XLVII Kto kontroluje przeszłość, ten ma władzę nad przyszłością

Okej, stwierdzam wszem i wobec, że coraz mocniej kocham Kazamę XD. Tak, tak… uwielbiam własną, wykreowaną przez siebie postać, ale co zrobić. Nie potrafię się mu oprzeć, no. Trąci to odrobinę narcyzmem czy coś, ale nic nie poradzę. Stwierdzam jedyne bezwstydne fakty. Zwyczajnie ma to coś co chwyta mnie za serducho. Cholera, a jako autor powinnam być bezstronna :”D. Jestem zepsuta do cna, o.

Uwaga na latające przecinki i inne takie. Niebecone, a autor ślepy :3. Będzie wyłapywać na bieżąco.

~oOo~

Liv aż przełknęła nerwowo ślinę dostrzegając, że mimo usilnych starań ojca z mediacji nic nie będzie. Misja dyplomatyczna z góry była skazana na klęskę, ponieważ żadna ze stron nie miała zamiaru ustąpić. Żaden klan nie wykazywał najmniejszej krzty dobrej woli aby uniknąć konfliktu zbrojnego. Oni wręcz skakali sobie do gardeł, a nie rozmawiali.

Doskonale widziała nawet po Kamiramie, że i on zaczyna rozumieć, że to zwyczajna walka z wiatrakami. Jego coraz bardziej chmurne oblicze zwiastowało jedno. Przybycie tu i próba załagodzenia konfliktu była błędem. Błędem za który przyjdzie im zapłacić. Ogromnym, tym bardziej, że z tego na co się zanosiło znajdą się prosto w oku cyklonu. Zwaśnionych rodów nie interesowało, że delegacja Konohy zostanie wciągnięta w walki. Łaknęli zemsty, krwi przeciwników. Teraz, natychmiast. A to, że shinobi Liścia są w samym epicentrum wojny ich nie obchodziło, bo nikt ich nie zapraszał. Już głośno stwierdzili, że ten kto wygra nie bierze jeńców.

Kamirama co jakiś czas zerkał na towarzyszących mu żołnierzy, coraz mocniej zaciskając wargi. Nawet oni domyślali się, że nie wyjdą z tego bez szwanku, bo co jakiś czas dyskretnie sprawdzali uzbrojenie. I chociaż przydzielono mu najbardziej elitarną jednostkę to jednak fakt pozostawał faktem, siły wroga były przytłaczające. Zwłaszcza jak znajdą się w kleszczach.

— Czyli rezygnujecie z przedstawionej wam oferty i wybieracie wojnę — upewnił się, wstając od stołu i kładąc rękę na ramieniu czekającej córki. Gdyby wiedział, że negocjacje spalą na panewce to nigdy nie wciągałby w to Liv. Co z tego, że tak się cieszyła z tej wyprawy… powinien postawić przede wszystkim na bezpieczeństwo, bo teraz za miękkość serca przyjdzie mu zapłacić.

— Nigdy nie zapomnieliśmy zniewag klanu Ito — odwarknął przywódca rodu Sato, gwałtownie podrywając się z krzesła i wyjmując katanę.

— To nie my zajęliśmy dolinę Słońca, tchórzliwy psie! — wykrzyknął drugi lider, również sięgając po broń.

— Po wyjściu z tego budynku koniec pertraktacji, od teraz będą rozmawiać nasze miecze.

— Rozumiem — przytaknął Kamirama, oddalając się w stronę wyjścia z namiotu. — W takim razie, pozwólcie nam odejść. Nie przybyliśmy aby z wami walczyć.

— Konoha poniesie karę za swoją arogancję. Próbowała wmawiać nam co jest dobre, a co złe, mimo że sama ma wiele za uszami. Dlatego poniesie tego konsekwencję.

— Takiej odpowiedzi się spodziewałem, panie Sasaki — mruknął z rezerwą Kamirama i zatrzymując się na parę sekund, uważnie przyjrzał się obu mężczyznom. Chociaż tego nie chciał, przyszła pora na plan B. Plan jednego z doradców Trzeciego Hokage, Danzo Shimury, który zakładał eksterminację obu nacji. — Idę do swoich ludzi.

— Idź gdzie chcesz, Senju. — Głowa rodu Sato, nawet nie zaszczyciła go spojrzeniem wciąż łypiąc na rywala. — Zwycięzca bierze wszystko i z pewnością cię znajdzie.

Liv mocno zaciągnęła się mroźnym powietrzem, powoli dreptając w stronę czekających na nich towarzyszy. Brnąc przez głęboki, skrzypiący śnieg zastanawiała się czy ludzie wychowani w tym kraju odczuwają jeszcze zimno. Ona niemal dygotała od chłodu, a para wydobywająca się z ust dobitnie uświadamiała, że temperatura jest sporo poniżej zera. Nawet grube futro jakie miała na sobie nie pomagało w zapewnieniu ciału optymalnej ciepłoty. Jeszcze to słońce odbijające się od śniegu niemal doprowadzające do ślepoty. Już bolały ją oczy, a co dopiero będzie później?

Idąc z ojcem ramię w ramię, mimowolnie zerkała na szykujących się do bitwy popleczników klanu Sasaki oraz Sato. Musieli już się dowiedzieć o decyzjach jakie zapały w namiocie, ponieważ każdy z nich trzymał w dłoniach miecz wygrażając nim w kierunku wroga. Krzyki i obelgi niosły się w powietrzu, podgrzewając już i tak napiętą do granic atmosferę.

— Botan… — Kamirama zwrócił się do zastępcy, zmęczonym ruchem przecierając powieki. — Tak jak się umawialiśmy. Ja i reszta zajmujemy się tym problemem, ty zabierasz moją córkę do Wioski.

— Odstawię ją całą i zdrową — Botan skłonił się nisko, szybko przerzucając przez ramię niewielki plecak.

— Nigdzie nie idę — sapnęła Liv, gromiąc ojca spojrzeniem. Jak on mógł w ogóle przypuszczać, że ucieknie? Poza tym, ona nic nie wiedziała o żadnym innym planie. Mieli negocjować, a później odejść. Dlaczego więc inni zostawali? — Wrócimy razem.

— Nie, Liv. Koniec dyskusji — rozkazał autorytarnym tonem, popychając ją delikatnie w przód. Smarkula nawet nie zdawała sobie sprawy co za parę minut stanie się na tej polanie. To będzie jedna wielka rzeźnia, a oni, shinobi Liścia wezmą w niej czynny udział. — Idźcie przodem. Przeczeszecie nam szlak, a do tego rozbijecie obozowisko w dolinie.

— Ale…

— Powiedziałem coś.

Liv przez chwilę zaciskała z niezadowolenia usta, z trudem powstrzymując się od kłótni. Miała złe przeczucia i ostatnim o czym marzyła to rozstanie z rodzicielem.

— W takim razie zaczekamy na was w tej dolinie — wymamrotała przez zęby, krzyżując ręce na piersi. Na tyle była w stanie ustąpić, ale nic więcej. Wbiła w twarz Kamiramy zdecydowane spojrzenie, wysyłając mu jasny komunikat: że nigdzie dalej nie pójdzie bez niego i niech nawet tego nie wymaga.

— W porządku — przytaknął, a Liv ze zgrozą odnotowała jakąś dziwną miękkość w głosie oraz wzroku mężczyzny. Zdecydowanie coś było na rzeczy skoro ojciec pozwolił aby to zauważyła. — Ale nie odstępuj Botany na krok.

— Dobrze — wyjąkała, odrobinę zmieszana tym ustępstwem. Tak naprawdę nie spodziewała się wygranej. Chciała się już odwrócić, gdy niespodziewanie ojciec przyciągnął ją i mocno przytulił. Przyciskając policzek do jego piersi wsłuchiwała się w miarowe bicie serca, które swoim spokojem powinno ją uspokoić, ale uzyskało całkiem odwrotny efekt. Taka demonstracja uczuć nie była podobna do Kamiramy. Przerażona tym faktem pociągnęła smętnie nosem i zanim się spostrzegła, poczuła czające się pod powiekami łzy, tylko czekające na moment aby się uwolnić i spłynąć po policzkach.

— Kocham cię, Liv — cichy szept, który owiał jej ucho aż wywołał zimny dreszcz, a gula w gardle urosła do monstrualnych rozmiarów niemal ją dławiąc.

— Ja ciebie też, ojcze.

Liv poprawiła zsuwający się kaptur, pociągając mocno nosem. Stopy jest przemarzły do szpiku kości, a oczy już jawnie łzawiły od patrzenia na skrzący się śnieg. Od polany gdzie toczyła się bitwa zdążyli się oddalić na tyle, że nie docierały do nich wybuchy oraz krzyki walczących, a przede wszystkim nie musieli się martwić o jakąś zagubioną strzałę lub kunai. Jednak co irytujące, nawet zastępca ojca dziwnie umilkł. Do tej pory zabawiał ją rozmową, a teraz nabrał wody w usta.

— Daleko jeszcze do tej doliny? — zapytała, próbując przekrzyczeć głośne wycie wiatru. Kiedy nie dostała żadnej odpowiedzi, zmarszczyła brwi gwałtownie się obracając. Co jak co, ale Botan nie odważyłby się ignorować córki swojego przełożonego, tego była pewna.

To co ujrzała kilkanaście metrów dalej, zmroziło Liv krew w żyłach, a ona zbladła jak ściana. Towarzyszący jej mężczyzna leżał twarzą w zaspie i się nie ruszał. Gdyby należała do optymistów pomyślałaby, że może zasłabł, ale wystający z jego pleców wielki, czarny shuriken skutecznie niszczył tę hipotezę.

— Botan?

Przez kilkanaście cennych sekund, kunoichi trwała tak w bezruchu niedowierzając oczom. Botan należał do elitarnej jednostki Skrytobójców w której przylgnął do niego pseudonim, Duch. Był w stanie podejść na odległość wyciągniętej dłoni do płochliwej łani, tak że nawet się nie spostrzegła. Nikt tak jak on nie potrafił się skradać ani wyczuwać przeciwnika, a teraz leżał martwy.

Fakt ten docierał do Liv przez kilka minut, ponieważ umysł wciąż nie akceptował tego co widzi. To było tak surrealistyczne, że aż nie potrafiła tego ogarnąć. Wgapiając się w zastępcę ojca, niespodziewanie dostrzegła wyłaniających się ze śnieżnych zasp ludzi. Patrząc jak nagle pojawiają się w zasięgu wzroku, zrozumiała. To wszystko zostało zaplanowane. Któryś z liderów domyślał się, że część oddziału Konohy spróbuje odejść i żeby temu zapobiec zastawili pułapkę, umieszczając część swoich ludzi na drodze do Liścia.

Wciąż mrużąc powieki od skrzącego się śniegu, wpatrywała się wrogo w dowódcę nieprzyjaznych ninja. Rozpoznała go po dumnej postawie, ale również po tym, że reszta co jakiś czas zerkała w jego stronę czekając na sygnał do ataku. Lustrzane okulary słoneczne zsunął na czubek nosa uśmiechając się kpiąco, powoli idąc w jej stronę.

— Dziecko. Tyle ludzi aby sprzątnąć dzieciaka — zaśmiał się głośno, a towarzyszący mu ludzie zawtórowali.

Liv słysząc ten wredny rechot, zazgrzytała nerwowo zębami zastanawiając się czy już powinna uciąć mu głowę czy może trochę poczekać. Irytacja obstawiała tę pierwszą opcję, ale rozsądek nakazywał spokój. Idąc tym tropem, Senju postanowiła się wstrzymać.

— Do tego niegroźna dziewczynka — prychnął, kiedy zatrzymał się dwa metry przed nią i dojrzał twarz spod kaptura. — No, ale mus to mus. Popatrzmy na to jak na przysługę, dzięki temu nie będziesz sierotą.

— Mój ojciec żyje i zaraz tu będzie — warknęła, zaciskając pięści i dumnie unosząc brodę. Nawet nie brała pod uwagę, że ta grupa prymitywów może pokonać słynnego Kamiramę Senju. — A wtedy będziesz błagał o śmierć.

— Obawiam się, że tatuś ma teraz większy kłopot na głowie, i to on właśnie błaga — stwierdził z zatrważającą pewnością siebie, na co Liv aż wciągnęła głośniej powietrze. — Niełatwo walczyć z własnymi ludźmi, którzy okazali się zdrajcami, prawda?

— Kłamiesz! Ta grupa…

— Ta grupa została przekupiona dawno temu przez mojego pana — uciął ze złudną łagodnością wchodząc Liv w słowo i robiąc krok w jej stronę.

— Łżesz! — krzyknęła, błyskawicznie sięgając po zawieszoną u pasa katanę.

— Kobo, koniec gadania — odezwał się któryś ze stojących z tyłu mężczyzn. Wydawali się zniecierpliwieni całym przedstawieniem.

— Przykro mi, mała. Ludzie się denerwują.

— Ja… nie pójdę grzecznie nie śmierć!

— Wolna wola…

Niespodziewanie do ich uszu doszedł dźwięk głośnego łopotania, na który momentalnie unieśli wzrok na niebo. To co ujrzeli sprawiło, że poniektórzy rozdziawili usta ze zdziwienia. Coś monstrualnego pojawiło się na horyzoncie i nikt nie potrafił zgadnąć czym jest. Ciemny, ogromny kształt mknął prosto na nich, pikując niczym polujący jastrząb.

— Co to jest?

— Mknie prosto na nas!

— Jesteśmy na jeziorze! Jak w nas uderzy…!

— W nogi!

— Rozproszyć się! — krzyknął herszt bandy, próbując opanować spanikowanych ludzi. Całkowicie stracił zainteresowanie córką Senju, skupiając się na drapieżniku atakującym oddziały. Uznał go za większe zagrożenie, niż stojąca przy nim małolata.

Liv uśmiechnęła się delikatnie rozpoznając kogo ojciec wysłał na ratunek gdy zrozumiał, że został zdradzony. Jeszcze nigdy na widok Ryuujina nie odczuwała takiej ulgi. Bo skoro smok przybył aż tu to znak, że Kamirama żyje. Gdyby znalazł się na skraju śmierci to nie wykrzesałby aż tyle czakry aby go wezwać.

— Nic z tego. Masz przyjąć podarunek od Kamiramy Senju — syknęła Liv, odrywając wzrok od przerzedzającego szeregi wroga Chowańca. Nie mogła tylko stać i patrzeć. Była kunoichi Konohy, a to zobowiązywało. Jednym susem doskoczyła do mężczyzny, bez wahania zagłębiając ostrze w jego piersi. — Tego Kamiramy, którego śmiałeś uznać za trupa.

Nie czuła nic, wyciągając katanę z bezwładnego ciała. W końcu miała przed sobą wroga Konohy, który nie zawahałby się zaatakować ich wioski. Dla takich nie było litości. I chociaż to starała się sobie wmawiać to jednak, dłoń dzierżąca rękojeść lekko drżała.

Nagle aż przewróciła się na plecy pod wpływem wstrząsu, gdy Ryuujin doszedł wo wniosku, że koniec zabawy. Silnym podmuchem błoniastych skrzydeł, zapędził wrogów w jedno miejsce — niczym pies pasterki, zaganiający owce — a następnie zrealizował szybki i morderczy plan. Całym ciężarem uderzył w taflę lodu sprawiając, że pękła niczym lustro pod spanikowanymi ludźmi a woda ochoczo pochłonęła ich ciała.

Liv wiedziała, że nie mieli najmniejszych szans na przeżycie, Ryuujin o to zadbał. Można powiedzieć, że się zabezpieczył w chytry i bezlitosny sposób. Mroźnym oddechem zamknął ich w lodowej trumnie, ponownie zamrażając jezioro.

— Ryuu! — wrzasnęła, biegnąc do szykującego się do odlotu Chowańca. Musiał ją zabrać do ojca! Gdy zamiast całkiem się zatrzymać, jedynie odwrócił łeb w jej stronę przyśpieszyła. — Czekaj! Zabierz mnie do taty!

Spojrzenie jakie na te słowa podarował Liv spowodowało, że aż się potknęła. Upadek sprawił, że aż wypuściła katanę z ręki ale nie zwróciła na to nawet uwagi. Nie kłopocząc się podnoszeniem broni błyskawicznie poderwała się na kolana, chwiejnie stając na nogi. Bo coś było nie tak. Ryuu nigdy tak nie patrzył. Zawsze w jego wzroku czaiła się pycha, duma, irytacja, ale nie… współczucie. A teraz to wyraźnie czaiło się w smoczych ślepiach.

— Ryuu, podpisaliśmy kontrakt! Zatrzymaj się!

— Senju… — Smok zawisł tuż nad nią, a łopoczące skrzydła wzbijały dookoła tumany śniegu. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w zmarzniętą twarz dziewczyny, po czym kontynuował. — Słyszałem co powiedziałaś do tamtego mężczyzny, ale… Jestem tu bo wypełniałem ostatnią wolę, Kamiramy.

— Jaką ostatnią wolę?! Co ty bredzisz?! Masz mnie zabrać do niego, to rozkaz! — zawołała, próbując przekrzyczeć hałas jaki wytwarzał smok.

— Nie mam do kogo cię zabrać, Liv! — ryknął sprawiając, że się przewróciła pod wpływem siły użytego tonu. — Jego już nie ma! Poświęcił się dla dobra Konohy!

— Kłamiesz!

— Myśl co chcesz, ale nie masz tu już czego szukać. Wracaj do wioski — odparł, a następnie rozpłynął się w powietrzu.

~oOo~

Kazama powoli szedł w stronę kunoichi, nie zwracając uwagi na resztę pola bitwy. Nie obchodziło go kto tu zginął — w końcu ludzie to taki gatunek który lubował się w wojnach. Jemu nic do tego o ile nie wchodzili mu w drogę. — No może poza pewnym wyjątkiem, ale on interesował Chikage tylko z jednego powodu. Powodu, który ściągnął go aż tu, do tej nieprzyjaznej krainy, gdzie nigdy nie zapadał zmrok, a zima trwała cały rok.

Ostrożnie szedł po brzegu głębokiego leju w ziemi — zapewne stworzonego przez Kamiramę, bo tylko on dysponował tak destrukcyjną techniką — uważając, aby nie zsunąć się w otchłań. Ostatnim o czym marzył to wygrzebywać się z tej dziury. Nie miał na to ani czasu ani ochoty.

Krzywiąc się na samą myśl, uklęknął nad leżącą w śniegu postacią, przykładając palce do szyi. Lodowata skóra nie napawała entuzjazmem, ale bijący puls już tak. Obrzucił kontrolnym spojrzeniem jej sine usta oraz bladą jak płótno twarz w myślach dziękując losowi, że zdążył na czas. Jeszcze chwila w tym śniegu, a nie udałoby się  wyrwać dziewczyny ze szponów śmierci.

Zamierzał już ją podnieść, gdy coś przyciągnęło jego wzrok. Uwadze demona nie umknął fakt, że nieprzytomna coś trzyma w zaciśniętej pieści zupełnie jak dziecko tulące ukochanego misia. Bez wahania rozprostował skostniałe palce Liv, wyjmując z nich kawałek materiału i podnosząc na wysokość oczu. Nie musiał się specjalnie przyglądać aby rozpoznać w nim fragment uniformu Kamiramy Senju co wszystko wyjaśniało. Wzdychając ciężko, bez ociągania wciągnął dziewczynę na plecy, szybko poprawiając zsuwające się bezwładnie ciało i schował materiał za pazuchę. Doszedł do wniosku, że zapewne będzie to chciała. I nie dziwne, w końcu wyłącznie to zostało po jej ojcu.

~oOo~

Kaoru cicho niczym kot zakradła się za potężny słup świątyni, dyskretnie obserwując idącą postać. Zadanie o tyle trudne, że marmurowa posadzka charakteryzowała się kilkoma obluzowanymi płytami, które po nieopatrznym nadepnięciu hałasowały jak sto diabłów. Ale na szczęście ona znała to miejsce jak własną kieszeń i nawet z zamkniętymi oczami zachowywałaby się bezszelestnie. Patrząc na jasną pelerynę przybysza uśmiechnęła się pod nosem, jednak ten szybko zamienił się w grymaś irytacji.

W chłopaku Kaoru bezbłędnie rozpoznała przyszłego lidera demonów, ale ku jej frustracji nie był sam. Na plecach niósł tego przeklętego mieszańca. Bękarta zawracającego mu głowę już od kilku lat, przez co nie miał czasu aby dostrzec ją. To że zawsze jest przy nim, gotowa aby służyć pomocą.

 Mrużąc z rozdrażnienia powieki, śledziła spojrzeniem jak zatrzymuje się przy brzegu gorącego źródła ostrożnie kładąc nieprzytomną na ładnie rzeźbionej ławeczce. Na tej cholernej ławeczce na której zwykł przesiadywać i dumać, gdy ta wywłoka była wysyłana na misje. Tak, Kaoru zawsze wiedziała gdy Liv dostawała zlecenie. Po pierwsze dzięki szpiegom, a po drugie wystarczyło popatrzyć na Chikage. Dało się to zauważyć, bo zwykle wtedy był nieobecny duchem. Zupełnie jakby nawet w myślach nad nią czuwał. W takich chwilach najbardziej nienawidziła córki Aiki.

Mimowolnie zacisnęła dłonie, dostrzegając jak łagodnym ruchem odgarnął z twarzy dziewczyny kosmyki, a następnie zrzucił z siebie wierzchnie ubranie zostając jedynie w nisko opuszczonych, jasnych spodniach. I o ile nie narzekała mogąc podziwiać roznegliżowanego Kazamę, to towarzystwo w jakim przebywał pozostawiało niesmak. Bo to ona powinna być tam z nim, a nie ten dziwoląg. Ktoś kto nie miał prawa istnieć. Ni człowiek, ni demon. Wybryk natury.

I jeżeli sądziła, że nie może być gorzej to się myliła. To co zobaczyła później sprawiło, że o mały włos się nie zapowietrzyła. Kazama podarował mieszańcowi własną krew. Krew lidera, której nie ofiarowuje się byle komu. A przede wszystkim, nie podzielił się nią z Kaoru, gdy ta wróciła ledwo żywa z wyprawy. Wycieńczoną i obolałą odesłał do medyka, zamiast samemu udzielić pomocy.

Oczywiście sposób w jaki podał krew Senju również mocno ubódł dziewczynę. Z ust do ust. Najintymniejszy ze sposobów, zarezerwowany jedynie dla kochanków wśród demonów. Ten widok tak wstrząsnął podglądaczką, że resztę widziała już jak za mgłą.

Kazama wyprostował się ściągając z Liv ciężkie futro i ponownie wziął na ręce, wchodząc do wody. Stawiając ostrożnie stopy, powoli zanurzał się pozwalając aby ciepło objęło całe zmarznięte ciało Senju, na nowo pobudzając krążenie. Nie wymyślił lepszego sposobu na szybkie podniesienie jej temperatury niż wizyta w jednej ze świątyń ich gatunku. To tu najczęściej medytował wpatrując się w lazurową toń i wyłącznie w tym miejscu, potrafił się w pełni wyciszyć oraz zrelaksować.

Obrzucił spojrzeniem twarz Liv, obserwując jak powoli wracają na nią kolory, a zsiniałe usta ponownie nabrały zdrowego różu. Jednak cienie pod oczami tak szybko nie znikną, tak samo jak rana w sercu po stracie ojca. Wzdychając ciężko, przycisnął Senju do piersi i odchylił głowę, wpatrując się w bogato zdobiony sufit świątyni.

— Kaoru, chcę zostać sam — odezwał się, przymykając powieki. Od początku doskonale zdawał sobie sprawę z niechcianej obecności, ale nie miał sił aby się kłócić. Dlatego też z początku postanowił ją zignorować. Uleczenie Liv było priorytetem i pozbycie się namolnej dziewczyny należało do spraw drugorzędnych. Teraz jednak, gdy zrealizował pierwotne założenia potrzebował spokoju, żeby przemyśleć kilka spraw, a sapiąca przy kolumnie Kaoru niczego nie ułatwiała. — Słyszałaś? — Nie minęła sekunda, a w odpowiedzi usłyszał ciche przekleństwo oraz głośny tupot, oddalających się stóp.

~oOo~

Kazama przeczesał palcami wilgotne włosy, przenosząc wzrok na ciemniejące niebo za oknem. Zanosiło się na porządną ulewę i odczuwał nieme zadowolenie, że nie będzie musiał na niej moknąc bardziej niż to konieczne. Ceremonia skończyła się akurat tak aby każdy zdążył wrócić do domu przed najmocniejszym deszczem. Tłum żałobników w tym nie tylko mieszkańców, ale i wiele delegacji zjechało się na tę smutną uroczystość, aby w milczeniu pożegnać zasłużonego dla Konohy shinobi.

W pamięci Kazamy najbardziej wyryło się wspomnienie pustego wzroku Liv, gdy patrzyła na nagrobek. Wydawała się przebywać w zupełnie innym świecie, a co najgorsze nie uroniła nawet jednej łzy. Nie należał do zwolenników obnażania się ze swoimi uczuciami, ale to akurat bardzo pomogłoby dziewczynie. Dzięki temu wylałaby cały żal i mogłaby zacząć do nowa.

Cicho uchylił drzwi od gabinetu, bezszelestnie wchodząc do środka. Tak jak się spodziewał, to tu Senju skryła się po pogrzebie ojca. Wzrok demona błyskawicznie przyzwyczaił się do panującego wewnątrz mroku, rozjaśnianego jedynie płomieniami kominka. To w jego nikłym blasku, dostrzegł stojącą przy biurku Liv pochyloną nad ogromnym zwojem. Opuszkami palców przesuwała po zapisanej treści, co chwilę zaciskając usta. Nie musiał podchodzić bliżej aby domyślić się czym on jest. Wpatrywała się w zwój kontraktowy.

Marszcząc brwi podszedł do fotela i opadł z hałasem na siedzisko, ujawniając swoją obecność. Jakby nie patrzeć przyszedł tu w konkretnej sprawie, więc nie ma co się czaić tylko trzeba przejść do konkretów.

— Nadal nie jesteś w stanie przyzwać tego wielkiego nietoperza? — zapytał od niechcenia spoglądając na Liv spod rzęs, gdy z ociąganiem odwróciła się do niego przodem. Milczenie dziewczyny było najlepszą odpowiedzią i skłamałby jeśli nie takiej właśnie się spodziewał. — Rozumiem…

— Może to i lepiej…

— Może tak, a może nie — odparł, czujnie obserwując jak zaciska dłoń na ciemniej koszuli w okolicach serca. To przelało czarę. Wstał, w oka mgnieniu pokonał dzielącą ich odległość i bez wahania przyciągnął, zamykając w swoich ramionach. Nawet nie drgnął gdy najpierw zamarła w szoku aby później podjąć próbę wyswobodzenia się. Jednak zamiast ustąpić, wzmocnił uścisk. — Masz w tej chwili przestać to robić.

— Puść… Nie potrzebuję litości.

— Liv, ból który odczuwasz towarzyszy w życiu każdemu kto poniesie taką stratę — wyszeptał, nachylając się i przycisnął policzek do jej włosów. — Nie walcz z nim.

— Ty nic nie rozumiesz… — powiedziała cicho z trudem hamując łzy, w końcu odpuszczając i opierając się na Kazamie. — Boję się, że gdy przestanę z nim walczyć to się rozpadnę.

— Nie pozwolę na to, więc mi zaufaj.

— Ja nie…

— Czy kiedykolwiek cię zawiodłem?

— To nie tak… Musisz…

— Ciii… — wymruczał kojąco, mocniej przytulając ją do siebie gdy wreszcie długo wstrzymywana tama łez pękła. Przymknął powieki oddychając głębiej i wsłuchując się w łkanie dziewczyny. I chociaż patrzenie na cierpienie Liv raniło mu serce to wiedział, że musi wytrzymać. Tylko w ten sposób mogła się oczyścić ze wszystkich negatywnych emocji zżerających od środka.  Wyłącznie odbycie żałoby pozwoli jej zamknąć ten bolesny rozdział życia i rozpocząć następny. A wtedy będzie przy niej. I prędzej czy później nadejdzie czas aby ofiarować to co kryło się w ciążącym mu w kieszeni zwoju.

~oOo~

            Shisui aż przystanął na moment, z niedowierzaniem unosząc brwi. Przez sekundę przeszło mu przez myśl aby przetrzeć oczy, bo to jakieś złudzenie optyczne ale dzielnie się powstrzymał. W końcu raczej nic nie zaburzyło jego percepcji, a już na pewno nie genjutsu które wyczułby na kilometr. W każdym razie, na polanie przy tarasie widokowym na kamiennych głowach Hokage leżała Amai. Beztroska, roześmiana Amai zupełnie jakby jutra miało nie być. I o ile to nie wzbudzało podejrzeń to to z kim spędzała czas już tak.

Bynajmniej nie wylegiwała się sama, a ze swoim absztyfikantem. Wspólnie kontemplowali chmury, nie dostrzegając reszty świata. Namiętnie dyskutowali o rozpoznanych na niebie kształtach, śmiejąc się przy tym w głos. Kilka minut obserwacji wystarczyło aby doszedł do zatrważających wniosków. Oni jawnie flirtowali, nie kryjąc się z tym przed nikim. Teraz już musiał zamrugać żeby się upewnić, że to dzieje się naprawdę. Owszem, zdawał sobie sprawę, że serce kuzyna narzeczonej zabiło do kogoś innego, ale na Boga. Za żadne skarby nie przypuszczał, że Amai może jawnie przyprawiać Itachiemu rogi. Co tu się u licha działo?  Gdzie się podziała ta skromna i uczciwa dziewczyna mieszkająca z nimi w rezydencji? Nie było go raptem parę dni, a tu takie cuda. Cholera, może nawet Hokage zmienili?

— Hej, Amai — przywitał się głośno, szybko pokonując dzielącą ich odległość. Cóż, nie zamierzał snuć domysłów. Najzwyczajniej wybada sytuację aby mieć pewność. — Cóż za spotkanie!

— O, Shisui! Jak dobrze, że wróciłeś. — Azuma poderwała się do siadu, posyłając w stronę Teleportera promienny uśmiech. — Ach, gdzie moje maniery! Pozwól, że kogoś ci przedstawię. To mój przyjaciel, Sanosuke. — Na te słowa towarzyszący jej szatyn podniósł się z trawy, wyciągając dłoń do Uchihy.

— Hej, Amai dużo o tobie opowiadała.

— Tak? To miłe — odparł z rozbawieniem, czujnie obserwując dziewczynę kątem oka. Nie wydawała się nawet odrobinę zmieszana. Zupełnie jakby to wszystko było naturalne. Dziwne. — Amai, idę do rezydencji, zabierzesz się?

— Ach, ty nic nie wiesz — zawołała domyślnie, pocierając policzek. — Już nie mieszkam w dzielnicy Uchiha. Przeprowadziłam się bliżej szpitala.

Szok po usłyszeniu tej informacji, błyskawicznie zamaskował niedowierzającym uśmiechem. Bo no cóż, spodziewał się, że związek Itachiego i Amai nie potrwa za długo, ale nie przypuszczał, że rozpadnie się aż tak szybko. Jasny gwint.

— No nie… tylko chwilę nie ma mnie w wiosce, a już takie zmiany. Nie wierzę, jak mogłaś nas tak porzucić? Z kim ja będę popołudniową herbatkę pił? — Sytuacja powoli się rozjaśniała, ale wciąż dużo niewiadomych kłębiło się w umyśle Uchihy.

— Nie dramatyzuj — parsknęła Amai, ujmując wyciągniętą dłoń Sanosuke i stając na nogi. — I tak ciągle byłeś na misjach.

— W sumie — przytaknął z zamyśleniem, podczas gdy w głowie trybiki pracowały mu pełną parą. Skoro Azuma wyprowadziła się z rezydencji to znaczy, że zaręczyny zerwane. A skoro zerwane to Itachi ma wolne pole manewru jeżeli chodzi o Liv. Genialnie. O ile ten baran nic nie spieprzy… ale, zawsze istniała nadzieja, że może nie. Ach, czekało go tyle pracy!

— Halo! Mówię do ciebie!

— Wybacz, Amai. Zamyśliłem się.

— Widziałam. No, ale nie ważne. Pytałam czy idziesz z nami do Ichiraku na ramen.

— Nie, nie. Musze lecieć. Raporty, praca i te sprawy. Bawcie się dobrze.

— No to my idziemy, to do zobaczenia.

— Mhm… pa pa… — Mówiąc to, Shisui myślami był już gdzie indziej, a mianowicie przy kuzynie. Jeżeli odpowiednio zagrają zesłanymi przez los kartami to uda się naprawić relacje łączące Itachiego i Liv. O ile wszystkiego nie zepsuje fakt, że męską decyzję o rozpadzie narzeczeństwa podjęła Amai, a nie ten uparty osioł. Cholera, niedobrze.

No i jeszcze Kazama… Choć kuzyn go nie doceniał to Shisui wiedział, że demon nie odpuści. Zbyt długo darzył Senju uczuciem, aby teraz o nią nie zawalczyć. Ich wspólna przeszłość zbudowała silne więzi i teraz wyraźnie sprzyjała Chikage.

~oOo~

            Liv z rozdrażnieniem zamknęła drzwi gabinetu Hokage, tylko cudem powstrzymując się przed trzaśnięciem nimi z hukiem. A co takiego wprawiło ją w zły nastrój? Otóż prosta decyzja przełożonej o konfiskacie zdobycznej broni czakry, która według niej musiała zostać dogłębnie zbadana. Na nic zdawały się tłumaczenia, że to tylko pospolity oręż zmieniający formę dzięki manipulacji energią. Nie, Tsunade i jej doradcy wiedzieli lepiej. Trzeba zabrać, rozebrać na części pierwsze i poddać testom.

            Na samą myśl o takich działaniach, Liv aż zazgrzytała zębami. Czy naprawdę choć raz nie mogli odpuścić? Pewnie nie, bo gamoń Uchiha jak zwykle nie omieszkał podzielić się w raporcie swoimi wątpliwościami i hipotezami. Co prawda nie widziała na oczy rzeczonego dokumentu, ale na pewno tak było! Już ona dobrze znała to diabelskie nasienie! Na pewno zrobił to z zawiści!

            — Sensei, Liv!

            Słysząc natrętny głos Zaku aż przewróciła teatralnie oczami. Jak w ogóle śmiała przypuszczać, że nie zauważą jej powrotu do Konohy? Naiwność.

            — Słucham, i nie krzycz — mruknęła, odwracając się do nadbiegającego ucznia. Za nim w pewnym oddaleniu dostrzegła pozostałą dwójkę podopiecznych, nieśpiesznie podążającą w ich kierunku. Miłym zaskoczeniem dla Liv był widok Yuchiro. Czyżby coś się zmieniło i na nowo zintegrował się z drużyną? A może młody Uchiha wymyślił sposób na kolegę? Może jakaś technika krępująca, albo co.

            — Chodźmy wszyscy na pole treningowe! — Zaku niezrażony prośbą o niższy ton kontynuował z entuzjazmem, łapiąc Senju za nadgarstek i usiłując zaciągnąć w wymienione miejsce. — Znam nowe jutsu! Super mega techniki. Kuzyn mnie nauczył — poinformował z nieskrywaną dumą.

            — Do jutra nie zapomniesz, a sensei jest pewnie zmęczona — skarciła chłopaka Shion, spoglądając przepraszająco na Liv. — Przepraszam, od rana próbuję mu to wyperswadować.

            — Żmudne twoje starania, ale doceniam wysiłek — westchnęła Liv, ściskając pocieszająco ramie uczennicy. — Idziemy, bo i tak nie da nam spokoju.

            — I słusznie — przytaknął młody Uchiha, aż dreptając w miejscu z niecierpliwości. Widać było, że gdyby tylko znał jutsu czasoprzestrzenne to nie zawahałby się go użyć, aby już znaleźli się na polu numer cztery. — Normalnie oczy wam wyjdą, w szoku nad moim geniuszem.

            — I skromnością.

            — Coś mówiłaś, sensei Liv?

            — Nie, nic — zapewniła prędko, dochodząc do wniosku, że nie ma najmniejszego sensu wdawać się w zbędną dyskusję. Chłopak był zbyt podniecony wizją pochwalenia się nabytymi umiejętnościami aby w ogóle coś zauważyć. Zresztą, uczeń odrobinę ją zaintrygował. Świadomość, że Teleporter podzielił się jakimś unikalnym jutsu z kuzynem elektryzowała.

~oOo~

            Parę dni później, Liv nawet nie siląc się na uprzejmości odwróciła się na pięcie wychodząc z gabinetu Piątej. Poirytowana durnymi podejrzeniami Hokage i jej doradców, z rozmachem otworzyła drzwi o mały włos nie zwalając z nóg czającego się za nimi Samona.

            Mężczyzna tylko dzięki niesamowitemu refleksowi Skrytobójcy uniknął nokautu, w porę odskakując w tył.

            — Rany, Liv — sapnął zgorszony, przyglądając się ponuremu obliczu przyjaciółki. — Wyrwiesz je z zawiasów.

            — Trudno — warknęła przez ramię, nawet nie zwalniając kroku.

            Kiedy Senju nie zaszczyciła go nawet spojrzeniem, szybko ocknął się ze zdumienia zaraz ją doganiając. Już dawno nie widział Liv aż takiej niezadowolonej. Chociaż nie. Po krótkim namyśle doszedł do wniosku, że nazywanie tego grymasu na twarzy dziewczyny niezadowoleniem jest istnym nieporozumieniem. Kunoichi buchała gniewem, a w oczach malowało się prawdziwe wkurzenie. Dziś zdecydowanie każdy powinien się mieć na baczności, bo wystarczyło jedno nieprzemyślane słowo i Senju wybuchnie.

            — Kolejne zadanie z Uchihą? — zapytał domyślnie, bo tylko taki powód przyszedł mu do głowy. Wciskając dłonie w kieszenie luźnych spodni uniformu, zerknął na błękitne niebo. Zapowiadał się piękny, słoneczny poranek.

            — Nie tym razem — syknęła, mieląc w ustach przekleństwo. Chwilę później nagle się zatrzymała i przymknęła powieki, biorąc długi, głęboki oddech aby się uspokoić.

            — Hm… w takim razie pewnie chodzi o tę twoją zabawkę.

            — Zabawkę? — Łypnęła na towarzysza podejrzliwie, wciąż nie zaprzestając prób wyciszenia emocji.

            — No tak. Tę dzidę co przywiozłaś z ostatniej misji.

            — Lance, buraku.

            — Nieważne. — Machnął lekceważąco dłonią, bo to jak nazwą ten kijek było mało istotne. — Podczas konsultacji na jej temat, nadarzyła się okazja abym się z nią zapoznał. Podejrzana rzecz. Zwłaszcza, że z tego co zaobserwowaliśmy, bez zarzutu działa wyłącznie w rękach Piątej.

            — Nie moja wina, ze widocznie reszta z was jest zbyt tępa aby prawidłowo użyć tej broni — prychnęła ze znawstwem, schodząc z drogi jakiejś kobiecie z wózkiem.

            — Padły różnie teorie, ale żadna tak wyszukana jak twoja — zakpił, mrużąc oczy.

            — Najprostsze rozwiązania są zawsze najlepsze — podsumowała ze znawstwem, ponawiając chód.

            — Tak i tym najprostszym, pomijającym ewentualną niekompetencję jest to, że reaguję na czakrę. Uściślę, że konkretną.

            — Fajnie, ale w moich rękach również działała bez zarzutu.

            — No właśnie.

            Senju na te słowa uniosła pytająco brew, bo nie nadążała za tokiem rozumowania przyjaciela. Bo jeżeli reagował również na nią to znak, że lanca nie była przeznaczona wyłącznie dla jednej osoby. Czyli zwyczajnie spudłowali obstawiając tę hipotezę.

            — To chyba nigdy się nie zmieni, nie? — parsknął z rozbawieniem, mierzwiąc Liv włosy. — Ciągle zapominasz, że w twoich żyłach i Tsunade płynie ta sama krew Senju.

            — Och.

            — No, och, och… — potaknął, zakładając ręce za głowę i wystawiając twarz do słońca. — Tak więc za szybko jej nie odzyskasz zwłaszcza po tym zaproszeniu do Krainy Śniegu.

            — O tym też wiesz?

            — Pracuję w ANBU, mała. Nic się przede mną nie ukryje.

~oOo~

            Shisui poprawił się odrobinę na gałęzi, wytężając słuch. Najchętniej podkradłby się bliżej, ale jak nic zostałby zauważony, a wtedy całą akcję by szlag trafił. Chociaż i teraz nie wróżył jej zbytniego powodzenia. Po pierwsze, nie przypuszczał aby kuzyn wyciągnął wnioski z ostatnich wydarzeń żeby teraz wiedzieć, że tylko błaganiem na kolanach cokolwiek ugra. Bo wyjaśnienia wyłącznie go pogrążą. Zresztą, jak można tłumaczyć zatajenie posiadania narzeczonej? No właśnie, nie można. Po drugie, czemu na spotkanie takiej rangi wybrali pole treningowe! Parków mało? Kawiarnie też są niegodne Uchiha, czy jak? Chyba, że Itachi działał pod wpływem impulsu… ale nie, niemożliwe.

            — Senju, chcę porozmawiać. — Itachi stanął na brzegu rzeczki, spod oka obserwując jak Liv bezskutecznie usiłuje zmienić jej bieg samą siłą woli bez użycia pieczęci. I choć woda nie należała do głębokich — dziewczyna stała w niej po kolana — to jednak zadanie należało do wyjątkowo trudnych, bo nurt miała wyjątkowo silny.

            — Nie mam czasu — prychnęła w odpowiedzi, nawet nie zaszczycając bruneta spojrzeniem. Zamiast tego otarła z czoła pot, spoglądając na horyzont.

             Shisui słysząc tę wymianę zdań, odczuł przemożną ochotę aby przywalić czołem w drzewo. Najlepiej czołem kuzyna, bo jak zwykle popełnił błąd już na wstępie. Kiedy do diaska ten baran przestanie mówić do Liv po nazwisku?! Nie wiedział, że z automatu to budzi w niej agresję?

            — Powinno cię to zainteresować, bo dotyczy zaproszenia do Krainy Śniegu.

            — Owszem, o tym chętnie posłucham. Zamieniam się w słuch — odparła, w końcu odwracając się do Itachiego. Przez chwilę mierzyła go nieprzychylnym wzrokiem, po czym westchnęła ciężko wychodząc na brzeg.

            Shisui teraz już jawnie zazgrzytał nerwowo zębami, krzyżując ręce na piersi. Czyli ten gamoń nie przyszedł łagodzić stosunków, a został wysłany przez Hokage. A już myślał, że ta dwójka cokolwiek mu ułatwi. Ale nie, bo po co. Przecież dobrze jest jak jest...

            Reszty rozmowy już nawet nie podsłuchiwał, teleportując się do domu. Nie widział potrzeby, bo doskonale zdawał sobie sprawę, co chciała Piąta od Senju. Nakazała dziewczynie sprawdzenie wszystkich dzienników ojca, czy jest tam cokolwiek związane z tą krainą. Być może tam znajdą wskazówkę kim jest tajemniczy nadawca listu.

Ogółem wiele osób oddelegowano do pracy nad tym zadaniem. Kakashi Hatake został wysłany na rekonesans, a on wraz z kilkoma ANBU analizował dokumenty Danzo w poszukiwaniu czegoś co może rzucić jakieś światło na zaistniałą sytuację. Co by nie mówić o Shimurze to jednak szpiegów rozlokował wszędzie. I jeżeli ktokolwiek coś wiedział na ten temat to właśnie on.