia powłoka zdominowała jej ciało, ukazując prawdę o pochodzeniu. Czerwone kosmyki momentalnie zostały zastąpione przez białe, a zielone oczy przybrały odcień płynnego złota z podłużną źrenicą. Senju w zamyśleniu postukała zaostrzonym pazurem o skórzane obicie podłokietnika, zagapiając się na palenisko kominka.

Doprawdy, nigdy by nie przypuszczała, że ktoś kto nie jest Łowcą, opracuje specyfik przeciwko demonom. Nie miała złudzeń, że delegat obrał ją sobie za cel, ale wciąż nie rozumiała dlaczego. Przede wszystkim skąd mu przyszło do głowy żeby potraktować czymś takim kunoichi Konohy, tuż pod nosem Hokage.

— Nie mieszkasz tu — stwierdził Kazama, przejeżdżając palcem po sporej warstwie kurzu na półce. Zostawił na niej fantazyjny zawijas, zaraz wycierając brud o wyciągniętą z kieszeni chustkę. On również zrezygnował z ludzkiej powłoki dochodząc do wniosku, że nie ma potrzeby jej utrzymywać gdy przebywali sami.

— Może nie lubię sprzątać — zauważyła ze znudzeniem, spod oka obserwując jak spokojnym krokiem przechadza się po gabinecie, od niechcenia dotykając różnych przedmiotów. Teraz aktualnie skupił się na grubej księdze, zawierającej spis ważniejszych wydarzeń w Konoha za panowania Pierwszego i Drugiego Hokage. — Kazama, po co czytasz skoro widzę, że cię to nie interesuje?

— Zabijam czas, czekając aż twój organizm się otrząśnie po wdychaniu tego syfu — mruknął, pobieżnie przelatując wzrokiem tekst i co trochę kartkując strony. — Jedyny plus, że teraz będziesz na niego odporna.

— Brzmisz tak jakbyś już się kiedyś z nim spotkał. — Jak na zawołanie, przed oczami Liv stanęły wspomnienia wydarzeń sprzed kilkudziesięciu minut na co skrzywiła się malowniczo. Zaaplikowany przez Kagurę środek sprawiał, że powieki Senju były niemiłosiernie ciężkie i tylko ogromna determinacja sprawiała, że nie zasnęła na siedząco. Ogółem, czuła się oszołomiona i nieprzytomna. Cokolwiek stworzył ten szarlatan, idealnie nadawało się do dezorientacji przeciwnika.

— Bo spotkałem.

— Jak to? — Aż poderwała się z miejsca, w sekundzie pokonując odległość dzielącą ją od demona i bezceremonialnym ruchem wyrwała mu księgę z ręki. — Myślałam, że to nowy twór!

— Może jeszcze stworzony specjalnie dla ciebie, co? — Zadrwił, uśmiechając się złośliwie. Zaraz jednak spoważniał, przenosząc wzrok na ogród za oknem. — Kagura Amata od dawna jest znany społeczności demonów.

— To dlaczego ja nic o nim nie wiedziałam?

— Bo nie żyjesz wśród nas? — zapytał retorycznie, łapiąc dziewczynę pod ramię i sadzając z powrotem na kanapie. — Nie szarżuj, bo mi tu padniesz.

— Skoro tak, to pewnie też monitorujecie jego poczynania — stwierdziła z zamyśleniem, całkiem ignorując ostatnia uwagę pobratymca. Teraz już znała prawdziwy cel węszenia Kaoru wokół Konohy, kobieta została wysłana na zwiad.

— Szybko łączysz fakty.

— No dobrze, a teraz mi powiedz, dlaczego delegat z Kume wzbudza aż takie zainteresowanie w waszych kręgach?

— Powinnaś się przespać — zauważył, posyłając Liv sugestywne spojrzenie. Kiedy spostrzegł jej naburmuszoną minę, westchnął ciężko siadając obok. — Uparta jak matka.

— Więc?

— Nie zaczyna się zdania od „więc”.

— Kazama!

— Jeśli chcesz się czegoś dowiedzieć to na początek nie krzycz i słuchaj — rozkazał, obejmując Liv i zmuszając do położenia głowy na swoje ramię. Kiedy nie zaprotestowała, a tylko ułożyła się wygodniej aż zerknął na nią ze zdziwieniem. Nie spodziewał się takiej uległości, ale nie zamierzał narzekać. Marszcząc odrobinę brwi, powoli zaczął wyjaśniać. — Demony są bytami doskonałymi, zwłaszcza jeśli porówna się je do ludzi. Nasze organizmy są sprawniejsze, a przede wszystkim bardziej odporne. Szybkość, siłę oraz znakomity refleks, dostajemy na start, gdy człowiek musi na to wszystko pracować latami. Demony rozwinęły zmysły na poziomie tego słynnego Senjutsu, mimo że nie posiadają czakry. Nie potrzebujemy żadnych inicjacji, pieczęci, ponieważ w naturalny sposób czerpiemy energię z otoczenia.

Zamilkł na moment, zagapiając się na malowidło zawieszone nad kominkiem. Płótno przyciągało wzrok ponurą paletą barw oraz emanującym z niego emocjom. Autor w sposób mistrzowski ukazał mimikę twarzy bohaterów, gdy wpatrywali się w siebie złowrogo podczas składania pieczęci. Dało się wyczuć tę determinację, gniew i chęć zwycięstwa pojedynkujących się mężczyzn. Otrząsając się z zamyślenia kontynuował, wciąż przyglądając się obrazowi przedstawiającemu walkę Hashiramy z Madarą.

— Logiczne więc, że w końcu zwróciliśmy uwagę naukowców na całym świecie. Badaczy nęciła wizja stworzenia nowego pokolenia ninja, które czerpałoby wszystko co najlepsze z obu ras. Shinobi doskonały, który raz na zawsze zrewolucjonizowałby potencjał wojskowy tego kto stałby się jego posiadaczem. Oczywiście, z punktu widzenia naukowego naszą największą wadę stanowił brak czakry, więc trzeba było to jakoś zmienić. Po kilkunastu próbach, gdzie nie udało się uniknąć ofiar, wszystkie Wioski oficjalnie zrezygnowały z prowadzonych eksperymentów, uznając je za nieetyczne. — Nakręcił na palec długi kosmyk włosów Liv, uśmiechając się złośliwie. — Zabawne, że zrozumieli to dopiero gdy śmierć zebrała krwawe żniwo. Gdyby nie to, to nadal bawiliby się w Boga, manipulując w najlepsze genami. W każdym razie, podpisano nawet jakiś dekret zakazujący takich praktyk, ale to nie przeszkodziło Kume w dalszym drążeniu tematu. Oni wciąż cichaczem w swoich podziemiach, pracowali nad stworzeniem hybrydy. Działając pod protektoratem Kage, naukowcy po wielu staraniach, licznych zgonach obiektów, wreszcie odnieśli połowiczny sukces. Stworzyli wymarzonego potomka obu ras, ale jedynym czym mógł się on pochwalić to znakomity zmysł węchu, zwierzęcy instynkt oraz barwa oczu, charakterystyczna dla demona. Żadna z innych, preferowanych cech nie została przyswojona sprawiając, że całe przedsięwzięcie zakończyło się spektakularnym fiaskiem. Program trwał kilkanaście lat i pochłonął masę pieniędzy z budżetu Kumo, zanim zdecydowali się go przerwać dochodząc do wniosku, że jest zbyt kosztowny jak na tak mizerne rezultaty.

— Chcesz powiedzieć… — Liv aż przygryzła wargi, analizując intensywnie zasłyszane informacje. To się po prostu w głowie nie mieściło, ale z tego co zrozumiała to…

— Tak. Pan Kagura Amata, jest tym nieudanym eksperymentem Kumo.

— To dlatego go obserwujecie…

— I tak i nie. Obserwujemy go głównie dlatego, że szuka ciebie — wyjaśnił ze znudzeniem, odchylając się na oparciu i zakrywając ramieniem oczy. — Odkąd usłyszał plotki o istnieniu demona z czakrą, przemierza kraje próbując go odnaleźć.

— Po co?

— Tego już nie wiemy. Może do przeprowadzenia na nim własnych badań, a może tylko z ciekawości. Choć ja obstawiam to pierwsze.

— Dlaczego z góry obstawiasz najgorsze...

— Bo mówimy tutaj o ludziach, Liv. — Spojrzał na nią ostro, a następnie podniósł się z kanapy. Podszedł do zawieszonego naprzeciwko obrazu i przejechał palcem po ramie. — Człowiek to takie stworzenie, które dąży do destrukcji tego świata, a co ciekawsze robi to nie posiadając żadnego zapasowego.

Słysząc to Senju, zacisnęła usta ale nie skomentowała. Kazama w dużej mierze miał rację. Ludzie z radosną beztroską niszczyli planetę na której żyli, nie zastanawiając się co będzie dalej. Nie interesowało ich co zrobią za kilkadziesiąt czy kilkaset lat, gdy zasoby naturalne się skończą. Liczyło się tylko tu i teraz.

— No dobrze, a skoro wyjaśniliśmy sobie postać Kagury to przejdźmy do bardziej frapującej sprawy. — Złote ślepia demona skupiły się na twarzy Liv, z uwagą śledząc każde, nawet najmniejsze drgnięcie mięśnia. — Doszły mnie ciekawe plotki, które przybyłem zweryfikować.

Te kilka słów wystarczyło aby zrozumiała o czym mówił Chikage. Skrzywiła się malowniczo zdając sobie sprawę do czego zmierza ta rozmowa, ale nie odwróciła wzroku. Nie zamierzała się bawić w kotka i myszkę. Zaciśnie zęby i powie prawdę.

— No więc, nie pochwalisz się?

— Niby czym? — Granie na zwłokę nie było kłamstwem.

— No jak to czym, że tworzysz szczęśliwy związek z Uchihą — rzucił, wyraźnie siląc się na spokój. — Swoją drogą, gdzie on jest? Chciałem mu pogratulować.

— Szczęśliwy? I do tego związek?

Liv roześmiała się drwiąco, kręcąc z rozbawieniem głową. Wywiad Chikage jak widać nie przekazał mu wszystkiego. Pytanie czy nie wiedział, czy po prostu wolał aby dowiedział się sam, prosto ze źródła. Wyłapując dziwną nutę pobrzmiewającą w jej głosie, Kazama spojrzał na Senju badawczo spod przymrużonych powiek.

 — A Uchiha jest pewnie w domu. Z narzeczoną.

— Zaraz, z kim?

— Z narzeczoną — powtórzyła uprzejmie, z ciekawością obserwując zmiany na obliczu rozmówcy. Szok bardzo powoli przeobrażał się w niedowierzanie, aby na koniec zatrzymać się na gniewie. — No wiesz, to taki ktoś z kim planujesz swoją przyszłość. Chcesz zalegalizować związek, pragniesz z nim stworzyć rodzinę.

— Wiem kim jest narzeczona.

— To co się głupio pytasz?

— Chwileczkę. — Przymknął na moment powieki, palcami masując skronie. Widać było, że nie przewidział takiego rozwoju sytuacji. Kiedy już wszystko sobie poukładał, warknął: — Naznaczyłaś go wiedząc, że ma narzeczoną?!

— No, a jak myślisz? — Prychnęła z sarkazmem, zaraz zgrzytając zębami na samo wspomnienie wspólnej nocy. — Pewnie nie miałam pojęcia o jego planach na przyszłość.

— Czyli, że cię wykorzystał.

— Kazama, uspokój się — westchnęła ciężko, błyskawicznie łapiąc go za rękę i ciągnąć w swoją stronę. Posłała mu uspakajający uśmiech, ale zamiast jakoś załagodzić sytuację tylko dolał oliwy do ognia. W sekundzie wyczuła kumulujący się w nim gniew, który nie wróżył nic dobrego. Musiała szybko sprawić aby buzujące w demonie emocje opadły. Nie chciała aby rozszarpał Uchihę na strzępy, a niestety taki plan odczytała w jego oczach. — Nie jestem dzieckiem. Do niczego mnie nie zmusił. Wszystko odbyło się za obopólną zgodą.

— Tyle razy cię ostrzegałem… — Wziął głęboki oddech, kucając przed nią i ujmując jej dłoń w swoje. Powolnymi ruchami przesuwał opuszkami po skórze, starając się wyciszyć palącą chęć mordu.

— Wiem, ale to moje życie i nie możesz przeżyć go za mnie — szepnęła, wolną rękę kładąc na policzku demona. Zaskoczony tym gestem, podniósł wzrok, napotykając łagodne spojrzenie Senju. — Ale doceniam, że zawsze jesteś gotów aby pomóc mi wstać.

— Jedno twoje słowo, a już nigdy nie pozwolę ci upaść.

W odpowiedzi przymknęła powieki i nachyliła się, opierając czoło o jego. Przez dłuższą chwilę trwali tak w milczeniu, a ona chłonęła całą sobą obecność demona. I choć nie przyznawała się do tego głośno to tęskniła za Kazamą. Za ich spotkaniami, za rozmowami czy zwykłym spędzaniem razem czasu na nic nie robieniu.

***

Itachi z zamyśleniem obserwował niebo, leżąc rozłożony na trawie za domem. Do uszu Uchihy co trochę dochodził dźwięk pluskania, gdy ozdobne karpie wynurzały się gwałtownie na powierzchnie sporego rozmiaru oczka wodnego. Kątem oka widział feralny, drewniany mostek, na którym pierwszy raz zobaczył przyszłą żonę w towarzystwie Senju.

Słuchając szumu drzew, analizował zmiany jakie zaszły w jego życiu po przybyciu Amai. Po pierwsze nigdy nie przypuszczał, że w tak młodym wieku zostanie zmuszony do ożenku. Zabawy w umacnianie więzi pomiędzy Wioskami za pomocą ślubów, uważał za trochę staroświeckie. Niestety najwyraźniej ojciec był innego zdania. Fugaku aż promieniał zadowoleniem z takiej synowej. Mina co prawda odrobinę mu zrzedła gdy się dowiedział, że Amai nie walczy ani nie posiadła żadnego spektakularnego jutsu, ale zaraz stwierdził, że to nawet dobrze. Będzie mogła zająć się w pełni domem i dziećmi, walkę pozostawiając mężczyznom. Oddychając ciężko, przeczesał palcami włosy.

Niedawno wrócił z treningu z geninami i dla odprężenia usadowił się na idealnie ściętym trawniku. Śledził wzrokiem powoli płynące po niebie chmury, dumając nad zmianą zachowania Amai. Od jakiegoś czasu, wyraźnie unikała obecności narzeczonego znikając z domu na długie godziny. Owszem, zawsze do południa urzędowała w kuchni razem z jego matką, ale kiedy tylko nadarzała się okazja opuszczała mury rezydencji.

Kilkakrotnie udał się w ślad za nią mając na uwadze bezpieczeństwo narzeczonej. Jednak prędko się przekonał, że społeczność Konohy bardzo szybko zaakceptowała dziewczynę i każdy traktował przybyszkę z Iwy z ciekawością oraz sympatią. Z tego co się orientował, wolne chwile poświęcała na obchodzenie osady wzdłuż i wszerz. Niekiedy robiła to w towarzystwie Senju, ale nie gardziła również samotnością. Wyjątkowo często gościła w szpitalu Konoha przynosząc pociechę pacjentom, którymi nie przejmowała się rodzina lub jej zwyczajnie nie posiadali. Odciążała również personel przy rutynowych zabiegach, a pielęgniarki wręcz z niecierpliwością wyczekiwały składanych przez Amai wizyt.

Wydawało mu się, że w ten sposób próbowała jakoś przetrwać tę trudną sytuację. Wyrwana z rodzinnego środowiska oraz rzucona od razu na głęboką wodę — wpakowana w zaaranżowane małżeństwo — czuła się obco w nowym miejscu. Zaczęła więc szukać czegoś na wzór pracy w Iwie, co dawało jako taką stabilizację i bezpieczeństwo. To wszystko znalazła w klinice, oddając się opiece nad pacjentami jako wolontariuszka.

— Te, marzyciel…

Słysząc ciche syknięcie tuż koło ucha, Itachi aż westchnął mimowolnie nakrywając ramieniem oczy. Nie musiał otwierać powiek — zamkniętych pod wpływem rozmyślań — aby wiedzieć kto postanowił uraczyć go swoją obecnością. W końcu od dawna nie było gadki umoralniającej, więc logiczne, że przyjaciel pojawił się żeby to nadrobić.

— Wstawaj, mam ci coś do pokazania — Shisui mruknął ponaglająco, szturchając Itachiego pod żebra. Kiedy kuzyn wyraźnie nie kwapił się do spełnienia polecenia, bez żadnych ceregieli, w sekundzie postawił go do pionu. Całkowicie zignorował wrogie łypnięcie ciemnych oczu, łapiąc Łasica za ramię i ciągnąc w stronę bramy.

— Co to ma znaczyć?!

— Cicho, rób co mówię — sapnął rozdrażniony tym brakiem współpracy. Gdy Itachi wreszcie zrozumiał, że opór jest daremny i z własnej woli ruszył z nim ramię w ramię, uśmiechnął się pod nosem. — Mam ci do pokazania coś interesującego.

— Mianowicie?

— Dowiesz się na miejscu.

— Mam nadzieję, że to jest warte zachodu.

— Jeszcze mi podziękujesz, kuzynie.

***

Grupa Liv właśnie odbywała spotkanie organizacyjne, zwołane na peryferiach wioski, na tarasie widokowym. Jako nowo uformowana grupa geninów, stawili się odrobinę przed czasem, ale ku swojemu zdumieniu zastali już czekającego na nich Jounina prowadzącego. Lekko speszeni wyraźnie wrogą postawą, rozsiedli się na betonie wgapiając się w nowego opiekuna w napięciu oczekując aż coś powie. Niestety ten wyraźnie się do tego nie kwapił.

Liv ze zmarszczonymi brwiami przyglądała się stojącemu przed nimi mężczyźnie. Wysoki, długowłosy brunet patrzył na nich z góry, nawet nie kryjąc miny pełnej niechęci. Jego jasne — charakterystyczne dla klanu Hyuuga — oczy przesuwały się po ich twarzach, gdy przechadzał się w tę i z powrotem po placyku.

— Nie zamierzam owijać w bawełnę. Wasza grupa w zasadzie została mi wciśnięta na siłę i niezbyt jestem z tego zadowolony.

— Skoro to taka krzywda dla pana to możemy poprosić o zmianę. Bez łaski.

— Senju, jeszcze nie skończyłem. — Zgromił dziewczynę spojrzeniem, a następnie splótł ręce za plecami prostując się dumnie. — Jako głowa szanowanego klanu, nie mam czasu na bawienie się w niańkę, więc etap posiadania podopiecznych zamierzam zredukować do minimum — poinformował oschle, zerkając na niebo i wzdychając cierpiętniczo. — Z mojej strony możecie liczyć na to, że zrobię wszystko żebyście zaliczyli egzamin na Chunnina już za pierwszym podejściem. Dzięki temu zaczniecie działać w nowych formacjach, a ja zajmę się tym co istotne. — Ze spokojem odczekał aż słuchacze wymienią pomiędzy sobą zaskoczone spojrzenia, by w końcu pokręcić z politowaniem głową. Naiwność młodych ludzi bywała przerażająca. — Nie miejcie złudzeń. Nie zrobię tego dlatego, że coś dla mnie znaczycie. Prawda wygląda tak, że skoro już dostąpiłem tego wątpliwego zaszczytu, że wpadliście w moje ręce, to duma i honor nakazuje zrobić z was najlepszych. Jakby nie patrzeć reprezentujecie również mnie.

— Zadufany w sobie dupek — wymamrotała Liv, krzywiąc się przy tym z obrzydzeniem. Doskonale wiedziała, że mężczyzna usłyszał jej uwagę, ponieważ sekundę później zatrzymał na niej wzrok marszcząc odrobinę brwi. Niczym niezrażona wbiła bezczelne spojrzenie w słynnego Byakugana, ani trochę nie żałując wypowiedzianych słów.

— Niektórzy z was będą musieli nauczyć się szacunku — zauważył z jadem, odwracając się na pięcie i bez pożegnania odchodząc w kierunku centrum wioski.

— Zaraz! A test wstępny?

— Mój czas jest zbyt cenny na marnowanie go na tak trywialne rzeczy. — Obejrzał się przez ramię na poderwanych z ziemi uczniów. Cała trójka nie kryła podejrzliwości, która aż wyzierała z ich postawy, gdy wlepiali w niego oczy. — Liczę, że wasze rodziny zrobiły wszystko, aby nie zhańbić się nieudacznikami.

***

Liv z zadowoleniem opuszczała pokój zebrań Jouninów prowadzących. Kiwnęła na pożegnanie opiekunowi ekipy piątej, wciąż nie potrafiąc się pozbyć z twarzy uśmieszku pełnego satysfakcji. Przed chwilą odbył się ostatni etap egzaminu na Chuunina — poprzedzający finały, odbywające się na oczach gości z całego świata — który przetrwała cała jej drużyna, więc nic dziwnego, że rozpierała Senju duma.

Owszem, wiedziała, że cała grupa intensywnie pracowała nad zaliczeniem rywalizacji, ale postawa Yuchiro — jaką prezentował ostatnimi czasy — nie napawała entuzjazmem. Wywoływała niepokój, który na szczęście okazał się nieuzasadniony. Chłopak dał z siebie wszystko, wspomagając kompanów w boju.

Mrucząc z dumy, łypnęła z wyższością na równającego się z nią krokiem Itachiego. Dzięki wysokim umiejętnościom podopiecznych odnotowywała kolejny punkt dający Senju przewagę nad Uchihami. Dlaczego? Powód był bardzo prosty. Jego drużyna nie dostąpiła tego szczęścia aby zakwalifikować się do końcowej fazy rywalizacji w komplecie. Niestety mimo zapalczywej walki Miwy o zwycięstwo, nie udało jej się pokonać uczestnika z Oto. Chociaż Liv i tak z uznaniem stwierdzała, że dziewczyna robiła co mogła. Dała z siebie wszystko aby wygrać to starcie. Na tyle ataków jakie przyjęła podopieczna Uchihy to aż niebywałe, że wytrzymała prawie pół godziny na nogach wciąż nie pozwalając przeciwnikowi zbyt szybko święcić triumfu. Niestety chłopak z Oto znacznie przewyższał zdolności większości biorących udział w zawodach geninów i wynik tej batalii mógł być tylko jeden .

— Gratuluję.

Liv aż uniosła z zaskoczenia brew, zerkając na profil Itachiego. Prawdą było, że ostatnim czego się po nim spodziewała to uznanie, ale jak widać życie lubiło zaskakiwać.

— Dziękuję — odparła po krótkim namyśle, stwierdzając, że chyba mężczyzna nie drwi ale mówi szczerze. A nawet jeśli się pomyliła to miała to gdzieś. Dziś nadszedł ten dzień, kiedy Senju całkowicie zignoruje ewentualną prowokację Uchihy.

Itachi chyba postanowił dzisiejszego dnia odkurzyć pokłady wpojonych dobrych manier ponieważ chwilę później, otworzył drzwi przed lekko zdekoncentrowaną takim zachowaniem Senju. Teraz już z wyraźną podejrzliwością spoglądała na mężczyznę — gdy przepuszczał ją przodem — jakby się spodziewała, że zaraz wyrośnie mu druga głowa.

Nagle, gdy ledwo zdążyła zrobić trzy kroki z budynku, poczuła jak ktoś obejmuje ją mocno w talii i przyciąga do swojego boku. Skonsternowana takim traktowaniem podniosła wzrok i ku swojemu zdumieniu, ujrzała uśmiechniętego Shisuiego oraz stojącą za nim Amai.

— No, no… gratulujemy, Liv — roześmiał się głośno odwracając kunoichi do siebie przodem. Trzymając dłonie na ramionach Senju, zmierzył ją spojrzeniem od stóp do głów, a następnie zerknął na coś za jej plecami. To co tam ujrzał wystarczyło, aby w oku Shisuiego pojawił się tajemniczy błysk.

— Widzę, że wieści szybko się rozchodzą — rzuciła Senju, udając, że jest zdegustowana tego typu atencją. W końcu nie wypadało się aż tak cieszyć. Na razie wygrała bitwę, a nie wojnę. Mimo wszystko czuła się miło połechtana, że wiadomość o sukcesie podopiecznych rozniosła się po osadzie. Ale to raczej normalne, że opiekun odczuwał dumę z osiągnięć swoich adeptów. Nie wykonując żadnego ruchu aby się uwolnić z zaborczego uścisku Teleportera, wychyliła się w stronę Azumy. — A ty, co tutaj robisz?

— Shisui mi powiedział i pomyślałam, że powinniśmy to uczcić. W końcu takie sukcesy wypada świętować.

— Popieram — przytaknął sam zainteresowany, łapiąc Liv za kark i opierając czoło o jej. — Przyznaję, że trafiła ci się wyśmienita grupa, ale była prowadzona przez jeszcze bardziej utalentowaną kunoichi. — Z zadowoleniem odnotował jak po tych słowach na policzki Liv wpływa lekki rumieniec, dodając tylko Senju uroku. Prostując się, mrugnął do niej wesoło i skupił wzrok na kuzynie. — Zapraszam wszystkich do kawiarni. Oczywiście, ty Itachi, również czuj się zaproszony.

— Nie wygłupiajcie się, przed nami jeszcze finały… — Liv dopiero po paru sekundach zrozumiała komunikat Shisuiego oraz zorientowała się, że Itachi zamiast odejść w swoją stronę, przysłuchiwał się ich rozmowie. Zaalarmowana odwróciła się do mężczyzny, który opierał się o wciąż otwarte drzwi.

— To miłe, że wreszcie raczyłeś mnie zauważyć — stwierdził z sarkazmem, zaraz podchodząc bliżej. Na sekundę zatrzymał spojrzenie na powoli blednących rumieńcach Senju, po czym przeniósł je na twarz kuzyna. — Z chęcią skorzystam z okazji, abym to wreszcie ja zjadł na twój koszt.

 — Nie dramatyzuj — prychnął Shisui, wcale nie przejęty zarzutem. Błyskawicznie wsunął dłoń Liv sobie pod ramię, nakazując reszcie aby poszli za nimi. — Gdyby nie ja, nie miałbyś okazji przeżyć „prawie” podwójnej randki.

— Dobrze powiedziane, prawie.

— Robisz się zrzędliwy, wiesz?

— Shisui, daj mu już spokój — wtrąciła się Amai, łapiąc Teleportera z drugiej strony. Uśmiechając się półgębkiem, mrugnęła do milczącej Liv oraz wskazała na wystawione przed najbliższym lokalem, stoliki i krzesła. — Może tam? Usiądziemy na świeżym powietrzu, zamiast gnieść się w czterech ścianach. Taka ładna pogoda, że aż żal jej marnować, a do tego pan Tanaka ma wyborne wyroby.

— Myślałem bardziej o tej knajpce Heiwa na peryferiach wioski…

— Nie, tam stawiają bardziej na zysk niż na zadowolenie klienta — stwierdziła kategorycznie Azuma już jawnie ciągnąc ich w stronę wybranej miejscówki.

— Amai, ty to chyba znasz tu każdy lokal — mruknęła Liv z przekąsem, zerkając na kolorowy szyld knajpki. Nazwa Neko nie za wiele mówiła. — Ja znam raptem z pięć, a mieszkam tu od urodzenia.

— Nie mam nic do roboty to zwiedzam — roześmiała się głośno, popychając Liv na jedno z wolnych krzeseł tak energicznie, że kunoichi o mało nie wywinęła malowniczego orła. Na całe szczęście, zdążyła złapać się w porę tkwiącego z boku Itachiego. Wciąż opierając się na brunecie odprowadziła dziewczynę morderczym wzrokiem, sycząc pod nosem: 
— Demon, nie człowiek… powinnam ją była utopić w tamtym śmiesznym Spa.

— Co tam mamrotasz, Senju?

— Nieważne — westchnęła, odsuwając się od mężczyzny i opadając na siedzisko.

Popołudnie mijało szybko, a to za sprawą wyjątkowo wygadanych towarzyszy. Usta się Amai nie zamykały, gdy weszła na temat pracy w szpitalu Konohy. Co trochę opowiadała o śmiesznych sytuacjach oraz anegdotkach związanych z pacjentami. Kiedy tylko brała oddech, jej miejsce na największą gadułę zajmował Shisui. Opowiadał o wioskach jakie odwiedził podczas misji, oraz ciekawych tradycjach z jakimi się spotkał. W swojej opowieści udało mu się nawet wpleć kilka informacji o demonach, które Amai potraktowała jako bajki a Liv aż zastrzygła ciekawie uszami. Zamierzała wypytać o wszystko Kazamę, jak tylko wróci z przyległej osady.

— Właśnie, Liv. — Shisui podparł się na łokciach i wychylił w stronę towarzyszki. — Chikage, to na długo wpadł?

W momencie jak tylko skończył wypowiadać to zdanie, dobiegł ich głuchy trzask łamanego drewna. Zaskoczeni spojrzeli po sobie, a następnie odwrócili się w kierunku jego źródła. Ze zdumieniem odnotowali, że jego sprawcą jest Itachi. Wszyscy troje wlepili wzrok w połamany na miazgę patyczek po Mitarashi dango, którego drobne strzępy sypały się na talerzyk spomiędzy zaciśniętych palców bruneta.

— Itachi uważaj trochę — poradziła Amai, lekko marszcząc brwi. — Mogły ci się powbijać drzazgi.

— Nic mu nie będzie — zbagatelizował sprawę Teleporter, machając lekceważąco ręką. — Więc?

— Co, więc? — zapytała Liv, kątem oka obserwując zachowanie Itachiego. Niby ze znudzeniem rozparł się wygodniej na krześle, patrząc na idących w oddali przechodniów, ale ona wiedziała, że czekał na odpowiedź równie niecierpliwie co kuzyn. Demon zdecydowanie nie przypadł mu do gustu.

— Kazama, czy na długo zostanie w Konoha?

— Nie wiem, nie rozmawialiśmy o tym.

— O kim mówicie? — wtrąciła się niecierpliwie Amai, wlepiając wielkie jak spodki oczy w Liv.

— O dobrym przyjacielu, Liv. Jeżeli wiesz co mam na myśli. — Shisui poruszył znacząco brwiami, na co Azuma zachichotała dźwięcznie. Zaraz jednak zmarkotniał, marszcząc z niezadowolenia nos. — Chociaż powinienem być zazdrosny, skoro udostępniłaś mu pokój w rezydencji.

— A skąd ty czerpiesz takie informacje? — warknęła Senju, krzyżując ramiona na piersi i patrząc na Teleportera spod byka. Doprawdy, ten gość posiadał wtyczki wszędzie. Aż strach pomyśleć ile wiedział.

— Uroki pracy w ANBU — zacmokał słodko, zaraz tracąc zainteresowanie inwigilowaniem kunoichi. Jego ciemne oczy zatrzymały się na młodych kobietach, niosących dla nich przekąski. W ich kierunku szły dwie kelnerki, jedna niosła tacę z napojami, natomiast druga imponujących rozmiarów paterę z cistami.

Liv ze znudzeniem oparła policzek na dłoni, spod oka patrząc na towarzyszy. Tylko od czasu do czasu dorzucała trzy grosze do toczącej się rozmowy mając nadzieję, że niedługo wreszcie skończy się to urocze spotkanie. Co tu kryć, czuła się odrobinę niekomfortowo w towarzystwie Itachiego. Mimo że mężczyzna nie zabierał za wiele głosu i ogólnie wydawał się mało zainteresowany pogaduchami znajomych, to co trochę wyczuwała, że na nią patrzy. Sama unikała jak ognia spoglądania w jego stronę, stwierdzając, że to będzie najbezpieczniejsze wyjście.

Nagle, instynktownie wyczuła, że ktoś ją obserwuje i podniosła wzrok. To kogo zobaczyła sprawiło, że aż zamilkła w pół zdania, ale reszta towarzyszy była zbyt zajęta żywiołową dyskusją. Otóż Shisui, z drobną pomocą Itachiego, opowiadał Amai o unikalnych klanach zamieszkujących wioskę i wdawał się w debatę, który z nich ma najbardziej interesujące umiejętności.

Senju z pewną dozą niepokoju obserwowała śpieszącą w ich stronę Hakaze. Szła pewnym krokiem, roztrącając na boki zdumionych przechodniów, którzy zbyt wolno schodzili jej z drogi. Na twarzy kobiety malowała się prawdziwa determinacja, a to nie wróżyło niczego dobrego. Senju miała złe przeczucia, zwłaszcza po ostatniej ich rozmowie. Co prawda minęło od niej trochę czasu, ale jakoś wątpiła żeby członkini Skrytobójców zdążyła przetrawić i zaakceptować plany matrymonialne swojej długoletniej miłości.

— Jestem w ciąży! — zakomunikowała Hakaze pewnym głosem, stając przed Uchihą z zadowoloną miną.

Liv na tę nowinę aż zachłysnęła się pitą właśnie herbatą. Momentalnie zasłoniła usta dłonią i krztusząc się oraz kaszląc, posłała niedowierzające spojrzenie w stronę dumnej kunoichi. Doprawdy, nigdy nie sądziła, że Hakaze jest aż tak głupia. Najwyraźniej jej nie doceniła. 

Błyskawicznie zerknęła na zdębiałą Amai, ale na całe szczęście dziewczyna nie wyglądała tak jakby miała zamiar zaraz zemdleć. Dobre i to. Zamiast tego zamarła z utkwioną w ustach łyżeczką, wgapiając się w przybyłą jak niezidentyfikowane coś, co na dodatek gada. Sekundę później sztuciec wypadł Azumie z dłoni, z cichym brzękiem uderzając w blat aby w końcowym efekcie zsunąć się na ziemię. 

—Ta? Gratuluję. — Itachi ze znudzeniem przyjrzał się uważniej postawionej na środku stolika paterze z ciastami, ale widać żadne go nie zainteresowało ponieważ zaraz odwrócił wzrok skupiając się na bawiącej się nagle serwetką Amai. Ciemne oczy zatrzymały się na sekundę na pomiętoszonym papierze, po czym przeniosły się na sfrustrowaną Hakaze.

—Z tobą! — brnęła dalej kobieta, w ogóle niezrażona chłodną reakcją słuchaczy. Widocznie uznała, że trzeba doprecyzować zarzut aby miał większą siłę przebicia. No cóż, jakiś rezultat uzyskała. Amai lekko pobladła, a Liv z trudem opanowała chęć wyrwania kunoichi języka. Za to Shisui w widoczny sposób hamował śmiech, maskując go nagłym kaszlem i zerkając ciekawie na kuzyna. Z pewnością czekał na jakąś barwną ripostę.

— Serio? — Uchiha wykazywał znikome zainteresowanie stawianymi mu zarzutami, nie przeszkadzając sobie w mieszaniu herbaty. Gdy przy stole zapadła pełna napięcia cisza, spojrzał na kobietę spod rzęs, a na jego usta wypłynął leniwy uśmiech. — Zabawne, w takim razie musisz być wiatropylna.

— Nie kpij sobie, to poważna sprawa!

— Owszem, poważna — przytaknął niskim i zimnym głosem, który sprawił, że Hakaze aż zadrżała ze strachu. Chyba dopiero teraz zaczęło do niej docierać z kim zadarła, bo momentalnie się cofnęła. Szkoda tylko, że zrozumiała to odrobinę za późno. — Oskarżasz mnie o coś takiego, a jedną osobą z którą spałem z Konohy jest Senju.

Słysząc to Liv wypluła herbatę oraz zamarła w niedowierzaniu, czekając na grom z jasnego nieba. Zwłaszcza, że w sekundzie wszystkie oczy skupiły się na niej, a ona odczuła przemożną chęć schowania się pod stół, albo zamordowania Uchihy. W sumie opcja dwa o wiele bardziej przypadła jej do gustu.

— Liv, czy to prawda? — Amai wbiła w Senju zaskoczony wzrok, na dnie którego czaił się łatwy do zauważenia żal.

— Uwiodłaś go?! — Hakaze niespodziewanie walnęła pięścią w stół, pochylając się nad Liv. Obrzuciła ją spojrzeniem pełnym obrzydzenia, niemal wypluwając następne słowa. — Pewnie chcesz go złapać na dziecko!

— No chyba sobie teraz kpisz! Ja to nie ty — warknęła złowrogo, na takie niedorzeczne oskarżenia. Wprost nie potrafiła uwierzyć, że kunoichi śmie odzywać się do niej w ten sposób, skoro sama miała plan wrobienia Uchihę w ojcostwo. Zaraz odetchnęła głęboko aby uspokoić buzujące emocje. Kiedy poczuła, że niebezpieczna chęć poćwiartowania Hakaze minęła, zwróciła się do Amai: — A ty nie słuchaj tego idioty. — Całkowicie zignorowała kipiącą gniewem kunoichi, stwierdzając, że Azuma jest na tę chwilę ważniejsza. Bądź co bądź, należały jej się wyjaśnienia w jaki syf się wpakowała. — To było dawno i nieprawda.

— Nie powiedziałbym, że tak dawno… — zauważył spokojnie Itachi, opierając się wygodniej na krześle. Całkowicie zignorował morderczy wzrok Senju, kontynuując wypowiedź: — Dokładnie sześć dni przed twoim przybyciem do Konohy.

— Uchiha, co ty do cholery wyprawiasz? — wysyczała przez zęby, z trudem opanowując chęć aby chwycić bruneta za gardło i skręcić mu kark. — Nie słuchaj tego idioty.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

Liv przez dłuższy moment wpatrywała się w jasne oczy dziewczyny, a następnie westchnęła ciężko przecierając dłonią twarz. Nie spodziewała się, że sprawa wyjdzie na światło dzienne i to za sprawą Uchihy. A do tego zostanie ujawniona w tak niedyplomatyczny sposób.

— Wyjaśnię ci wszystko później, okej? A przynajmniej przedstawię motywy jakie mną kierowały — odezwała się zmęczonym głosem, zaraz przenosząc spojrzenie na przysłuchującego się tej wymianie zdań Itachiego. — A ciebie zapraszam na słówko.

— Jak sobie życzysz.

Liv całkowicie zignorowała dziwnie przesłodzony ton bruneta odchodząc od stolika. Kiedy upewniła się, że znaleźli się wystarczająco daleko od tkwiących przy stolików kompanów, bez ostrzeżenia uderzyła bruneta w pierś mrużąc w furii powieki.

— Co ty najlepszego wyprawiasz?!

— Mówię prawdę. — Zerknął kątem oka na przyglądających się im znajomych. Doskonale widział szepczącego coś Amai Shisuiego i wiedział, że kuzyn wszystko załatwi tak aby było dobrze. A przynajmniej zrobi wszystko żeby przygotować grunt na właściwe wyjaśnienia.

— Nikomu ta prawda nie jest potrzebna!

— Postawiłem sprawę jasno, to chyba dobrze, że nie daję dziewczynie złudzeń — szepnął złowieszczym tonem łapiąc Liv za przedramię i przyciągając bliżej.

— Złudzeń? Do cholery, to twoja przyszła żona!

— Owszem, wypełnię obowiązki wobec klanu oraz Konohy. Będę ją szanować i tolerować dla dobra całego przedsięwzięcia, ale nie stanie się nikim więcej niż…

— Dobrze ci radzę nie kończyć tego zdania — zagroziła, wbijając rozsierdzone spojrzenie w jego twarz.

— Nie moja wina, że za sprawą tego układu została zdegradowana do roli środka do osiągnięcia przymierza ze Skałą.

— Uchiha, ona jest człowiekiem i ma uczucia! A wiedza o tym z kim spałeś przed waszym ślubem, jest jej zupełnie zbędna!

— Niezupełnie się z tym zgadzam.

— Człowieku, o czym ty gadasz! — wywarczała lekko zdezorientowana, ale zaraz się opanowała, skupiając na najważniejszej kwestii. Do tej pory pamiętała bolesne ukłucie w piersi, gdy Amai powiedziała o swoich uczuciach. Cholera, to nie mogło się tak skończyć. Nie chciała złamać dziewczynie serca. — Idioto, ona się zakochała!

— Wiem.

— Co?!

— A skoro to sobie wyjaśniliśmy, to teraz słuchaj, ty uparta dziewczyno — syknął zniżając twarz to twarzy Liv, tak, że niemal stykali się nosami. — Tak się składa, że mój gość jak tylko usłyszał o moim związku z tobą, jakoś dziwnie odetchnął z ulgą. Zauważyłabyś gdybyś w tym czasie nie próbowała mnie zabić wzrokiem. Wnioski powinny nasunąć ci się same.

— To nie ma nic do rzeczy!

— Czyli się nie nasunęły — westchnął ze zrezygnowaniem.

— Cholera, nie możesz manipulować ludźmi tak jak tylko ci się podoba!

— Nic nie robię bez powodu. — Z lekkim znudzeniem dostrzegł jak zazgrzytała zębami kipiąc z gniewu, zaraz nabierając powietrza na dalszą kłótnie. Chyba nie pozostawiała mu wyboru i będzie musiał się uciec się do jednych — z bardziej subtelnych — metod uciszania. W każdym razie dużo przyjemniejszych niż te które poznał działając w ANBU. Powinna być mu za to wdzięczna, ale to Senju, więc pewnie nie będzie.

— Uchiha, słowo daję, że jak zaraz…

Aż otworzyła szerzej powieki, gdy w sekundzie wykorzystał sytuację. Zaskoczone sapnięcie Liv zostało stłumione przez gorące wargi Uchihy, a jego palce w mgnieniu oka zanurzyły się w jej włosach, przyciągając ją bliżej. Zanim zdążyła jakoś zareagować — najlepiej go odepchnąć — już się odsunął, patrząc na nią z nieskrywaną satysfakcją. Przez dobrą minutę stała w bezruchu zbyt zdumiona tak obcesowym traktowaniem, jednak gdy minął pierwszy szok, poczęstowała Itachiego tak silnym policzkiem, że aż rozniosło się głośne klaśnięcie, a ją zapiekła dłoń.

— Przesadziłeś — wysyczała przez zaciśnięte zęby, a następnie odwróciła się na pięcie i szybkim krokiem oddaliła się w stronę południowej bramy.

Itachi przez dłuższą chwilę patrzył na wzburzoną Senju, po czym odetchnął głęboko. Wyglądało na to, że zamiast odrobinę załagodzić sytuację, jedynie dolał oliwy do ognia. Nie miał złudzeń, że gniew Liv po tym wydarzeniu będzie płonął jeszcze bardzo długo. Z drugiej strony wiedział, że realizując obmyślony plan, obie strony wyjdą z tego impasu obronną ręką. A przynajmniej obędzie się bez skandalu na arenie międzynarodowej.

***

Shisui z lekkim rozbawieniem obserwował zmiany malujące się na twarzy zdębiałej Hakaze. Kobieta mrugała intensywnie, jakby chciała się upewnić czy czasem nie śni, a sytuacja nie jest jedynie wytworem wyobraźni. Niestety ku jej rozpaczy obraz wciąż pozostawał niezmienny. Itachi i Liv wciąż cicho rozmawiali, a odległość między nimi była zdecydowanie zbyt niewielka jak na parę zwykłych znajomych. Nawet taka ignorantka jak Hakaze domyślała się, że coś jest na rzeczy. A jeżeli przejawiała ku temu jeszcze jakieś wątpliwości to następne wydarzenia nie pozostawiały złudzeń o relacjach łączących tę dwójkę. Oczy kunoichi o mało nie wypadły z orbit w reakcji na zabójczy pocałunek jaki właśnie miała okazję oglądać. Do kobiety chyba dopiero teraz dotarło, że już dawno przestała się liczyć w walce o Itachiego. Pokaz jaki zaserwował im przed chwilą kuzyn, dawał jasno do zrozumienia na kim w pełni skupiała się jego uwaga. I to nikt inny jak Senju, wyprzedziła Hakaze już w przedbiegach.

Shisui odrobinę się skrzywił, słysząc podejrzane nosowe siąpnięcia. Nie spodziewał się, że kobieta zacznie płakać, a niestety na to wyglądało. Stała ze schyloną głową, tak, że twarz zasłaniała jej długa grzywka a dłonie zaciskała w pięści. Chwilę później, błyskawicznie się odwróciła plecami i sztywnym krokiem odmaszerowała w stronę pól treningowych. Chociaż nie widział łez to po drżących ramionach Hakaze wiedział, że naprawdę się rozkleiła. Cholera, czuł się odrobinę winny za tę sytuację. W końcu to on wygenerował wszystkie te wydarzenia, naciskając na Itachiego i zmuszając do działania. Jednak tylko w ten sposób mógł powstrzymać przyjaciela przed zrujnowaniem sobie życia.

— Shisui, ja też już lepiej pójdę — odezwała się niespodziewanie Amai, odkładając wymiętoszoną serwetkę. Teleporter przyjrzał się uważniej brunetce, po czym błyskawicznie ujął ją za dłoń i przytrzymał w miejscu, kiedy chciała się podnieść.

— Przemyślisz to co ci powiedziałem?

Westchnęła cicho, pocierając palcami skroń oraz przymykając powieki. Widać było, że wciąż jest w lekkim szoku po usłyszanych rewelacjach. W końcu kto by nie był. Właśnie się dowiedziała, że Liv — kunoichi, którą uznała za przyjaciółkę — łączyły z Itachim relacje nie tylko czysto zawodowe. Absolutnie każdy poczułby się skołowany, a zwłaszcza po otrzymaniu takich wieści w takich okolicznościach.

— Potrzebuję czasu, aby wszystko sobie poukładać.

— To oczywiste — przyznał ze spokojem, a następnie uścisnął pocieszająco rękę Amai za co dostał wymuszony uśmiech. To i tak więcej niż się spodziewał. Była naprawdę silna za co ją szczerze podziwiał. Widząc, że chce odejść błyskawicznie poderwał się z krzesła i szarmancko pomógł jej wstać. Nie zamierzał zatrzymywać dziewczyny, ponieważ rzeczywiście potrzebowała chwili dla siebie. A skoro kierowała się w stronę rezydencji Uchiha mógł spokojnie pozwolić jej wracać do domu.

— Powiem ci kuzynie… — zaczął Shisui, podchodząc do Itachiego i z zamyśleniem drapiąc się po brodzie. Zerknął na próbującego ochłonąć mężczyznę, po czym uśmiechnął się drwiąco. Naprawdę czasem podziwiał go za tę brawurę w kontaktach z Senju. — Zazdroszczę ci taktu i wyczucia co do kobiet. Serio mógłbyś dawać z tego wykłady.

— Zaczynasz?

— Ależ skąd — Shisui uniósł ręce w geście poddania, a następnie zaśmiał się cicho. — Jestem z ciebie dumny. Wreszcie zachowałeś się jak na Uchiha przystało. No, może wykonanie pozostawiało wiele do życzenia, ale…

— Shisui, radzę ci na tym zakończyć.

— Dobra — stwierdził wspaniałomyślnie, obejmując kompana ramieniem i prowadząc w stronę najbliższego baru. Obaj potrzebowali chwili rozluźnienia po tym emocjonującym i pełnym wrażeń dniu. A trzeba przyznać, że wyjątkowo obfitował w atrakcje. Kto by się spodziewał, że za jednym zamachem stworzy się taki ambaras. Kiedy nie odnotował żadnego oporu ze strony Itachiego, pokręcił z westchnieniem głową. — Przyda ci się kieliszek czegoś mocniejszego. W sumie ja też nie pogardzę.