XLIII ROZKAZ TO ROZKAZ

Co by tu powiedzieć… wybaczcie, że tak długo XD. Mam nadzieję, że jeszcze nie pouciekaliście, co? Dajcie znać, że żyjecie i czytacie :”D.

Liv zatrzymała się tuż przy budce strażników i skrywając się w jej cieniu, patrzyła na las za bramą. Lekki wietrzyk kołysał koronami drzew, a dochodzący do uszu szum przyjemnie koił napięte nerwy. Senju czuła się rozstrojona. O ile od początku Liv nie podobał się pomysł aby wykonywała to zadanie z Uchihą to teraz jeszcze dochodziła ta sprawa z Kazamą. Na barkach odczuwała ciężar odpowiedzialności nie tylko za powodzenie misji zleconej przez Tsunade, ale i życie Chikage. Teraz każdy krok będzie musiała analizować na wszystkie możliwe strony, aby wyjść z niego cało. Bezpowrotnie skończyły się czasy brawury.

            Westchnęła ciężko, przecierając powieki. Kotesu i Izumo zaalarmowani tym dźwiękiem zerknęli na nią pobieżnie. Jednak nie dostrzegając niczego podejrzanego zaraz kontynuowali grę w karty. Co trochę szeptali coś, popychając na środek stolika kolejne kwoty w żetonach. Liv mimowolnie słuchała o jakie pieniądze toczy się walka na co uśmiechała się pod nosem. Doprawdy ta dwójka prowadziła tu małe kasyno i nikt się jeszcze tym nie zainteresował. Chociaż nie. Znając ciągotki obecnej Hokage do zakładów, nie zdziwiłaby się gdyby sama Tsunade brała w nich czynny udział.

            — Możemy ruszać, Senju.

            Liv obejrzała się na stojącego za nią Uchihę, szybko omiatając go spojrzeniem. Wszystko było tak jak ustalili w gabinecie Piątej. Żadnych elementów świadczących o przynależności do Wioski lub ich klanów. Zwyczajni, anonimowi najemnicy wędrujący po świecie i tyle. Doskonała przykrywka.

            — W porządku — przytaknęła, obracając się do niego przodem i po chwili zawahania, położyła mu dłoń na ramieniu. Błyskawicznie zlustrowała twarz Itachiego starając się z niej wyczytać czy Amai już zaczęła działać, ale maska bez emocji wszystko utrudniała. Przeklęty Uchiha i jego opanowanie.

            — Długo będziesz się tak gapić, zanim ruszymy?

            Senju aż drgnęła nerwowo, nieświadoma, że jej obserwacje trwały tak długo, a na dodatek dała się na nich przyłapać.

            — Ja też za tobą tęskniłam — mruknęła z sarkazmem, mrużąc ostrzegawczo oczy oraz ściskając jego ramię mocniej niż to było konieczne. Jednak, temu szarlatanowi nawet nie drgnęła powieka, jakby w ogóle nie odczuwał dyskomfortu. Może powinna użyć paznokci?

            — Nie wątpię, Senju. — Kpiący uśmiech malujący się na ustach Uchihy znacznie się poszerzył, gdy słyszał jak Liv warknęła coś pod nosem.

            — Uroczy jak zawsze — wysyczała przez zaciśnięte zęby i nie czekając na odpowiedź, aktywowała Latającego Boga Piorunów.

            Ledwie poczuła twardy grunt pod nogami, odsunęła się od partnera rozglądając po okolicy. Momentalnie wyczuła zmianę klimatu, mocno biorąc oddech i zaciągając się powietrzem tak różnym od tego w Konoha. Tutejsze pachniało wilgocią. Nie taką zgniłą od ciągłego deszczu jak w Amegakure, ale przyjemną. Roślinność wokoło wydawała się zieleńsza i dorodniejsza niż ta w ich rodzinnych stronach, zapewne za sprawą lepszego nawodnienia.

Jednak nie na tym skupiła się Senju. Zamiast podziwiać wysokość oraz rozłożystość drzew, aktywowała umiejętności sensoryczne. Przenosząc wzrok na zachmurzone niebo z ulgą odnotowała, że w promieniu najbliższych kilku kilometrów nie ma żywego ducha. Czyli plan pojawienia się niezauważonym został wykonany w stu procentach. Doskonale.

— Idziemy. — Itachi bez wahania ruszył w stronę prześwitu pomiędzy drzewami, a Liv po sekundzie znalazła się tuż przy jego boku. Nie musieli zadawać sobie trudu aby bezszelestnie opuścić zielony gąszcz. Skutecznym tłumikiem okazał się mech, szczelnie otulający dno puszczy. Droga przypominała przyjemny spacer po miękkich poduszkach, które tylko na chwilę odkształcały się pod ich ciężarem, zaraz wracając do pierwotnej formy.

Według Liv to miejsce wyglądało magicznie. Migotliwe promienie słońca przebijające się przez gałęzie, nadawały mu niesamowitego wyglądu. Miało się wrażenie, że ten las nigdy nie odwiedzała stopa ludzka. Czysta natura, w nieskalanej postaci.

— Jesteśmy.

— Szybko. — Opierając się o pień, podniosła wzrok na ogromną świątynie, która lata świetności musiała mieć już dawno za sobą. Gmach był wyraźnie zaniedbany i stary. Szara, obskurna elewacja, porośnięta błyszczącym bluszczem nadawała mu upiornego wyglądu. Nieliczne okna zostały albo zabite deskami albo były potłuczone. Wrota prezentowały obraz nędzy i rozpaczy. Spróchniałe, poobdrapywane i co dziwne noszące ślady działalności wandali. Senju wydawało się to nietypowe, ponieważ budynek został idealnie wkomponowany w otoczenie co zapewne miało utrudnić jego odnalezienie, a jednak graficiarze znaleźli do niego drogę.

— Hm… — Liv podeszła bliżej, ostrożnie dotykając pozłacanej klamki. Zdążyła tylko cofnąć się o krok, gdy drzwi z impetem runęły do środka wzniecając ogromy tuman kurzu. Mrugając intensywnie, rozgoniła sprzed twarzy irytujący pył z trudem tłumiąc kaszel.

— Senju, jak zwykle siejesz zniszczenie — westchnął beznamiętnie Itachi, zbliżając się do wejścia. Zatrzymał się w progu lustrując uważnie zardzewiałe zawiasy, a następnie wkroczył do środka.

Powstrzymując się od ciętej riposty, Liv zacisnęła usta przeskakując nad rozwalonymi wrotami. Najwyraźniej podczas tej misji będzie musiała wznieść się na wyżyny opanowania. Ale zrobi to. W końcu to nic trudnego.

Dreptając za milczącym kompanem, ze znudzeniem przeczesywała wzrokiem ściany. Korytarze, którymi szli były ciemne i zimne, a co ciekawe poobwieszane zostały portretami oraz zamalowane różnymi niewybrednymi słowami. Patrząc na malowidła, doszła do wniosku, że musiały nie mieć żadnej wartości skoro nikt ich jeszcze nie zrabował.

Przesuwała spojrzeniem po oszpeconych podobiznach, widocznych w świetle płonących pochodni. Kobiety z dorysowanymi wąsami i okularami, a mężczyźni ucharakteryzowani na kurtyzany wydawali się obserwować każdy krok intruzów, mających czelność wejścia do świątyni.

Senju uśmiechnęła się delikatnie. Jeden z przedstawionych lordów po interwencji włamywaczy prezentował się wyjątkowo korzystnie w nowej roli. Z czerwonymi, wydatnymi ustami, czarnym pieprzykiem na policzku oraz fioletowymi cieniami na powiekach, wyglądał na atrakcyjną babkę. Niczym dama z wyższych sfer, a nie karykatura siebie.

Tak się zagapiła na ten obraz, że nie dostrzegła stojącego Uchihy. Robiąc kolejny krok wpadła na jego plecy, zaraz sycząc z niezadowolenia. Mamrotając ciche przekleństwa momentalnie się odsunęła, łypiąc na towarzysza z irytacją.

— Czego tak sterczysz jak słup soli — warknęła, a gdy nie uzyskała żadnej odpowiedzi wychyliła się przez ramię Itachiego.

Przed nimi majaczyła ogromna, ciemna dziura w ziemi. Cokolwiek to było, to na oko Liv nie wyglądało na przypadkowe zapadnięcie się posadzki. Przeczył temu gładki, o regularnym kształcie brzeg wyrwy. Marszcząc brwi, przepchnęła się obok bruneta i podeszła do krawędzi. Uważnie lustrując najbliższe otoczenie z pewną dozą konsternacji dostrzegła zamontowaną zardzewiałą drabinkę. Tak, zdecydowanie nie wyglądała kusząco.

— Ta droga prowadzi do rytualnych komnat.

— Ooo… dzięki, że mnie oświeciłeś, geniuszu. Nigdy bym na to nie wpadła — prychnęła z sarkazmem, szarpiąc za poręcz. Mimo że wydawała mało zachęcające dźwięki, wyglądała na solidnie przymocowaną do ściany. No cóż, zawsze to coś. Nie trzeba narzekać. — No to co, Uchiha? Pełnij honory, to w końcu twoje, mroczne klimaty. — Na twarzy Liv pojawił się pełen złośliwości uśmiech, kiedy wskazywała gestem aby zszedł na dół.

— Kultura mi nie pozwala — odparł uprzejmnie i ukłonił się nisko, wysuwając dłoń żeby w razie czego pomóc Liv zejść. — Panie przodem.

— Taaa… kultura — mruknęła, rozmyślnie ignorując pomocną rękę Itachiego, bez ociągania stając na pierwszym szczeblu. Podnosząc wzrok na stojącego nad nią Uchihę, powiedziała: — Nie zapomnę wspomnieć w Konoha o twojej odwadze.

— Wolna wola — odpowiedział ze stoickim spokojem i gdy tylko Senju skupiła się na ostrożnym schodzeniu odsunął nogę, którą wcześniej dyskretnie wsunął pod stal i teraz już jawnie złapał za drabinkę. Liv niech szczeka co chce, ale to będąc na górze mógł w razie czego zapobiec nieszczęściu. Ostatnim czego mu było potrzeba to powrót do Wioski z wiadomością, że jego partnerka skręciła kark, bo nie dopilnował mocowania drabinki. Z pewnością śmierć Senju nie ucieszyłaby nikogo. Ani Tsunade ani starszyzna nie skakaliby ze szczęścia, a o witaniu z otwartymi ramionami mógł zapomnieć. W swoich rozważaniach, całkowicie zignorował irytujący głos podświadomości, który podpowiadał mu, że nie tylko oni odczuliby tę stratę.

Jak tylko Liv dotknęła stopami ziemi, skrzywiła się malowniczo. Wszystko dookoła pokrywała pleśń, a przenikający skórę chłód aż przyprawiał o dreszcze. Mamrotając pod nosem, uważnie rozejrzała się po ścianach szukając jakichkolwiek wskazówek. Niestety prócz oślizgłych murów nie dojrzała nic interesującego, no może to, że dziwnym trafem pochodnie płonęły silnym, migotliwym ogniem. Było to o tyle dziwne, że zanim tu zeszła nie widziała nawet jednego błysku światła. Musiało to być sprawką jakiegoś jutsu, które aktywowała obecność człowieka. Nie wymyśliła lepszego wytłumaczenia tego fenomenu.

W zamyśleniu przesunęła dłonią po zimnym kamieniu i otworzyła szerzej powieki, gdy dotarło do niej pochodzenie pleśni. Tunele musiały być zatapiane, a pytaniem zasadniczym było czy robiono to celowo czy wada konstrukcji? Jeśli pełniły zadanie pułapki to miała szczerą nadzieję, że się nie aktywują podczas ich obecności.

— Senju, nie myśl tyle, bo jeszcze ci się coś porobi. — Itachi stanął przed nią i stuknął palcami w czoło, uśmiechając się drwiąco.

— Pewnie mówisz to z własnego doświadczenia — rzuciła przesłodzonym głosem, mrużąc zaczepnie oczy. Zaraz jednak spuściła z tonu, cofając się o krok aby zwiększyć dzielący ich dystans. Nie mogła pozwolić żeby kolejny raz wciągnął ją w swoją intrygę. Itachi należał do mistrzów manipulacji i tylko głupiec narażałby się na niebezpieczeństwo wpakowania w kolejną grę. Odwracając się na pięcie, zacisnęła usta w wąską kreskę. — Idziemy. Im szybciej pokonamy ten labirynt tym prędzej wrócimy do Konohy.

~oOo~

Liv zamyśliła się głęboko, zerkając na poważny profil Uchihy. Wciąż dostrzegała w nim atrakcyjnego mężczyznę, ale po wczorajszym wyznaniu Kazamy, a raczej wyjawieniu pewnych faktów zrozumiała, że już nic nie będzie takie jak przedtem. Teraz uczucia schodziły na dalszy plan, a to co się między nimi wydarzyło należało do dalekiej przeszłości.

            Warcząc pod nosem, rozmasowała pulsujące skronie. Nigdy w życiu się nie spodziewała, że kiedyś dotkną ją takie problemy. Nie dość, że dola kunoichi nie pretendowała do tych z kategorii sielankowych to jeszcze coś takiego. Niespodziewanie jedna informacja postawiła cały jej świat do górny nogami, praktycznie wyrywając go z fundamentów.

            — Senju, mówię do ciebie.

            — Co? — Podniosła wzrok na wyraźnie zniecierpliwionego partnera, zaraz marszcząc brwi. Liv nie podobało się spojrzenie jakim została obdarzona przez mężczyznę, ale postanowiła powściągnąć nerwy. Kłótnia w tej ruderze mogła sprowadzić na nich kłopoty, a tego nie chciała. Przynajmniej przebywając pod tym dachem, który wzbudzał poważne wątpliwości co do swojej wytrzymałości. — Powtórz, z łaski swojej.

            — Skumuluj czakrę.

            — Po co? — To było silniejsze od Senju, że wlepiła w Itachiego gały patrząc jak na idiotę. Skąd takim pomysł?

            — Po prostu zrób co mówię — westchnął z rozdrażnieniem, przeczesując palcami włosy.

            — Nie przypominam sobie żeby ktoś upoważnił cię do wydawania mi rozkazów, Uchiha — mruknęła chłodno, mimowolnie robiąc to o co prosił. Jedynie ciekawość przekonała ją do wykonania polecania. Senju zwyczajnie zaintrygowało co takiego dostrzegł ten przeklęty geniusz, a obok czego ona przeszła obojętnie. Bo tego, że ten dupek był spostrzegawczy nie kwestionowała.

— Tego nie napisali w raportach — wysyczała, przez zaciśnięte zęby oddychając ciężko. Mrużąc powieki opuściła wzrok na dłonie, dumając jakim cudem mogła przegapić cos takiego. Brak możliwości korzystania z czakry stawiała tę misję w ciemnych barwach.

— Musieli nie zauważyć pieczęci albo nie zapuścili się aż tak daleko — zawyrokował Itachi, przesuwając otwartą dłonią po kamiennej ścianie. Przez chwilę muskał opuszkami szczeliny, po czym szybko cofnął rękę. — Musimy się pośpieszyć.

— Nie gadaj, że jest coś jeszcze… — Liv momentalnie odwróciła się do Uchihy, instynktownie wyczuwając, że to nie koniec niespodzianek.

— Owszem. Ten budynek wysysa energię i jeżeli nie chcemy popadać jak muchy, to trzeba się sprężyć.

— Cudownie.

~oOo~

Senju aż przystanęła w pół kroku, z niedowierzaniem wpatrując się w dalszą część korytarza. W mglistym świetle pochodni zauważyła, że tunel zdecydowanie się obniża, a na jego początku stoi woda. I nie jakaś kałuża, tylko cała posadzka znajduje się pod wątpliwej czystości cieczą.

            Niechętnie zerknęła na Uchihę, który bez mrugnięcia powieką wszedł do zalanego korytarza. Ona patrząc na brunatno-zieloną, śmierdzącą ściekami wodę odczuwała nieme obrzydzenie i sama świadomość, że musi się w niej zanurzyć przyprawiała Liv o dreszcze. Owszem, domyślała się, że ten syf zamoczy ją zaledwie na wysokość kolan i nie powinna aż tak narzekać, bo zawsze mogło być gorzej, ale teraz ze zdwojoną siłą nienawidziła twórcy blokady czakry. Gdyby nie on, najzwyczajniej w świecie przeszłaby albo po powierzchni brei albo po suficie. Całe szczęście, że nie zostali zmuszeni do nurkowanie w tym czymś…

            Aż sapnęła głośno na tę niezbyt atrakcyjną wizję, błyskawicznie analizując wszelkie sposoby uniknięcia tego przykrego obowiązku.

            — Senju, przestań kombinować. — Itachi obejrzał się na towarzyszkę, posyłając jej spojrzenie pełne politowania. — Jeśli nie masz w zanadrzu skrzydeł to to cię nie ominie.

            — Cholerna Tsunade — wymamrotała Liv, bez entuzjazmu wchodząc w cuchnący szlam. Aż się wzdrygnęła kiedy poczuła lepki chłód otaczający nogi. — Dlaczego zadania z tobą w pakiecie, zawsze okazują się najgorsze? — jęknęła z rezygnacją, zaraz wciągając ze świstem powietrze gdy o mały włos nie wpadła w kleistą ciecz. Przed upadkiem uchroniło ją mocne ramie partnera, który nie omieszkał się uśmiechnąć złośliwie na widok jej miny.

            — Moje towarzystwo wynagradza każdy dyskomfort.

            — Serio? Nie zauważyłam — prychnęła, błyskawicznie odpychając rękę Uchihy i prostując się dumnie. O ile można wyglądać dumnie, stojąc po kolana w gnojówce. Ignorując drwiące spojrzenie bruneta, powoli zaczęła sunąć do przodu. Zamierzała jak najszybciej pokonać tę trasę, ale zdobyte przed momentem doświadczenie nauczyło Senju, że pośpiech jest najgorszym doradcą. Dlatego każdy krok stawiała tak ostrożnie, jakby stąpała po kruchym szkle.

            — Kto by pomyślał, że będziesz odczuwać aż taki wstręt… — zauważył, zrównując się z Liv i przyglądając się skupionemu profilowi towarzyszki. — Czyżby jakaś fobia?

            — Gdyby była to teraz byłbyś zmuszony mnie nieść, więc lepiej nie prowokuj — warknęła, łypiąc na niego z irytacją.

            — Znowu ta agresywna postawa — stwierdził ze znużeniem, podnosząc wzrok na sufit i szybko zlustrował najbliższą okolicę w poszukiwaniu pułapek. Z ulgą oraz lekką konsternacją odkrył, że nie dostrzega niczego podejrzanego. To, że na nic nie natrafiali wzbudzało w nim złe przeczucia. To było jak cisza przed burzą.

            — Czuj się wyjątkowy, bo rezerwuję ją wyłącznie dla ciebie — zaśmiała się Liv, niemal biegiem pokonując ostatnie metry do suchej posadzki. Gdy wreszcie się na niej znalazła, z miną zbitego psa spojrzała na umorusane buty. W duchu podziękowała opatrzności, że założyła akurat te z wysoką, wąską cholewką.

            — Czuję się wyjątkowy i ty doskonale wiesz dlaczego — wyszeptał, nachylając się do ucha Senju gdy przechodził obok. Uśmiechnął się półgębkiem gdy Liv się wzdrygnęła pod wpływem jego bliskości, mimowolnie pocierając miejsce na skórze gdzie dmuchnął ciepłym oddechem. Obronna postawa jaką przy nim prezentowała intrygowała aż prowokując do złamania. Była niczym rzucona rękawica.

            — Wydaje mi się, że pewne rzeczy niepotrzebnie nadinterpretujesz, Uchiha — fuknęła, obdarzając mężczyznę lodowatym spojrzeniem.

            — Oczywiście, Senju. A teraz kontynuujemy zwiedzanie.

            — Cokolwiek rozkażesz, mój panie. — Ostatni raz spróbowała otupać podeszwy z resztek szlamu, a następnie ruszyła za oddalającym się partnerem.

            Kolejne kilometry korytarzy nie przynosiły nic nowego. Zero pułapek, jakichkolwiek stworzeń czy choćby pajęczyn. Pustka stawała się coraz bardziej niepokojąca, w rezultacie boje stąpali bardzo ostrożnie, spodziewając się niespodziewanego.

            — Uchiha, nie wydaje ci się to podejrzane? Cisza jak w grobie, zero szkodników czy innych kreatur, które zwykle rezydentują w takich ruderach. Żadnych pułapek ani niespodzianek, co poddaje pod wątpliwość fakt, że rzeczywiście ukryto tu coś cennego.

            — Do czasu jak nic nie dotykasz, nic nam nie grozi.

            — Bardzo zabawne, no naprawdę. Jednak zastanów się nad tym co mówię. Kiedy masz coś czego pragną inni to przecież starasz się to chronić, nie? A tu? Pustkowie.

            — A pomyślałaś, że to może być celowe? Niecierpliwego poszukiwacza zniechęci, bo podejdzie do sprawy tak jak ty. Wytrwałemu natomiast da złudne poczucie bezpieczeństwa, które zemści się w najmniej odpowiednim momencie.

            — Uchiha, jaki ty jesteś inteligentny i wszystko umiesz tak ładnie wytłumaczyć — zacmokała nie ukrywając sarkazmu oraz klaszcząc w dłonie, jak miały w zwyczaju jego najwierniejsze fanki. No, ale trzeba było przyznać, że Itachi miał odrobinę racji. A na dodatek wyjątkowo się rozgadał, powinna czuć się zaszczycona.

            — Cieszy mnie, że wreszcie to do ciebie dotarło. — Całkowicie zignorował fakt, że Liv z niego drwiła i uśmiechnął się pod nosem z pobłażaniem. Właśnie próbowała wytrzeć kurz z przedramienia, gdy niespodziewanie złapał ją za nadgarstek oraz wskazał dłonią na przestrzeń, przed nimi. — Zdaje się, że narzekałaś na brak atrakcji.

            — Cóż, ziejąca w posadzce dziura, o niewiadomej głębokości, niemożliwa do przeskoczenia bez czakry, jest niezupełnie tym na co czekałam — wymamrotała, podchodząc do krawędzi i spoglądając w dół.

            — Ciężko cię zadowolić. — Itachi stanął obok kunoichi, uważnie rozglądając się po kamiennych ścianach. — Przesuń się.

            — Och, geniusz Uchiha ma plan. Szybko. — Posłusznie zrobiła Itachiemu trochę miejsca, spod oka przyglądając się jak wyciąga z kieszeni dwa kunai oraz żyłkę. Nie musiała pytać co zamierzał, bo ten zestaw sugerował jedno. — Spacer po linie, tak?

            — Jak widać. — Padła szybka odpowiedź, a sekundę później już wszystko było gotowe do przeprawy na drugą stronę. — Droga wolna.

            — Ależ nie, to twoje zabawki i ty sprawdzisz ich bezpieczeństwo — poinformowała sucho, krzyżując ramiona na piersi. Zaraz jednak westchnęła z łaską. — Ale żeby udowodnić, że nie jestem potworem bez serca, będę cię ubezpieczać.

            — Niby jak?

            — Tak. — W oka mgnieniu oplotła bruneta specjalnym pasem, a następnie przypięła do niego naszykowany wcześniej karabińczyk. Upewniając się, że wszystko trzyma jak należy szarpnęła za łączącą ich linę.

            — No, no… jestem pod wrażeniem, Senju.

            — No ja myślę — prychnęła z zadowoleniem i zawijając końcówkę liny wokół dłoni., gdy nagle Itachi błyskawicznie pociągnął za uprząż sprawiając, że nie spodziewająca się takiego zagrania Liv wpadła prosto na niego. Ze stoickim spokojem zniósł morderczy wzrok Senju kiedy opierała się o jego pierś, starając się odsunąć, podczas kiedy on jej na to nie pozwalał.

            — To zaskakująco miłe, że się o mnie martwisz — stwierdził, powoli nakręcając na palec pasmo włosów Liv. Patrząc na nią z góry przez dłuższą chwilę wpatrywał się w zielone oczy, doskonale widząc w nich własne odbicie. Odnosił wrażenie, że minęły długie lata od momentu gdy ostatni raz, miał okazję się w nich przejrzeć z bliska. Oboje byli wtedy innymi ludźmi.

            — Nie wyobrażaj sobie za dużo. Twój Sharingan może mi się jeszcze przydać.

            — Oczywiście — przytaknął drwiąco, w końcu uwalniając partnerkę i bez wahania wchodząc na rozciągniętą żyłkę.

            I chociaż Senju nigdy by się do tego nie przyznała głośno, nawet jakby przypalano ją żywym ogniem, to z niepokojem przypatrywała się jak Itachi pokonuje metr za metrem, idąc tuż nad ciemną otchłanią. Spięta do granic możliwości, obserwowała niczym sokół, jak uważnie stawia stopy nawet na sekundę nie tracąc koncentracji a w konsekwencji równowagi. Zauważając, że pokonał już połowę trasy odważyła się z ulgą wypuścić wstrzymywane powietrze i właśnie wtedy coś przyciągnęło jej spojrzenie.

            Liv dostrzegła coś co z początku wydawało się przewidzeniem. Takie złudzenie optyczne, powstałe pod wpływem migoczącego światła pochodni. Jednak świadomość, że to coś nie znika, a wciąż się rozszerza wzbudziło niepokój kunoichi. Zwłaszcza, że rysa na suficie wędrowała za niczym nieświadomym Uchihą, zupełnie jakby była żywym organizmem posiadającym własną jaźń. Podążała tuż za nim jakby śledziła cel.

            Senju zmarszczyła brwi, mocniej zaciskając palce na linie ubezpieczającej Itachiego. Złe przeczucia aż dusiły ją w piersi, ale na razie postanowiła milczeć. Nie chciała wyjść na panikarę, a tym bardziej utwierdzić w przekonaniu tego dupka, że się nim martwi. Zmrużyła powieki zaalarmowana nagłym bezruchem pęknięcia.

            — Uchiha! Biegnij, albo skacz! Już! — krzyknęła ponaglająco. Ledwie skończyła mówić, gdy pokaźnych rozmiarów płat betonu oberwał się z sufitu, spadając wprost na rozciągniętą żyłkę. Ta, bez żadnego oporu pękła niczym zapałka od niespodziewanego naprężenia sprawiając, że tkwiący na niej brunet poleciał jak kamień w dół.

            — Cholera! — warknęła, zapierając się nogami gdy ciężar Itachiego szarpnął ją w przód tak mocno, że w momencie stanęła nad brzegiem otchłani chwiejąc się niebezpiecznie. Błyskawicznie oplotła linę mocniej wokół ręki, usiłując się cofnąć.

            — Senju!

            — Trzymam!

            — Możesz… głęboko!

        — Co?! — Liv jeszcze raz owinęła uprząż wokół nadgarstka, odchylając się w tył. Nie wiedziała co tam wrzeszczał Uchiha, ale domyślała się, że pewnie wyrażał niezadowolenie, że jeszcze dynda zamiast zostać wciągnięty. Swoją drogą ten dupek mógłby sam się wspiąć, a nie zwalać wszystko na nią.

            — Mówię… mocno… dół…!

            — Za cholerę, nie wiem co gadasz! — odkrzyknęła zirytowana. Czuła się wytrącona z równowagi faktem, że nie miała siły na wywlecznie tego dupka na powierzchnie. To było jak pstryczek w nos, bo w normalnych warunkach nie powinna mieć z tym najmniejszego problemu. Czyżby ta rudera już aż tak bardzo nadwątliła jej siły? Rozważając tę możliwość nagle poczuła, że traci grunt pod nogami. — Jasna, cholera!