Uważaj, nie wiesz, która szansa jest ostatnią — prolog

Itachi z delikatnym uśmiechem na ustach obserwował ćwiczącego w oddali brata. Cały brudny, spocony rzucał kunai do tarczy, z determinacją dążąc do celu. Starszy Uchiha doskonale znał ten cel. Odkąd młody zaczął uczęszczać do Akademii Ninja, jak zwykle po zajęciach udawał się na pole treningowe oraz pilnie doskonalił nowo poznane techniki. Owszem, od zawsze w Sasuke tliła się wielka ambicja bycia najlepszym, ale pogłębiła się mocniej od momentu rozpoczęcia nauki.

Itachi wyczuwał w bracie chęć rywalizacji. Gdy na niego patrzył, z łatwością wyczytywał z ciemnych oczu pragnienie przewyższenia go. Ale nie miał mu tego za złe. W końcu to normalne, że łaknął uznania, a rywalizacja pomiędzy rodzeństwem istniała wszędzie. Taka była logiczna kolej rzeczy, że dla brata stał się murem, który ten za wszelką cenę chciał przeskoczyć.

Sasuke marzył nie tylko o przewyższeniu go, ale i o uznaniu ojca, głowy rodu. I o ile Itachi już przyzwyczaił się do chłodnej postawy Fugaku to wciąż z trudnością obserwował ten dystans w stosunku do brata. Matka robiła co mogła aby obdarować ich miłością za dwoje, ale to nie wystarczało najmłodszej latorośli. Cokolwiek robił Sasuke, zawsze szukał aprobaty przede wszystkim ojca.

Rozmyślając o rodzicielu momentalnie spoważniał, podnosząc wzrok na niebo. Ostatnimi czasy dało się zauważyć, że wśród członków klanu panowało nietypowe napięcie. Nerwowa atmosfera, szepty oraz dziwne zachowania niektórych, wzbudzały czujność Itachiego.

Coraz głośniej mówiono o niekompetencji rządzących, dominacji Senju w strukturach władzy. Dyskutowano o zemście za odsunięcie na boczny tor oraz niezadowoleniu z umiejscowienia dzielnicy klanu. Co poniektórzy uważali, że to uwłacza ich godności, że zajmują tereny wcześniej przeznaczone na więzienie. Przeniesienie ich tam było jawną próbą wyparcia Uchihów z Konohy.

Do tej pory Itachi myślał, że skończy się jedynie na marudzeniu. Bo w końcu również pełnili ważną funkcję, pilnowali przestrzegania prawa oraz porządku. Policyjne oddziały żandarmerii należały do jednych z najważniejszych struktur działających w wiosce. Stanowili prawo. Hokage im zaufał powierzając tak ważną funkcję, dzięki czemu budzili wśród obywateli respekt i szacunek. Jednak nawet to coraz więcej członków klanu uznawało za próbę założenia kagańca oraz sprawniejszej inwigilacji społeczności Uchiha.

Itachi obawiał się zapędów pobratymców. Ich działania prowadziły do jednego, do puczu. Pragnęli władzy i żeby ją zdobyć nie cofną się przed wywołaniem powstania. Nie myśleli o tym, że znowu powrócą krwawe czasy wojny oraz cierpienia. Że wielu ludzi — również niewinnych, niezwiązanych ze światem shinobi — zginie przez ich chore ambicje. Zacznie się od wojny domowej, która za sprawą innych wiosek — wyczują słabość przeciwnika — przerodzi się w Czwartą Wielką Wojnę Shinobii.

Jednak jeżeli się nic nie zmieni to tak właśnie zakończy się spiskowanie Uchihów. Nawet się nie łudził, że Trzeci nie wie o formującym się powoli buncie. Za długo działał z ANBU żeby nie wiedzieć, że czujne uszy Hokage docierają wszędzie.