Time for love cz.3

Ten rozdział dedykuję wszystkim, którzy wciąż zaglądają na mojego bloga z nadzieją, że coś wrzucę. Wiedzcie, że działam… ale no, powoli i ślimaczym tempem. Ale jednak coś tam se dopisuję, więc nie jest chyba najgorzej. Pozdrawiam wszystkich i czekam na opinie. Pamiętajcie, że to Wasze wsparcie daje mi motywację do pchania tego wózka z fikami <3.

Ach, niebecone. Uwaga na kwiatki i inne chwasty w tekście :”D.

Liv z trudem opanowała odruch zawrócenia w progu i ucieczki gdzie pieprz rośnie. Owszem była zmarznięta na kość, ale chyba wolała stanie na mrozie od przebywania w tym lokalu. I nie, Liv nie uważała, że kawiarnia jest za mało wyszukana, zbyt tania, czy inne tego typu problemy jakie miewały czasem rozpieszczone nastolatki. Problem polegał zupełnie na czymś innym. Otóż w mniemaniu Senju miejsce w które zaprowadził ją Itachi było zwyczajnie za głośne, za bardzo zatłoczone i za romantyczne. Niemal odczuwała mdłości na widok czerwonych lampionów w kształcie serc, zawieszonych u sufitu. Co dziwne, gwar rozmów zgromadzonych klientów, nie dawał rady nawet odrobinę stłumić głośno grającej ballady, wydobywającej się z głośników przy kontuarze. Liv zdecydowanie źle się czuła w takim otoczeniu.

— Wiesz… — zaczęła w miarę neutralnym tonem, szybko lustrując wzrokiem otoczenie. Nie dostrzegając żadnego  wolnego stolika odczuła niepohamowaną ulgę, zwłaszcza, że w pełni usprawiedliwiało to co zaraz zamierzała powiedzieć. W końcu nie chciała wykręcać się od randki — tak, powoli akceptowała fakt, że to jednak jest randka i nie ma co udawać inaczej — bo jakby nie patrzeć dała słowo, które zamierzała dotrzymać, ale niekoniecznie musieli spędzić ten wieczór tutaj. — Chyba powinniśmy zmienić lokal.

— Słucham?  — Itachi spojrzał na nią z nierozumieniem i dopiero teraz dotarło do Liv, że powiedziała to za cicho. Zgrzytając z nerwów zębami, bez zastanowienia złapała chłopaka za poły kurtki i zmusiła aby się nad nią pochylił. To dawało gwarancję, że w razie czego — jakby mimo wszystko nie usłyszał co ma mu do przekazania — to może chociaż odczyta to z ruchu warg. To był jakiś plan.

— Musimy zmienić lokal! Zdaję się, że wszystko pozajmowane. — Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w ciemne oczy Uchihy, czekając na jakąkolwiek reakcję. Gdy ta nie następiła prychnęła głośno, marszcząc przy tym nos z niezadowolenia. Cholera, przecież patrzył na jej usta, więc jakim cudem nie zrozumiał? Wyglądało na to, że musiała wygłosić swoją kwestię dobitniej. Westchnęła ciężko, rozdrażniona takim obrotem sprawy i zacisnęła mocniej palce na kurtce Itachiego. Siląc się na spokój już przymierzała się do powtórzenia, gdy brunet nagle uśmiechnął się półgębkiem, a w jego oku pojawił się niepokojący błysk. Zdezorientowana uniosła brew, przyglądając się chłopakowi podejrzliwie. Takiej reakcji się nie spodziewała.

— O ile zakład, że znajdę wolne miejsca? — zapytał od niechcenia, błyskawicznym ruchem ściągając Liv czapkę, czym zaskarbił sobie mrożące krew w żyłach spojrzenie.

— Jesteś cudotwórcą? — Zapytała z powątpiewaniem przygładzając naelektryzowane włosy, które w najlepsze korzystały z upragnionej wolności. Mogła się założyć, że w tej chwili tworzyły malowniczą aureolę wokół jej głowy nie dodając urody. Niech żyje elektrostatyka czy jakoś tak. Ujarzmiłaby je gdyby miała jak zwilżyć kosmyki wodą, ale na ten moment żadną nie dysponowała.

— Cóż… nie dowiesz się, jeśli nie sprawdzisz — stwierdził spokojnie, rozglądając się za kelnerką.

— Ach, kusisz… kusisz — prychnęła, po czym opuściła z rezygnacją ręce. Szybkim spojrzeniem omiotła cały lokal i kiedy wreszcie dostrzegła toalety, bez ociągania ruszyła w ich stronę. — Idę się ogarnąć, a ty spróbuj w tym czasie za bardzo nie namieszać w głowie obsłudze.

— Zazdrosna?

— Proszę cię… — Przewróciła z politowaniem oczami, demonstracyjnie pukając się w czoło i zniknęła za drzwiami ubikacji.

Bez ociągania podeszła do umywalek, zawieszając wzrok na rozczochranych włosach. No cóż, tego właśnie się spodziewała. Mamrotając pod nosem przekleństwa, zwilżyła palce pod kranem i zaczęła układać fryzurę, chcąc nadać jej jako takiego wyglądu. Nie, Liv nie starała się upiększać. Raczej chodziło o to żeby prezentować się jak normalny człowiek, a nie jak po bliskim spotkaniu z piorunem.

Kiedy doszła do wniosku, że nic więcej nie zdziała, obrzuciła kontrolnym spojrzeniem twarz. Makijaż wciąż tkwił na właściwym miejscu i jedynie co musiała zrobić, to zetrzeć z policzków kilka okruszków tuszu. Nigdy nie potrafiła pojąć dlaczego to ustrojstwo się obsypuje. Może dlatego, że za rzadko używała maskary i ta się znieświeżała? Coś mogło w tym być.

Czując jak powoli robi jej się za ciepło z ociąganiem zdjęła kurtkę, wychodząc z pomieszczenia. Podczas przewieszania okrycia przez ramię, rozejrzała się za Uchihą. Nie wierzyła, że uda mu się wyczarować wolny stolik, ale głupotą byłoby go nie doceniać. Parę miłych słów, okraszonych słynnym uśmiechem Itachiego z pewnością by wystarczyło żeby ogłupiałe kelnerki nie zawahały się dla niego wyrzucić jakiś innych klientów.

— Proszę za mną.

Liv aż drgnęła nerwowo, gdy usłyszała spokojny głos kelnera tuż za plecami. Pojawił się przy niej znikąd, zupełnie jakby wyrósł spod ziemi. Jego śnieżnobiała koszula aż raziła po oczach, a sztywna postawa sugerowała, że wyjątkowo poważnie traktował swoją pracę. Ostrość mankietów wprawiłaby każdego pedanta w stan euforyczny i Liv przyszło do głowy, że chłopak powinien zastanowić się nad nawiązaniem współpracy z jakąś firmą AGD. Taka reklama żelazka nie powinna się marnować.

— Ta… czyli urok osobisty tego bęcwała ma się dobrze — mruknęła z niechęcią, dostrzegając wreszcie bruneta usadowionego w odległym kącie sali. Nie wiedziała jakim cudem, ale udało mu się zająć stolik w najbardziej intymnym zakątku lokalu. Z pewnością każdy randkowicz polował na tę właśnie miejscówkę, a Uchiha, bez niczego, załatwił ją sobie w pięć minut. Jego zdolności perswazji bywały przerażające.

I o ile to miejsce wydawało się wręcz stworzone dla zakochanych to Senju poczuła się wyjątkowo nieswojo i niekomfortowo. Ta aura miłości ją przytłaczała, przyprawiając o mdłości. Siląc się na opanowanie, wlepiła wzrok w żywą, zieloną ściankę po prawej stronie Uchihy. Ten wyjątkowy stolik oddzielał parawan, stworzony z pnących roślin, zapewniający maksimum prywatności. Grube, liście w kształcie — a jakżeby inaczej — serc aż błyszczały w przyciemnionym świetle. Przyglądając ich gęstości, Liv przyszło do głowy, że nie zazdrości pracownikom ich polerowania. Ona potraktowałaby to jak formę kary, musieć wycierać każde pnącze z osobna...

Zmierzyła Uchihę pobieżnym spojrzeniem gdy poderwał się z siedziska i z westchnieniem opadła na odsunięte przez kelnera krzesło, dziękując mu skinieniem. Omiotła wzrokiem wszystko co leżało na stole, z ulgą odnotowując brak większej ilości kiczu. Za to z lekkim uśmiechem się zorientowała, że czekała na nią obiecana gorąca czekolada z grubą warstwą bitej śmietany. To było do zaakceptowania, zwłaszcza po spędzeniu tylu godzin na zewnątrz gdzie pizgało złem. Powstrzymując się od sięgnięcia po napój oparła brodę na splecionych dłoniach, obserwując spod rzęs Itachiego.

— Po co to wszystko?

— Hm? — Ciemne oczy łypnęły na Liv z umiarkowanym zainteresowaniem, gdy łyżeczką zgarniał śmietankę ze stojącej przy nim wysokiej szklanki.

— Dlaczego to robisz?

— Tak ciężko ci wyciągnąć właściwe wnioski? — Smukła, ciemna brew powędrowała do góry, gdy nie spuszczając z niej wzroku wsunął porcję słodkości do ust.

— Nie, to znaczy tak… w sumie… cholera, już sama nie wiem — jęknęła, odchylając się na oparciu. Nie spodziewała się, że Itachi postawi sprawę jasno. No, prawie jasno. Ale to i tak było wyjątkowo bezpośrednie. — Po prostu… to jest pokręcone.

— Odrobinę się zamotałaś — parsknął z rozbawieniem, przekrzywiając głowę. — Nie byłoby aż takie pokręcone, gdybyś tak intensywnie nie walczyła sama ze sobą — zauważył ze spokojem, zerkając na coś ponad jej ramieniem. — Pij, bo wystygnie.

— Dla ciebie wszystko wydaje się takie proste…

— Nie jestem zwolennikiem szukania komplikacji, tam gdzie ich nie ma. Pij.

— Dobrze, mamo — sarknęła, przewracając oczami i sięgnęła po napój. Zanim zburzyła idealną spiralę, puszystej śmietany zamyśliła się na chwilę. Może Itachi miał rację i niepotrzebnie roztrząsała tę sytuację?

~oOo~

            Liv z pewną dozą konsternacji zerkała na towarzysza, w zdenerwowaniu przygryzając wargę. Dzisiejsze wyjście zmusiło ją aby na nowo przeanalizowała opinię na temat Uchihy, bo ta, którą wyrobiła sobie zawczasu znacznie odbiegała od rzeczywistości.

            Itachi nie tylko nie okazał się głupim jak but troglodytą, ale również udowodnił, że ma ciekawe wnętrze i dziewczyny ze szkoły nie bez powodu uznały go za najbardziej interesującego ucznia. Liv przekonała się na własnej skórze, że nie zawsze musi mieć rację, co dodatkowo pogłębiało jej irytację. Jakby nie patrzeć to nikt nie lubił się mylić i ona nie była wyjątkiem.

Uchiha nie tylko powalał na łopatki prezencją, ale był też ciekawym rozmówcą. Cechował się niebanalnymi poglądami, które potrafił poprzeć silnymi argumentami. Jednocześnie dbał, aby rozmowa nie przerodziła się w kłótnie. Senju momentami miała wrażenie, że rozmawia z zaprawionym w bojach dyplomatą, który zażegnał już niejeden konflikt na arenie międzynarodowej, a nie z uczniem liceum.

Inteligencja jaką prezentował Itachi, została okraszona nutami sarkazmu i ironii, sprawiając, że mimo zaciekłego oporu, Liv zaczynała go lubić. Od zawsze odczuwała niezdrową fascynację ludźmi mądrymi, którzy nie bali się wyrażać swojego zdania, a Uchiha niestety do takich należał. Ogółem, to spotkanie wywróciło jej poukładany świat do góry nogami.

— Ładny dom.

— Hm? — Liv aż zamrugała zaskoczona gdy głos Itachiego niespodziewanie wdarł się do jej uszu, wyrywając z zadumy. Unosząc brew, zerknęła na podejrzanie zadowolonego towarzysza i spojrzała na budynek przed nimi. Dopiero w tym momencie uświadomiła sobie, że już znajdują się przed jej rodzinną rezydencją, a ona nawet nie pamiętała chwili jak wsiadali do metra. No chyba, że nim nie jechali… czyżby była aż tak wytrącona z równowagi, że nie docierało do niej nic ze świata zewnętrznego? Cudownie. — Jakoś tak szybko… — wymamrotała, wlepiając wzrok w rozświetlone okno na piętrze.

— W dobrym towarzystwie, czas szybko płynie.

— Jasne… — prychnęła, przewracając oczami i ruszyła do frontowych drzwi. Po paru krokach, odwróciła się przez ramię patrząc na idącego za nią Itachiego. Szybko zdusiła grymas niezadowolenia, że za nią lezie i starając się nie uciec wzrokiem pod jego przeszywającym spojrzeniem, przekrzywiła głowę udając obojętność. — No więc… to, do zobaczenia w szkole.

— Czekaj, odprowadzę cię.

— Daj spokój, nie trzeba. — Machnęła lekceważąco dłonią, dając znać, że może już wracać. I chociaż na twarzy utrzymywała wyraz opanowania, to w środku niej wybuchła prawdziwa panika. A wszystko to w związku z dostrzeżonym ruchem firanki w oknie gabinetu ojca. Brakowało tylko tego, żeby Kamirama wpadł na genialny pomysł aby zacząć ich podsłuchiwać. Bo to, że ich dostrzegł brała za pewnik. W końcu nie posiadali w domu kota, który mógłby dla zabawy tarmosić firankę. A już najgorszy z możliwych scenariuszy zakładał możliwość, że tata postanowi do nich wyjść. Boże uchowaj.

Z prawdziwym trudem powstrzymała się od zgrzytania zębami gdy zobaczyła, że Uchiha całkowicie zignorował jej słowa. Zamiast tego westchnęła ciężko, zatrzymując się na ganku i patrząc na niego spod rzęs.

— Dobra, niech będzie. Formalności stanie się za dość.

— Och, daj spokój. Wzbraniasz się tak jakbym chciał od ciebie nie wiadomo czego… Tak bardzo boli stanie ze mną na progu?

— Nie. — Ucięła, zezując na szybę przy wejściu. Chciała jak najszybciej zakończyć tę rozmowę, aby uniknąć czającej się katastrofy. Wizja przesłuchiwania Itachiego przez Kamiramę była wyjątkowo realna i prawdopodobna. Bardziej żenującej sytuacji nie potrafiła sobie na ten moment wyobrazić i za wszelką cenę musiała jej uniknąć.

— No widzisz.

— Mhm… — Gdy zauważyła jak Itachi robi krok w jej stronę, cofnęła się odrobinę opierając  przy tym o drzwi. Spoglądając w jego ciemne oczy, jak na zawołanie na krańcu umysłu Liv zamajaczyła wizja jakie zazwyczaj zakończenia mają randki. Chłopak po mile spędzonym wieczorze odprowadza dziewczynę pod dom i żegnają się pocałunkiem. To wystarczyło aby sapnęła  urywanie i zażenowana kierunkiem niesfornych myśli, odchrząknęła głośno wlepiając wzrok w zaspę na trawniku. Tak, teraz była niemal pewna, że z gapienia się na Uchihę nie wyniknie nic dobrego. — To… — zawahała się, nie bardzo wiedząc co teraz powinna powiedzieć. To znaczy, teoretycznie coś tam jej świtało, że niby powinna podziękować za zaproszenie, ale to takie dziwne… nierealne wręcz. Ona z Itachim na ganku... ona, dziękująca za randkę. Świat się walił, ale cholera, nie miała wyjścia. Musiała to wykrztusić, skoro obiecała dać chłopakowi szanse. — Dzięki... za miły wieczór.

— Przyjemność po mojej stronie, Liv.

— To… do zobaczenia — wymamrotała, podnosząc na niego wzrok i to sprawiło, że o mało się nie zapowietrzyła. Itachi znajdował się tak blisko, że była w stanie policzyć jego rzęsy, gdy ciepłym oddechem owiewał jej wargi. Zdecydowanie poczuła się przytłoczona bliskością towarzysza, zwłaszcza, że jakimś niewyjaśnionym cudem nagle zabrakło jej tchu. Czyżby cały tlen gdzieś wyparował, czy jak?

— Do jutra. — Szept jaki wyszedł z ust Uchihy niemal zwalił ją z nóg, przyprawiając o szybsze bicie serca. I kiedy już myślała, że chłopak zakończy to pożegnanie pocałunkiem — nagle ta wizja przestała być tak straszna jak poprzednio — on zamiast tego, musnął jej policzek opuszkami palców i cofnął się, schodząc z ganku.

W niemym szoku patrzyła jak znika za następną posesją, zostawiając ją dziwnie osamotnioną. Chłód którego przy Itachim nie czuła, nagle zaatakował ze zdwojoną siłą wywołując u Liv silny dreszcz. Bez ociągania, marszcząc brwi nacisnęła klamkę wkraczając do domu. Niczym w transie ściągnęła z siebie kurtkę i buty, wszystko układając z wyjątkową jak na nią skrupulatnością. Bez słowa minęła udającego obojętność ojca — czytanie gazety do góry nogami zapewne ułatwia interpretowanie informacji — i wspięła się po schodach do pokoju. W ciszy pokonała odległość dzielącą ją od łóżka i przysiadła na samym jego skraju. Przez dłuższą chwilę gapiła się na swoje dłonie ułożone na podołku, po czym przeniosła wzrok na okno wciąż nie potrafiąc uwierzyć w to co się stało.

Przed oczami Liv wciąż stawały obrazy z przebytego dnia, jakby chciały udowodnić, że niepotrzebnie tak bardzo odgradzała się przed Uchihą. Kawiarniana randka nie tylko nie skończyła się katastrofą, ale również uwidoczniła wszystkie zalety Itachiego o których huczała cała szkoła, a ona namiętnie ignorowała. A to co zaserwował jej pod domem, sprawiło, że z niecierpliwością czekała na jutro. Chciała wiedzieć czym ją zaskoczy. Kiedy tylko uświadomiła sobie tę prawdę z jękiem opadła plecami na posłanie, zasłaniając ramieniem powieki.

~oOo~

Liv z pewną dozą niepokoju wkroczyła do budynku, zaraz rozglądając się czujnie. Ku swojemu zaskoczeniu nie dostrzegła nigdzie czekającego na nią Uchihy, co wprawiło ją w lekką konsternację. Co jak co, ale po wczorajszym spotkaniu była niemal pewna, że rano zastanie Itachiego przy szafce w szatni, a tu taka niespodzianka. Zamiast niego zauważyła kilka dziewcząt siedzących na ławeczkach podczas zmiany obuwia. Ściągając kurtkę niemal czuła wwiercające się w plecy ich nienawistne spojrzenia za to, że śmiała wyjść gdzieś razem z Uchihą.

Liv nie miała złudzeń, że po wczorajszej licytacji przybyło jej więcej wrogów niż przyjaciół, ale co mogła poradzić? Co by nie powiedziała to i tak fanklub Uchihy uzna ją za winną zbałamucenia ich idola. Jedynym rozwiązanie jakie przychodziło Senju to głowy to ignorowanie tych zakochanych, pustych idiotek.

Obciągając rękawy szkolnego mundurka, zerknęła na zdobiącą nadgarstek bransoletkę. Przy śniadaniu przez bite pół godziny analizowała czy na spotkania z Itachim powinna zdejmować podarunek od tajemniczego wielbiciela, czy udawać, że nic się nie dzieje. Po długich rozważaniach wszystkich za i przeciw, uznała, że przecież Uchiha nie powinien jej robić wyrzutów o tę błyskotkę. Jakby nie patrzeć nie byli parą, i jedno spotkanie w kawiarni nie dawało powodów aby ich relacje nazywać związkiem.

— Hej.

Liv aż podskoczyła nerwowo, błyskawicznie odwracając się do stojącego za nią bruneta. Mierząc go niezadowolonym spojrzeniem, roztarła mrowiącą skórę za uchem gdzie jeszcze nie dawno czuła jego ciepły oddech.

— Nie skradaj się jak duch, baranie — warknęła z rozdrażnieniem, mrużąc ostrzegawczo powieki.

— Wpadłem się tylko przywitać — wyjaśnił, kiwając komuś ponad jej ramieniem, po czym skupił się ponownie na Senju. — Czas mnie goni.

— Nie bardzo rozumiem… — Liv momentalnie wyczuła, że coś się święci. Uchiha wyglądał jakby rzeczywiście miał napięty grafik. Dziwne. Raczej zakładała, że z racji wygranej licytacji będzie zatruwał jej życie na każdej przerwie, a tu taka niespodzianka. Sama nie wiedziała czy dobra czy zła.

— Nowy projekt szkolny jest wyjątkowo absorbujący, a przynajmniej bardziej niż przypuszczałem. Bardzo prawdopodobne, że wyrwę się dopiero po lekcjach.

— Aha… Nie no, spoko. Obowiązki, kumam. — Senju błyskawiczne zdusiła w zarodku niespodziewane uczucie rozczarowania, które miało czelność w ogóle się w niej pojawić. Zamiast tego uśmiechnęła się nonszalancko, poprawiając torbę na ramieniu. — No to leć, nie zatrzymuję cię.

— Widzimy się po lekcjach, tak?

— Mhm… — przytaknęła, doskonale sobie zdając sprawę, że nie zaczeka aż książę Itachi raczy się pojawić. Okej, chłopak ma jakieś zobowiązania szkolne, ale ona niekoniecznie. Dlatego najlepiej będzie jak każde z nich pójdzie w swoją stronę. Przecież te spotkania nie mają najmniejszego sensu…

— Mam nadzieję, że pamiętasz co mi obiecałaś, Liv…

— Nie mam sklerozy — warknęła złośliwiej niż zamierzała, dodatkowo rozdrażniona, że ją przejrzał. Jakimś niewyjaśnionym cudem ten dupek domyślił się, że ani myślała na niego czekać. — Ale, zastrzegam, że jak za długo nie będziesz się pojawiał to zawijam się do domu.

— Nie ma problemu.

~oOo~

Liv zaalarmowana znajomo brzmiącym nazwiskiem, podniosła wzrok znad wertowanej książki. Tuż obok niej na ławce pod oknem siedziała grupka dziewczyn i o ile się nie myliła, to właśnie obgadywały ją i Uchihę. Z tego co udało się jej wyłapać z ich potoku słów, wywnioskowała, że adoratorki Itachiego wciąż nie potrafiły się pogodzić, że wylicytował właśnie Senju. Niemal ze łzami w oczach łypały na nią nieprzyjaźnie i Liv miała niemal pewność, że gdyby tylko dostały okazję od losu to utopiłyby ją w łyżce wody. Rozbawiona tym spostrzeżeniem aż zaśmiała się cicho, powracają do lektury.

— Ja nie rozumiem… przecież Itachi nigdy nie brał udziału w takich imprezach…

— Może to jakiś przekręt, widziałyście, że Shisui też startował…

— Powinien wylicytować Samui, a nie Liv…

— A może to tylko…

Liv z głośnym trzaśnięciem zamknęła twardą oprawę tomu i podniosła się do pionu. Jeszcze chwila słuchania tego bełkotu, a jak nic dostanie migreny albo co gorsza da się sprowokować do reakcji. Zdecydowanie nie było co rozmawiać z tymi idiotkami, bo — nie daj Boże — da się wciągnąć w jałową dyskusję. Tylko tego brakowało. Siląc się na spokój zarzuciła torbę na ramię i ruszyła w kierunku biblioteki. Zdecydowanie najlepszym rozwiązaniem będzie ewakuacja z pola rażenia tej szerzącej się głupoty.

— Patrzcie jak chodzi… Zupełnie jakby cały świat leżał jej u stóp.

— W końcu zdobyła Uchihę, to co się dziwić…

— Zobaczycie, szybko się nią znudzi.

— A widziałyście ją na zawodach? Tam to dopiero zadziera nosa.

— Nie wiem jak może być kapitanem drużyny ręcznej, moja znajoma Fuu gra lepiej.

— Pewnie zawdzięcza to znajomościom, przecież wiecie kim jest jej ojciec.

— Słyszałam, że co jakiś czas spotyka się z dyrektorką.

— Znajomości tatusia, ot co.

I to by było na tyle jeżeli chodziło o siłę opanowania Liv. Już dawno nie wylano na nią tyle niesprawiedliwej dawki jadu, że aż ręka ją zaświerzbiła aby przyłożyć tym ignorantkom. Nikt kto ją znał nigdy by się nie odważył na takie oszczerstwa. Tytuł lidera oraz kapitana zawdzięczała tylko i wyłącznie ciężkiej pracy, a został on nadany nie przez Tsunade, ale trenera.

Zanim oddał jej pod opiekę drużynę musiała przejść wszystkie testy jak każdy zawodnik ubiegający się o to stanowisko. Jak wiadomo profesor Dan należał do najbardziej uczciwych ludzi jakich tylko można spotkać i nie uginał się pod żadnymi naciskami. Nie dostała żadnej taryfy ulgowej, a wręcz musiała pokazać znacznie więcej żeby nie posądzono ją o wykorzystywanie znajomości.

W oka mgnieniu zawróciła i lekkim krokiem zbliżyła się do wyraźnie zdumionych uczennic. Widocznie żadna z nich nie zakładała, że zareaguje. No cóż, niespodzianka. Wystarczyło nie poruszać tematu drużyny, ale widocznie te uczennice nie posiadały instynktu samozachowawczego. Wyprostowała się dumnie, omiatając je zimnym spojrzeniem, a następnie uśmiechnęła się groźnie, z satysfakcją odnotowując jak się skuliły.

— Wydawało mi się, czy macie coś do powiedzenia na mój temat? — zapytała ze złudną słodyczą, spoglądając na nie spod rzęs.

— Eeee…

— Nagle zabrakło wam słów? — Bez emocji przyglądała się jak spłoszone uciekają spojrzeniem i wiedziała, że gdyby tylko mogły to zapadłyby się pod ziemię. Nie, nie ze wstydu, ale ze strachu. Bały się powtórzyć stawiane zarzuty otwarcie. Cała odwaga jaką prezentowały jeszcze przed chwilą, rozmyła się niczym kamfora. W końcu łatwiej mówić o kimś za jego plecami niż w twarz.

— To nie tak… — wydukała blondynka, która wcześniej zabierała najwięcej głosu. Najwyraźniej postanowiła wyprzeć się wszystkiego. Wgapiając się w mocno zaciśnięte na kolanach dłonie, przygryzła usta. — Źle zrozumiałaś…

Słysząc to jawne łgarstwo, Senju aż parsknęła śmiechem w niedowierzaniu. Doprawdy, czyżby miały ją za idiotkę?

— Nie wydaję mi się. Doskonale słyszałam wszystkie oskarżenia i teraz daję wam możliwość ich powtórzenia…  o ile macie odwagę by to zrobić… — stwierdziła z chłodem, a następnie pochyliła się nad plotkarami. Dostrzegając jak momentalnie opuściły głowy, westchnęła z politowaniem. Nie miała co się szarpać z tymi dziewczynami. Nie wyglądały na takie, które trzeba utemperować w bardziej dosadny sposób. Marnowanie na nie energii było zwyczajną stratą czasu, a już i tak wystarczająco je nastraszyła. — No cóż, tak myślałam. To pierwsze i ostatnie ostrzeżenie. Pamiętajcie.

Odchodząc w kierunku schodów, prowadzących do górnych pięter wzięła kilka uspakajających oddechów. Zdecydowanie nie powinna dać się sprowokować tym dziewczynom, ale aż ją przydusiło gdy usłyszała o sposobie w jakim zdobyła dowodzenie drużyną. Przez pół roku ciężko pracowała na tę funkcję i każdy kto interesował się sportem o tym wiedział. Ale najwyraźniej dla adoratorek Uchihy było to za mało.

— Zresztą, czego ja wymagam — mruknęła pod nosem, kładąc rękę na poręczy. — One pewnie nawet nie wiedzą gdzie w naszej szkole jest hala sportowa…

~oOo~

Liv z impetem otworzyła drzwi od łazienki, z ulga odnotowując, że jest w niej sama. Błyskawicznie podeszła do zlewów i z jękiem oparła dłonie na brzegu umywalki, przymykając powieki. Sytuacja z Uchihą zdecydowanie wymykała się spod kontroli i powoli była przerażona tym co się z nią działo. Jakim cudem nagle zaczęło ją obchodzić, że jakieś uczennice zaczepiają Itachiego i wyznają mu uczucia? Przecież to żadna nowość, bo nie od wczoraj należał do najpopularniejszych chłopaków w szkole, a dziewczyny traciły dla niego głowy. To, że jakaś kolejna wyzna mu miłość należało do spraw tak przewidywalnych, naturalnych i nieuniknionych jak to, że po nocy przyjdzie dzień. Dlaczego więc poczuła się poirytowana na samo wspomnienie adoratorki Uchihy? Przede wszystkim jak to się stało, że nie odeszła w swoją stronę dostrzegając co się kroi? Przecież nie tak dawno, ewakuowałaby się w mgnieniu oka, aby nie być świadkiem tego żenującego spektaklu. Wzdychając ciężko uniosła dłoń, masując nasadę nosa.

Cała akcja o jakiej właśnie rozmyślała, wydarzyła się niespełna piętnaście minut temu. Szła na przedostatnie zajęcia, kiedy z jednej z sal dobiegł ją znajomy, niski głos, który bezbłędnie sklasyfikowała jako należący do Uchihy. Zdumiona tym faktem aż zatrzymała się w pół kroku, wlepiając wzrok w uchylone drzwi. Co jak co, ale wszystkie projekty szkolne realizowało się w gabinecie rady samorządu uczniowskiego albo w nieużywanej, małej sali gimnastycznej, ale nie w pracowni biologicznej. Zaciekawiona tą anomalią, dyskretnie zakradła się bliżej i zajrzała do środka. Bez zaskoczenia dostrzegła stojącego do niej tyłem Uchihę, a przed nim jakąś nieznajomą brunetkę. Szybko omiotła wzrokiem resztę pomieszczenia z konsternacją odnotowując, że są sami. Dziwne. Na oko Liv, dwie osoby to stanowczo za mało jak na realizację szkolnego projektu tym bardziej, że we wszystko zawsze angażowała się przewodnicząca szkoły. Nic nie miało prawa się wydarzyć w pod tym dachem bez jej wiedzy oraz aktywnego uczestnictwa. Zawsze chciała mieć nad wszystkim pieczę, a i przy okazji pilnowała aby odbywało się w zgodzie z regulaminem.

— Jestem trochę zajęty , Chihiro.

Spojrzenie Liv, jak na zawołanie powędrowało do Itachiego. Chociaż nie widziała jego twarzy to dało się wyczuć, że jest zniecierpliwiony milczeniem towarzyszki. Świadczyło o tym między innymi ciche westchnienie, które wymknęło się z jego ust, gdy opierając się biodrem o jedną z ławek, poprawił trzymane pod pachą książki.

— Ja… bo widzisz… od naszej rozmowy trochę minęło… może, chciałbyś…

— Przepraszam, że ci przerwę, ale to bez sensu. — Uchiha odstawił, tomy na blat rozkładając bezradnie ręce. Zaraz odetchnął głęboko, dostrzegając rozgoryczoną minę dziewczyny i przeczesał palcami grzywkę. — Naprawdę cię przepraszam, ale moja odpowiedź wciąż pozostaje niezmienna. Szkoda twojego czasu, Chihiro.

— Za co przepraszasz, debilu — sapnęła pod nosem Liv, przewracając z politowaniem oczami. Doprawdy, czy to, że nie chciał odwzajemniać uczuć na siłę jest taką zbrodnią? To te wszystkie adoratorki powinny się wstydzić za takie nagabywanie.

Nie, Senju nie czuła współczucia dla tej brunetki. Skoro naprzykrzała się Itachiemu od jakiegoś czasu — tak wywnioskowała z rozmowy — to powinna się cieszyć, że załatwił to tak delikatnie i subtelnie. Ona pewnie by nie wytrzymała i powiedziała coś dosadniej, ale w sumie nigdy nie miała zbyt dużo cierpliwości.

W następnej chwili Liv aż sapnęła w niedowierzaniu, gdy nieznajoma postanowiła zagrać va bank. W sekundzie uwiesiła się na szyi Itachiego o mało nie zwalając go z nóg oraz wycisnęła na jego wargach długi i intensywny pocałunek. Senju aż uchyliła usta na widok tej determinacji, mrugając intensywnie. W niemym szoku wlepiła wzrok w plecy Uchihy, a następnie po cichu wycofała się z miejsca obserwacji. Powoli, tak aby nie zdradzić swojej obecności ruszyła w stronę schodów, aby się dostać do toalety na następnym piętrze. Musiała ochłonąć. Zwłaszcza, że to wydarzenie poruszyło coś o czym do tej pory nie miała bladego pojęcia. Coś czego nie potrafiła w żaden sposób zaakceptować, a na zduszenie w zarodku było za późno.