Rozdział 1. Uważaj, nie wiesz, która szansa jest ostatnią

Co by tu napisać na wstępie… Może tak, nie umarłam, żyję, funkcjonuję. Co prawda moja głupota oraz szybkość (śpieszcie się powoli — to bardzo mądre przysłowie, uwierzcie. Zresztą tak samo jak mądry polak po szkodzie O_O) zrobiła ze mnie tymczasową kalekę, ale najgorsze za mną. Już nie mam ochoty odgryźć własnej dłoni, co uważam za sukces.

            Ach, a teraz czas na kilka takich moich prywatnych przemyśleń. Zawsze wszyscy mi się dziwili, że znoszę znieczulenie u dentysty. Tyle razy słyszałam, że to niby bardziej boli niż borowanie. No cóż, w takim razie jestem kosmitą, bo bez zastrzyku nie siadam na fotel.

Ogółem zawsze byłam z tych z wysokim progiem bólu (wyłączając wiertło w zębie, ale wyjątek potwierdza regułę). Ale, ale… przejdźmy do meritum… znieczulenie prosto w ziejącą, palącą ranę to co innego. Gdybym wiedziała co mnie czeka to chyba wolałabym żeby szyli mnie na tak zwanego żywca. Uczucie okropne, nie polecam nikomu. I uwierzcie mi, że słowo „okropne” jest tu eufemizmem. Opisałabym je dużo lepiej, ale nie obyłoby się bez wiązanki przekleństw. Inaczej tego się nie da nazwać. Chociaż może to tylko palce tak bolą? Jakby nie patrzeć są niby bardziej unerwione. W każdym razie taki wniosek się nasuwa sam, ponieważ jak cieli mi plecy w dwóch miejscach to nie czułam, że chcę umrzeć. Powiedziałabym, że przyjęłam to na lajcie.

I to by było na tyle jeżeli chodzi o moje wynurzenia XD. Zapraszam w nagrodę na krótki wpis <3.

 Niebecone^^

Itachi z zadowoleniem opadł na trawę, odgarniając z czoła potarganą grzywkę. Wciąż słyszał w uszach szum krwi, pulsującej głośno napędzanej adrenaliną. Natomiast mięśnie rozgrzane przebytym wysiłkiem, domagały się zasłużonego odpoczynku. Uczucie siły jakie teraz go rozpierało nie można było porównać z niczym innym, a towarzyszyło mu zawsze po treningach z przyjacielem. Wyłącznie Shisui potrafił dotrzymać Itachiemu kroku i zmierzyć się jak równy z równym. Ich umiejętności balansowały na podobnym poziomie, dzięki czemu toczyli tak emocjonujące pojedynki.      I chociaż najczęściej kończył jako przegrany to jednak fakt, że pokonywał go właśnie Shisui, który był dla niego bliski niczym brat ułatwiał przełknięcie jej goryczy. Odczuwał dumę, że kuzyn uważał go za godnego przeciwnika.

            Zaciągając się mocno rześkim powietrzem, przekręcił się na bok obserwując leżącego towarzysza. Chłopak z rękami pod głową ,spod rzęs patrzył na niebo obserwując chmury. Na jego wąskich ustach błąkał się tajemniczy uśmiech, gdy rozluźniony odpoczywał po sparingu.

            Przyglądając się profilowi Teleportera, Itachi dumał czy i on dostrzegł panujące w klanie napięcie. Czy docierały do niego te wszystkie szepty, informacje o tajemniczych spotkaniach? Jeśli tak, to co o nich sądził? Kiedyś o to zapyta, ale na razie nie chciał psuć atmosfery.

            — Jestem zaskoczony — mruknął pod nosem Shisui, przymykając powieki i biorąc głębszy oddech.

            — Czym? — zainteresował się Itachi, podnosząc do siadu. Sięgnął po leżącą obok broń i schował do etui, zerkając na przyjaciela.

            — Nieobecnością Sasuke. Zdążyliśmy odbyć trening, odpocząć, a on jeszcze nie wparował na polanę żeby zobaczyć swojego ukochanego braciszka w akcji — zaśmiał się cicho, przykrywając ramieniem oczy.

            — Zajęcia w akademii absorbują mu lwią część czasu — zauważył, mimowolnie uśmiechając się na wspomnienie jak chłopiec zawsze przybiegał aby go dopingować. Niemal zdzierał gardło zagrzewając do boju starszego Uchihę, a po pojedynku wyłaniał wyłącznie Itachiego jako zwycięzcę. W końcu nikt nie dorastał do stóp jego braciszkowi.

            — No i jak ci, bez tego fanklubu? — parsknął, z dobroduszną drwiną Teleporter. — Nie czujesz się pominięty? Chcesz może chusteczkę na otarcie łez?

            — Weź przestań.

            Shisui doskonale zdawał sobie sprawę z łączącej więzi rodzeństwo i nawet kilkakrotnie z niej żartował. W końcu nie w każdej rodzinie zdarza się, że jedno śledzi drugie. O ile pierwszy pragnął doścignąć drugiego w umiejętnościach, to ten drugi pragnął przypilnować bezpieczeństwa pierwszego i tak koło się zamykało. Synowie Fugaku — głowy klanu — musieli być wyjątkowi. Takie geny.

            — No, a jak mu idzie w szkole?

            — Urodzony prymus.

            — Nie spodziewałem się niczego innego po synu Fugaku.

            — Za to po matce odziedziczył niecierpliwość — stwierdził Itachi, na wspomnienie gdy młody skręcił nogę w kostce podczas próby powtórzenia jego ćwiczeń z kunai. Naprawdę tylko cud uchronił chłopca przed większymi obrażeniami. Ewolucje tego poziomu mogły skończyć się tragedią. Zdecydowanie Sasuke miał więcej szczęścia niż rozumu.

            — I dzięki Bogu. Nie potrzeba nam takiego drugiego jak ty — prychnął Shisui, łypiąc spod oka na zdziwionego przyjaciela. — Takie tłumienie emocji powinno być prawnie zakazane.

            — I kto to mówi? Słynny Teleporter przed którymi drżą shinobi ze wszystkich krain.

            — Oskarżony przyznaje się do winy — przytaknął, podrywając się do przysiadu i świdrując wzrokiem Itachiego. — Fakt posiadania tej sławy nie napawa mnie dumą, ale to, że służę wiernie Konoha.

~oOo~

Iatchi z westchnieniem odsunął drzwi od pokoju, powoli wchodząc do środka. Nawet nie drgnęła mu powieka kiedy je zamykał. Już od progu wyczuł, że nie jest w pomieszczeniu sam, ale postanowił nie reagować. Zamiast tego zdjął maskę ANBU i odłożył na niską szafkę, wciąż ignorując wwiercające mu się w plecy spojrzenie intruza.

            Gdy zdążył się już pozbyć całego rynsztunku Skrytobójcy, a tajemniczy gość wciąż milczał, postanowił się odezwać.

            — Pokój Sasuke jest od południa — poinformował beznamiętnie, zmęczonym ruchem przecierając oczy. Czuł się zbyt wyczerpany po misji aby przejmować się kolejną fanką brata, która źle wyliczyła okna. W końcu to nie pierwszy raz — ani pewnie ostatni — kiedy nastolatki z osady podejmowały desperacką próbę osaczenia młodego. Swoją drogą, nie były czasem na to za młode? Chociaż pewnie podczas zauroczenia, wiek spełniał drugorzędną rolę. Nie raz ani nie dwa widział jak dopingowały Sasuke na treningach w akademii. Doprawdy aż miło było popatrzyć, że chłopiec wzbudza taką sympatię.

            — Zapamiętam na przyszłość, ale dziś mam sprawę do ciebie.

            — Nie jestem zainteresowany — odpowiedział po krótkim namyśle, w końcu się odwracając.

            O przeciwległą ścianę opierała się dziewczyna, niewątpliwie kunoichi z ich osady co szybko stwierdził, po zlokalizowaniu u niej na ramieniu tatuażu ANBU. Odznaczał się wyjątkowo dobrze na jasnej skórze.

            Spod czerwonej grzywki łypały na niego czujne zielone oczy, które po jego słowach zmrużyły się złowróżbnie. Ta jedna zmiana w mimice powiedziała mu wszystko. Nieznajoma musiała być świeża w formacji, skoro jeszcze nie wyrobiła sobie opanowania godnego rangi jaką posiadała. Chociaż to, że włamała się do rezydencji niezauważona budziło szacunek.

            — Złamałbyś mi serce, gdybym je miała i rzeczywiście przyszła tu w celach towarzyskich — prychnęła z sarkazmem, krzyżując ręce na piersi. — Ale na całe szczęście, nie jestem. Przynoszę informacje dotyczące przyszłości twojego klanu.

            — Nadal nie jestem zainteresowany — powtórzył, w myślach szacując wiek rozmówczyni. Wyglądała na jego rówieśniczkę, ewentualnie dzieliła ich niewielka różnica wieku. Dziwne, nie kojarzył żeby widział jakiegoś młodzika w organizacji. Sprawa trąciła fermentem na odległość.

            — A powinieneś być — warknęła poirytowana, zaraz jednak biorąc uspakajający oddech. — Okej, ujmę to inaczej. Jeżeli zależy ci na dobru brata to mnie wysłuchasz.

            — To groźba czy ostrzeżenie — wyszeptał, niespodziewanie pojawiając się tuż przed dziewczyną z kunai, przystawionym do jej gardła oraz aktywowanym Sharinganem. Wybrała zły cel. Sasuke był nietykalny i ktokolwiek zechce go skrzywdzić będzie miał do czynienia z nim. Przekładał dobro brata ponad wszystko.

            — Ostrzeżenie z którego skorzystasz, albo nie — mruknęła, siląc się na opanowanie i patrząc prosto w wirujące łezki Kekkei Genkai. Nie wyglądała ani na wystraszoną ani zdumioną. Zauważając to Itachi uznał to za swoisty ewenement, który skłonił go do cofnięcia ostrza.

            — Kto cię przysłał? — zapytał, wsuwając broń do etui na udzie oraz kątem oka wciąż obserwując rozmówczynie, gdy ta odeszła w stronę okna.

            — Nie mogę powiedzieć.

            — W takim razie nic tu po tobie — stwierdził zimno, pokonując dzielącą ich odległość i patrząc na nią z góry.

            — W porządku. Masz czas do jutra na przetrawienie tej wizyty.

            — Szkoda twojej fatygi.

            — Mam dużo wolnego czasu i zadanie do wykonania, Uchiha.

~oOo~

Irytacja to chyba jedno z najczęstszych uczuć jakie towarzyszyło ostatnimi czasy Liv. Miała serdecznie dość czekania na ruch lub decyzję drugiej strony, ale ku swojej frustracji nie mogła zacząć działać samowolnie. Dostała jasne instrukcje. Pozostawało wyłącznie trzymanie się z boku, obserwowanie oraz gotowość do błyskawicznej interwencji. Tak, w tym była dobra. Prędkość przeprowadzanych przez nią akcji nie posiadała sobie równych, jednak na nic się zdawała jeżeli zobligowano ją do zwlekania.

Najchętniej zajęłaby się czym innym, ale przełożeni uznali, że tak istotne zadanie nie może być wykonywane przez kogoś to ma jeszcze inne zobowiązania. I tak więc, oto tym sposobem została uziemiona oraz zdegradowana do roli anioła stróża tego przeklętego klanu Uchiha. To też należało do ironii losu, że akurat ona dostała to zlecenie. Wróg dziedziców Sharingana paradoksalnie miał uratować ich od zguby. Śmieszne.

Ten ktoś — jeżeli jest taki ktoś — kto steruje ludzkim życiem, czy to Bóg czy coś cholera wie co, prawdopodobnie umiera ze śmiechu. Abstrahując, czy w ogóle jest personą, bytem, zdolnym to robić.

W każdym razie, czy nikt nie zauważył absurdu, że to akurat ona dostała tę misję? Potomkini Senju Hashiramy, wroga numer jeden Madary Uchihy? No dobra, niby te waśnie zakończyły się kilkadziesiąt lat temu, ale niesmak pozostał. Jakoś nie przypuszczała aby wiedząc o jej korzeniach członkowie klanu Uchiha na poważnie brali to co ma im do powiedzenia. Dlatego właśnie zdecydowała się nie wyjawiać swojego pochodzenia.

Sfrustrowana tymi rozmyślaniami, podparła się na łokciu mrużąc zaspane powieki. Nigdy nie należała do zwolenników czekania, a teraz jak na złość Liv nie pozostawało nic innego.

~oOo~

Liv drgnęła nerwowo powieka, gdy zauważyła ubiór rozmówcy, a w zasadzie jego brak. Skonfundowana momentalnie odwróciła się do chłopaka plecami, chcąc dać mu odrobinę prywatności. Cóż, mogła się tak nie śpieszyć to nie byłaby teraz  świadkiem darmowego porno. Co prawda nie posiadała złudzeń, że z jednej strony powinna się czuć zaszczycona. Cała damska populacja wioski oddałaby wszystko za takie widoki.

— Niezłe wyczucie.

— Och, nie zgrywaj takiego skromnego — prychnęła w odpowiedzi na sarkastyczny ton, mimowolnie obserwując jego blady tors w stojącym pod ścianą lustrze. A miała na co popatrzeć. Lata treningów ładnie wyrzeźbiły ciało bruneta, uwydatniając każdą krzywiznę mięśnia. Ze smakiem, ale bez przesady. Tak, spokojnie mogła odhaczyć kolejną parafkę przy liście wymogów jakie musiał spełniać każdy rodowity Uchiha, czyli idealna sylwetka. Odznaczone. — Podjąłeś decyzję?

— Propozycja, a raczej sugestia padła dopiero dwa dni temu — odparł, wciągając przez głowę ciemną koszulkę. — Swoją drogą, spóźniłaś się.

— Powinieneś to docenić, więcej czasu do namysłu.
— Nie doceniłem.
— Och, naprawdę? Sądziłam, że taki geniusz jak ty zdąży już rozważyć wszelkie za i przeciw.

— Przykro mi, że cię rozczarowałem.

— Raczej myślę, że lubisz te moje niezapowiedziane wizyty — zaśmiała się kpiąco, ale tak jak przypuszczała, Itachi nie zareagował na tę lekką prowokację. Ba, on nawet nie zerknął w jej stronę. Zamiast tego wyciągnął z torby zwój i zaczął go przeglądać, zupełnie jakby był w pomieszczeniu sam.

Zauważając to Liv zacisnęła mocno usta, błyskawicznie obracając się do Uchihy. Zanim zdążyła się zastanowić czy dobrze robi, pokonała dzielącą ich odległość i zastawiła dłonią treść studiowanego przez chłopaka papieru. Czego jak czego, ale nienawidziła być lekceważona. I rozpierała ją satysfakcja, bo uzyskała jakąś reakcję. Może nie tak żywą jaką by chciała, ale zawsze coś. Od czegoś trzeba zacząć, prawda?

Itachi powoli przesunął wzrokiem po twarzy poirytowanej dziewczyny, a później ku jej zdumieniu na jego ustach pojawił się nikły grymas, który od biedy można było nazwać uśmiechem.

— Tak jak ty lubisz mnie obserwować w odbiciu, gdy sądzisz, że nie widzę.

— Chyba sobie...! — zawołała, purpurowiejąc.

— Nie zaprzeczaj oczywistym faktom — mruknął ze znudzeniem, strącając rękę Liv.

— Jak nic, to zadanie dostałam w ramach kary. Pokuta za niesubordynację — wymamrotała pod nosem, cofając się i opadając na poduszkę obok Uchihy. Zdecydowanie ich współpraca będzie pozostawiała wiele do życzenia.

— Taka misja to jak wczasy — zauważył oschle, zwijając rulon i mrożąc kunoichi spojrzeniem. — Nie dokonujesz mordu, a twoje ręce nie są splamione krwią.

— Ale będą, bo gdy podejmiesz błędną decyzję to ja będę współwinna masakry twojego klanu — syknęła, patrząc mu hardo w oczy.

— Posłaniec nie ponosi odpowiedzialności za to co przekaże.

— To ciekawe czemu tak wielu kończy skróconych o głowę — zapytała retorycznie, zaraz wzdychając ciężko i podnosząc się do pionu. — Trudno. W takim razie zobaczymy się kolejny raz. Może wtedy będziesz miał dla mnie odpowiedź.

— Może.