XLVIII NIC NIE JEST TAKIE PROSTE NA JAKIE WYGLĄDA

Hejo, Robaczki <3. Oto kolejny rozdział Zwaśnionych i nie kryję nadziei, że się ucieszycie^^. Ja się cieszę, że go napisałam, bo to irytujące też dla mnie, że cała historia tak wisi w powietrzu.

Wydarzenia odrobinę przyspieszyły, jednym słowem coś się dzieje. Może nie ma widowiskowych walk, ale postacie się rozwijają, a nie stoją w miejscu jak dawniej XD. Co by tu jeszcze…

Niebetowane. jak zwykle zresztą. Chyba musze się pogodzić z myślą, że moja beta nie wróci… no, ale cóż, życie.

Ach, mam cichą nadzieję, że dokarmicie mi Wenę komentarzami <3. Liczę na Was.

Kazama rozsiadł się wygodniej na zajmowanej ławce, obojętnym wzrokiem przesuwając po tłumie. Stadion Konoha dosłownie pękał w szwach, a hałas jaki tworzyli rozentuzjazmowani kibice boleśnie ranił mu uszy. Zresztą nie tylko demoniczny słuch dawał się we znaki, ale i pozostałe zmysły. Najchętniej zastosowałby jakieś korki do uszu — nie pogardziłby też klapkami na oczy — ale niestety żadnymi nie dysponował. Doprawdy, do tej pory zastanawiał się jakim cudem dał się namówić na udział w tej imprezie. Przecież gardził takimi turniejami, jak i spędami ludzi, więc dobrowolne spędzenie czasu wśród nich można uważać za ewenement. Ten fakt ponownie wywoływał w nim niesmak, bo kolejny raz pokazał, że ma miękkie serce. Zbyt często ulegał niemym prośbą zielonych ślepi co coraz częściej go niepokoiło. Cóż, na pocieszenie obiecywał sobie w myślach, że to pierwszy i ostatni raz. Nigdy więcej.

Patrząc na różnorakie emocje malujące się na twarzach zarówno uczestników jak i obserwatorów, westchnął ciężko. Prawdopodobnie był jedynym osobnikiem w najbliższym otoczeniu, niezainteresowanym toczącym się w dole pojedynkiem. Tak, siedział pośród tego plebsu jako jeden z widzów egzaminu na Chunnina i niebyt był z tego faktu zadowolony. Chociaż świadomość na czyją prośbę tu tkwił, odrobinę osładzała to poświęcenie.

Mimowolnie zerknął na towarzyszkę, uśmiechając się kpiąco. Napięta niczym struna obserwowała widowisko, nawet na moment nie odrywając wzroku od areny. Całkowicie odpłynęła myślami, zbyt skupiona na podziwianiu walk. Zapewne analizowała każdy ruch geninów, rozmyślając nad poziomem własnych uczniów. Milcząca Senju stanowiła niesamowity obrazek zwłaszcza dla kogoś kto doskonale znał jej żywiołowy temperament. Jednak, Kazama nie miał złudzeń, że to opanowanie potrwa długo. Jeszcze paręnaście minut i zniknie jak kamfora. Wystarczy, że któryś z podopiecznych Liv wkroczy na plac, a emocje wezmą górę.

Wyczuwając na sobie czyjś wzrok, odwrócił się w stronę intruza zakłócającego mu spokój. To, że ktoś gapił się na niego zamiast na bitwę było zastanawiające. Przecież w końcu ludzie po to przyłazili na trybuny aby brać udział w widowisku, a nie.

Któż jeszcze nie śledził pojedynków? No tak. Akurat zainteresowanie tego człowieka nie dziwiło Kazamy. W sumie nawet był zadowolony, że został przez niego dostrzeżony. Rozpoznając opierającego się o kolumnę mężczyznę, zmarszczył brwi. Cóż, to drugi powód dlaczego pozwolił się zaciągnąć na turniej. Itachi Uchiha. Ten, który ośmielił się sięgnąć po coś na co nie zasługiwał, a później jeszcze miał czelność nie docenić łaski jaka go spotkała. Przeklęty dziedzic Sharingana. Że też ten ród nie wymarł dawno temu. Dlatego nie zaszkodzi jak trochę poobserwuje silne relacje łączące go z Liv. Taki kubeł zimnej wody z pewnością przyda się temu żółtodziobowi.

— Dawaj, Zaku!

Kiedy do jego uszu wdarł się krzyk Senju, błyskawicznie stracił zainteresowanie brunetem. Co jak co, ale wolał patrzeć na siedzącą obok Liv niż na niego. Zdecydowanie była przyjemniejsza dla oka. Po chwili z lekkim pobłażaniem pokręcił głową, gdy w emocjach złapała go za rękę ściskając mocno.

— Ha! Widziałeś to? Zuch chłopak! — zaśmiała się triumfalnie, odwracając się do Chikage, podczas gdy oczy błyszczały jej z radości. Duma jaką promieniowała aż oślepiała jak rozglądała się sprawdzając reakcję widzów na prezentowane przez chłopaka techniki. Zaraz jednak zapomniała o delektowaniu się sukcesem, ponownie ze skupieniem śledząc walkę.

Widząc to Kazama westchnął cierpiętniczo, zawieszając spojrzenie na tablicy z rozpiskami bitew. Zostały jeszcze cztery pojedynki, a on już czuł się zmęczony. Doskwierał mu nadmiar decybeli, atakujący zewsząd kwaśny zapach ludzkiego potu oraz naruszanie przestrzeni osobistej. Co trochę czuł  dotyk na ramieniu siedzącej obok nieznajomej i tylko niechęć do rozmowy powstrzymywała go od powiedzenia wprost, że albo siądzie dalej, albo jej w tym pomoże.

Sfrustrowany zacisnął usta w gniewną kreskę, przenosząc wzrok na błękitne niebo. Jedynym rozwiązaniem jakie przychodziło mu do głowy to takie, że aby przetrwać tę masakrę, znaczy turniej, to musi się zająć czymś innym. Najlepiej medytacją i to najlepiej natychmiast.

~oOo~

Liv aż promieniała z zadowolenia, nucąc pod nosem wesołą melodię. Dziś był ten dzień, gdzie nic nie było w stanie zepsuć jej humoru. Prawie tak jakby patrzyła na świat przez różowe okulary i wszystko wydawało się piękniejsze. Idąc wraz z Kazamą wąskimi uliczkami Konoha, miała ochotę śpiewać na całe gardło, aby wszyscy wiedzieli o rozpierającej ją euforii. Nie potrafiła zapanować nad ustami, które same układały się do promiennego uśmiechu i zapewne dla niewtajemniczonych wyglądała niczym wariatka. W końcu nie często prezentowała się światu w tak wyśmienitym nastroju.

Rozbawiona tym spostrzeżeniem, zerknęła na poważnego towarzysza. Domyślała się, że pójście z nią na turniej był dla niego nie lada wyzwaniem. Znała jego poglądy na temat rasy ludzkiej i tego typu imprez, dlatego w pełni doceniała poświęcenie. Żywiła nadzieję, że Kazama nie nabawi się jakiejś traumy.

Tyle, że obserwując niewzruszoną minę demona aż ją korciło żeby wyprowadzić go z równowagi. Tak, pomysł był z pewnością dziecinny, ale dziś czuła się jak dziecko. Najchętniej zrobiłaby coś szalonego. Może kąpiel w fontannie? Pełny rozbieg, a później widowiskowy skok i chlup do wody. Aż zachichotała pod nosem na wyobrażenie reakcji Chikage. Cóż, raczej się na to nie pokusi, bo trzeba trzymać fason, ale mina Kazamy z pewnością byłaby bezbłędna.

Przyglądając się profilowi demona, westchnęła ciężko. Dumnie wyprostowany, prezentował sobą klasę oraz styl, podczas gdy chłodnym wzrokiem omiatał mijających ich przechodniów. I prawdopodobnie taka postawa podobała się kobietom, ponieważ każda która przechodziła obok otaksowywała Kazamę od góry do dołu z wyraźną aprobatą. Nieliczne, mianowicie te odważniejsze, usiłowały złowić jego spojrzenie na dłużej, ale niestety z góry były skazane na porażkę. Po pierwsze nie znały poglądów demona o ludzkiej rasie, a poza tym jakoś nigdy Liv nie przyłapała go na zainteresowaniu jakąś przedstawicielką płci pięknej. Tyle, że one o tym nie wiedziały dalej marnując czas na intensywniejsze wachlowanie rzęsami i zwalnianie kroku, aby wyraźniej zaznaczyć kołysanie biodrami. Nagle uliczki Konohy aż po brzegi wypełniły się wibrującym w powietrzu seksapilem.

Liv tylko uśmiechnęła się pod nosem, widząc te wszystkie zagrywki oraz przechodząc do ataku. To, że zrezygnowała z publicznej kąpieli nie znaczy, że porzuciła plan rozruszania towarzysza. Wlepiła w demona ckliwe spojrzenie, przylegając do jego boku i wsuwając pod ramię dłoń. Nawet się postarała o to aby otrzeć się subtelnie — oczywiście w granicach rozsądku — biustem o rękę Kazamy. Niestety ku własnemu zdziwieniu, Chikage nawet nie drgnęła powieka na to nietypowe zachowanie. Bo w końcu nie codziennie się zdarza, że z własnej nieprzymuszonej woli lepi się do niego jak rzep. Każdy inny szukałby zmierzającej ku ziemi asteroidy albo innego kataklizmu, ale nie on. Zamiast tego, poprawił sobie wygodniej jej rękę spokojnie kontynuując chód.

Gdy doszła do wniosku, że na tę chwilę lepiej odpuścić oparła na Kazamie głowę spoglądając w niebo. Turniej zakończył się dla niej ogromnym sukcesem. Wszyscy podopieczni zaprezentowali się na najwyższym poziomie i tylko ślepiec nie mianowałby ich chunninami. Nie tylko pokazali, że posiadają umiejętności godne podwyższenia rangi, ale i nie obce im stosowanie rozwiązań taktycznych, często nieszablonowych.

Liv najbardziej zaskoczyła Shion. W tak krótkim czasie opanowała sporą liczbę jutsu stylu ziemi, że aż nie potrafiła wyjść z podziwu. Zresztą, co tu kryć. Cała arena zamarła dostrzegając tkwiący w dziewczynie potencjał.

— Chyba ktoś cię woła. — Głos Kazamy brutalnie wyrwał Senju z zamyślenia, na co uniosła pytająco brwi. Gdy ponownie usłyszała swoje imię zatrzymała się w pół kroku, obracając przez ramię. W ich stronę gnała Amai, zarumieniona od wysiłku, a w ślad za nią leciał sporych rozmiarów sokół. Zaintrygowana tym nietypowym duetem, przekrzywiła głowę.

— Liv, myślałam, że cię nie dogonię — wysapała, zatrzymując się tuż przed nimi, a ptak z wyjątkową łagodnością usadowił się na ramieniu dziewczyny.

— Coś się stało? — Dopiero teraz do Senju dotarło co nie pasowało jej w Azumie. Narzeczona Uchihy miała na sobie pełny strój sokolnika. Ciemny uniform mocniej uwydatniał porcelanową cerę, a kolor oczu nabrał niesamowitej głębi. Już nie prezentowała się tak krucho jak zazwyczaj. Przypominała wojownika. Niezbyt rosłego, ale jednak. Prawe ramie zdobiła duża, skórzana rękawica, a bark równie solidny ochraniacz.

— Chciałam zapytać kiedy masz trochę wolnego czasu. Dawno nie rozmawiałyśmy — dodała Amai jakby dla wyjaśnienia i dopiero wtedy dostrzegła tkwiącą pod ramieniem Chikage dłoń Senju. Szybko wyciągnęła właściwe wnioski, przenosząc wzrok na twarz mężczyzny. Liv niemal widziała trybiki pracujące pełną parą w jej głowie, na co o mało nie jęknęła. — Och, ty musisz być Kazama. Wiele o tobie słyszałam.

— Doprawdy? — Brew demona odrobinę drgnęła na tę niespodziewaną informację, a spojrzenie momentalnie powędrowało do skonfundowanej Liv, która prychnęła demonstracyjnie.

— Shisui nie omieszkał się podzielić wiedzą, że mam lokatora — wyjaśniła, palcami muskając piórka sokoła. Cóż, żywiła szczerą nadzieję, że Azuma postanowi nie drążyć tematu przy Chikage, bo to, że zaatakuje ją później doskonale wiedziała. Dziewczyna była zbyt romantyczna z natury, żeby odpuścić taki łakomy kąsek.

Zmrużyła powieki, patrząc na drapieżnika. Szare upierzenie niesamowicie mieniło się w promieniach słońca, sprawiając wrażenie jakby zwierzę było ze stali.

— Ty mi lepiej powiedz, skąd go masz i jakim cudem Fugaku zgodził się trzymać go w domu.

— To jest prezent. — Amai uśmiechnęła się delikatnie, podsuwając pupilowi przedramię z czego skrzętnie skorzystał. Najwyraźniej barki pani wydały mu się zbyt wątłe aby móc swobodnie posiedzieć. — I nie mieszkam już w rezydencji. Wyprowadziłam się.

— Słucham?

— Uff… ciężki jesteś — sapnęła z wysiłkiem brunetka, podrzucając sokoła w niebo. Przez chwilę obserwowali jego majestatyczny lot, każde pogrążone we własnych myślach. Ptak zatoczył nad nimi spore koło, pożegnał się z charakterystycznym piśnięciem i odleciał do ptaszarni. — Sporo się u mnie pozmieniało — wyjaśniła, podejmując przerwany wątek i odgarnęła z twarzy poburzone przez wiatr włosy.

— Sporo to duże niedopowiedzenie — wytknęła Liv, puszczając Chikage i robiąc krok w stronę Azumy. Uważnie przyjrzała się błyszczącym radośnie oczom, po czym westchnęła ciężko, pocierając nagle pulsującą skroń. — Zrobiłaś to.

— Owszem — przytaknęła z zadowoleniem, zaraz łypiąc na wciąż przysłuchującego się rozmowie Kazamie. — To jak? Znajdziesz dla mnie chwile? No, może dwie?

— W porządku, Liv — odezwał się niespodziewanie demon, dostrzegając wahanie Senju. Bez ociągania nachylił się nad zdumioną kunoichi, muskając ustami skórę na jej szyi. — Sam trafię do rezydencji.

— Ale…

— Baw się dobrze — odparł odsuwając się, i zanim którakolwiek zdążyła coś powiedzieć zniknął.

— Chyba nigdy się do tego nie przyzwyczaję — stwierdziła Azuma, a Liv domyśliła się, że dziewczyna uznała sztuczkę demona za jutsu. Cóż, nie zamierzała wyprowadzać jej  z błędu. Tak było nawet lepiej.

— Mieszkasz w najpotężniejszej wiosce ninja, więc lepiej przywyknij — podsumowała Senju, masując miejsce gdzie jeszcze czuła powidok elektryzującego dotyku Kazamy. Każdy jego gest powoli kruszył stawiany opór i aż się bała, co się stanie gdy wreszcie odpuści.

— Jesteś z nim wyjątkowo blisko, Liv.

— To gdzie masz ochotę pójść? — Całkowicie zignorowała wypowiedź Azumy, bezbłędnie wyłapując w niej nutę nagany. Nie zamierzała się nikomu tłumaczyć ze swoich działań i Amai nie była tutaj wyjątkiem. Ona nigdy nie zrozumie jak to jest, gdy walczą w tobie dwie natury. Jak demon walczy z człowiekiem, a szala balansuje to na jedną to na drugą stronę.

— Nie lekceważ mnie…

— Okej, w takim razie ja zdecyduję.

~oOo~

            Itachi w milczeniu szedł korytarzem, beznamiętnym spojrzeniem omiatając mijających go shinobi. Patrząc na ich rozluźnienie oraz pozytywny nastrój, dumał jakim cudem potrafią się aż tak odciąć od tego czym się zajmują. Zastanawiał się czy tak jak on, inni miewają wyrzuty sumienia czy może już całkowicie się go wyrzekli. Czy potrafią spać spokojnie w nocy ze świadomością ile istnień zniszczyli? Kiedy zamienią się w potwory bez serca? A może już nimi są? I co najważniejsze, czy nie jest hipokrytą skoro sam wstąpił do takiej a nie innej formacji?

Zostali przeszkoleni na cichych morderców i tym właśnie się trudnili. ANBU nie brało jeńców. Owszem, czasem przydawali się do zdobycia istotnych informacji, ale po przesłuchaniu czekał ich ten sam, parszywy los co innych schwytanych. Kiedy przestawali być pomocni byli likwidowani. Istniało nawet niewypowiedziane motto jakie znał każdy komu Skrytobójcy dyszeli na kark, zabij albo zostaniesz zabity.

            Nacisnął klamkę i wyszedł z siedziby organizacji, z konsternacją zauważając niewielki tłumek w oddali. Błyskawicznie domyślił się czym on jest spowodowany, co nie sprawiło mu wiele trudności. Zapewne starzy wyjadacze dorwali kolejnego nowicjusza i sprawdzali jego umiejętności oraz kwalifikacje. Taki wewnętrzny chrzest bojowy o którym teoretycznie wiedzieli wszyscy, ale w praktyce to już inna bajka. Ogółem, plebejskie zabawy łaknących rozrywki żołnierzy.

            Faktem pozostawało, że i Itachi kiedyś znalazł się na celowniku oraz musiał przez to przejść. O ile cała sytuacja należała do wyjątkowo upierdliwych, to świadomość utarcia nosa wyzywającemu ANBU odrobinę wynagradzała dyskomfort brania udziału w tak zwanej inicjacji. Nagle, do jego uszu dotarły strzępki rozmów podnieconych wodzów.

            — Szybka jest.

            — Ciekawe jak długo zamierza się tak bawić…

            — Byk już powoli traci cierpliwość, nie? Patrzcie jak chaotycznie rzuca.

            — Mhm… oby się nie wkurzył, bo będzie kiepsko…

            Słysząc to Uchiha tylko cudem powstrzymał się przed przewróceniem oczami. Mógł się domyślić, że to akurat ten ANBU wyzwie nowego. Najroślejszy w formacji i najbardziej skory do bitki, zawsze wiódł prym w takich akcjach.

            Kiedy tłum się odrobinę przerzedził, mimowolnie zerknął na walczących. Ot zaspokojenie ciekawości. Pojedynek przypominał bardziej bawienie się w kotka i myszkę, ale nie zamierzał tego analizować. Widocznie świeżak nie chciał wdawać się w bezpośrednią walkę. Cóż, może tak było lepiej. Byk wyjątkowo kiepsko znosił porażki o czym przekonał się kilkanaście miesięcy wcześniej. Przypominając sobie tę konkretną sytuację uśmiechnął się pod nosem.

Niespodziewanie jego wzrok spotkał się ze spojrzeniem zielonych ślepi, obserwujących go zza maski wilka. Zaintrygowany zatrzymał się w pół kroku i wtedy to się stało. Nowicjusz za długo stał w jednym miejscu co błyskawicznie wykorzystał Byk. Jednym, celnym rzutem kunai strącił z twarzy nieznajomego kamuflaż odsłaniając oblicze.

Itachi w momencie, rozpoznał w nowym Skrytobójcy córkę nieżyjącego przyjaciela ojca. W końcu w pewnym okresie widywali się dosyć często, a nawet toczyli pojedynki pod czujnym okiem rodzicieli. Jednak wszystko się skończyło wraz ze śmiercią Kamiramy Senju. Przyglądając się dziewczynie, w jego umyśle pojawił się obraz jaki zapamiętał z ich ostatniego spotkania przy pomniku bohaterów. To tam odbyły się uroczystości pogrzebowe Kamiramy, którym przewodził Hokage. Senju, blada oraz milcząca wpatrująca się w wyryty w kamieniu napis. Niereagująca w żaden sposób na słowa żałobników w tym jego ojca, który zaproponował jej opiekę. Zupełnie jakby przebywała w innym świecie. Doskonale pamiętał ten dzień, to uczucie gorąca oraz ogólną duchotę, zwiastującą gwałtowne załamanie pogody. Burza dosłownie wisiała w powietrzu, a oni stali w pełnym słońcu oddając hołd Kamiramie.

Zamrugał szybko, otrząsając się z tych wspomnień i ponownie skupił na dziewczynie. Podnosiła właśnie z trawy maskę, a stojący obok Byk puszył się dumnie. Ta pustka emocjonalna nie była podobna do Liv. Zawsze kojarzyła mu się z nieujarzmionym żywiołem tylko czekającym aby pochłonąć nieszczęśnika, który odważył się wejść mu w drogę.

— Senju, tak dać się podejść… wstyd — odezwał się karcąco, zanim zdążył ugryźć się w język. Doprawdy, jakim cudem pozwolił aby te słowa same wymknęły się z ust? Wystarczyło ponowne spotkanie, a już jego stoicyzm szlag trafiał? Niedobrze.

— Nie martw się, Uchiha. Przy tobie tego błędu nie popełnię — prychnęła, podczas gdy Itachi uśmiechnął się lekko dostrzegając w jej oku błysk rozdrażnienia. Tak, taka postawa pasowała do starej, wybuchowej Liv, tej małej dziewczynki, która walczyła z nim do utraty tchu.

— Człowiek niby uczy się na błędach, ale uwierz, że popełnisz inny — stwierdził, odwracając się na pięcie i odchodząc do domu. Cóż, nadszedł najwyższy czas aby potrząsnąć Senju. Wystarczająco długo celebrowała żałobę. Najwyższa pora odzyskać zawziętego rywala jakim była w przeszłości. Od tego zależał jego dalszy rozwój.

~oOo~

Liv podparła się na łokciu, ze znudzeniem przyglądając się siedzącej naprzeciwko Amai. Zabrała dziewczynę do jednego z najbardziej obleganych przez shinobi lokalów Konohy, co teraz uznawała za kiepski pomysł. Bo o ile ona czuła się tu jak ryba w wodzie, to Azuma niekoniecznie. Przede wszystkim dziewczyna nie potrafiła się na niczym skupić. Jej wzrok uciekał za każdym przechodzącym obok ich boksu ninja, a stojąca przed nią kawa stygła w najlepsze. Co trochę uchylała usta ze zdumienia na widok uzbrojenia pałętających się po lokalu klientów lub nie pierwszej świeżości noszonych ubrań. Niektórzy zaraz po misjach wpadali na szybki kieliszek aby odreagować trudy zadania, a to że byli cali umazani w krwi lub brudzie uznawali na sprawę drugorzędną. W końcu przebywali wśród samych swoich.

— Nie gap się tak — zestrofowała Amai, kiedy jakiś mężczyzna warknął ostrzegawczo dostrzegając jej wbite w niego spojrzenie. — Nikt nie lubi być traktowany jak jakiś okaz w zoo.

— Ja… po prostu to mój pierwszy raz, gdy znajduję się pośród tylu żołnierzy — wymamrotała, zatrzymując wzrok na filiżance z kawą. Wzięła parę głębokich oddechów, po czym skupiła się na Liv. — Nie masz mi nic do powiedzenia? Żadnego kazania albo co? Spodziewałam się ciosania kołków na głowie od samego wejścia do baru.

— Po co? Zrobiłaś tak jak uważałaś — stwierdziła Senju, łypiąc spod oka na Azume i pociągając spory łyk z kieliszka z winem. Sukces podopiecznych postanowiła świętować czymś bardziej ekskluzywnym od piwa, a że nie należała do zwolenników szkockiej czy szampana, wybór okazał się prosty. Łagodnym ruchem nadgarstka zamieszała alkohol i patrząc na jego burgundowy kolor, uśmiechnęła się złośliwie. — W zasadzie ciekawi mnie wyłącznie jedno, mianowicie reakcja Fugaku.

— Och… — Amai przeczesała nerwowo włosy, intensywniej wiosłując łyżeczką wsypany właśnie cukier. — Nie było tak źle. Zupełnie jakby się tego spodziewał.

— Dziwne. Najpierw aranżuje małżeństwo, a potem pozwala synowej zwiać…

— Ja tam się cieszę, że obyło się bez kłótni — podsumowała brunetka, upijając już chłodnej kawy. — Nie czuję już tej cholernej presji. Mam wrażenie jakbym zrzuciła z barków ogromny ciężar.

— Dziwnie się tego słucha gdy mam świadomość, że wszystkie kobiety w wiosce dałyby się pokroić za szansę jaką ty dostałaś, oraz bezczelnie zmarnowałaś — parsknęła Senju, odchylając się na kanapie i uśmiechając złośliwie. — Zostanie panią Uchiha to cel większości z nich.

— Nie zazdroszczę tej, która nią zostanie. Praktyka małżeństw bez miłości powinna być prawnie zakazana — powiedziała z mocą, zaciskając zęby.

— Dobrze, już dobrze. Nie emocjonuj się tak — roześmiała się Liv, dostrzegając buzujący w towarzyszce gniew. Widać było, że ten temat wciąż należy do drażliwych. — Ponownie jesteś panią własnego losu, gratuluję.

— Nie wiesz jakie to wspaniałe uczucie odzyskać kontrolę nad własnym życiem.

— Powinnyśmy za to wypić, ale zepsułaś sprawę zamawiając to coś. — Machnęła ręką w stronę napoju Amai. — No, ale gdy się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. — Z tymi słowami stuknęła kieliszkiem o jej filiżankę, i opróżniła go do dna. — No, a teraz, co dalej zamierzasz?

— Będę obrzydliwie szczęśliwa — stwierdziła Amai z uporem, marszcząc uroczo nos. — Mam nową pasję, dostałam etat w szpitalu, a na dodatek moje życie uczuciowe kwitnie. Żyć nie umierać.

— Trafiła ci się prawdziwa kumulacja… — przyznała z zamyśleniem, patrząc w błyszczące oczy rozmówczyni. Kto jak kto, ale Azuma zasługiwała na szczęście. Oddana innym, pomocna, serdeczna, po prostu dusza człowiek. — Czyli jednak przeprowadzka do Konohy nie okazała się takim złym posunięciem.

— Dzięki niej poznałam Sanosuke, więc zdecydowanie nie — powiedziała, a Liv nie umknął wściekły rumieniec jaki pojawił się na jej twarzy po tych słowach.

— Miłość, co ona robi z ludźmi — parsknęła z politowaniem, mrużąc powieki. Przyglądając się Amai, zastanawiała się czy i ona dałaby się tak ogłupić. Czy chodziłaby z głową w chmurach, myśląc wyłącznie o swojej drugiej połówce? Tęskniła za nią przy każdej rozłące? Chociaż z drugiej strony tylko głupiec porównywałby ich położone. Liv nie posiadała tego komfortu, że mogła rzucić wszystko dla uczucia. Dać się mu porwać, zapominając o konsekwencjach.

— Liv?

— No? — Wyrwana z zamyślenia, spojrzała pytająco na Azumę i dostrzegając poważny wzrok dziewczyny westchnęła ciężko. Już wiedziała co zaraz się zacznie. A żyła nadzieją, że skupią się na szczęściu Amai.

— A co z tobą?

— Chciałaś zapytać chyba, co słychać u mnie — poprawiła automatycznie, opadając na oparcie. — Wspaniale się układa. Moja grupa zmiażdżyła konkurencję w egzaminie na Chunnina i tylko patrzeć jak zaczną działać w osobnych formacjach. Kolejny krok w karierze, gdzie będą się spełniać dowodząc drużynami. Owszem ciężki kawałek chleba, bo spadnie na nich również duża odpowiedzialność, ale i tak serce rośnie z dumy. Przecież jeszcze nie tak dawno byli nawet nie opierzeni, a tu taki progres…

— Nie pytałam o życie zawodowe.

— To o które? Innego tak jakby nie mam.

— No właśnie.

— Co właśnie?

— Nie uważasz, że to najwyższa pora na uporządkowanie relacji z Itachim?

— Czekaj, czekaj… A niby dlaczego? Bo narzeczona go rzuciła? Nie jest to przekonujący powód — prychnęła Liv ze znużeniem, przeczesując palcami włosy. Stanowczo zbyt mało wypiła żeby gadać o tym beznadziejnym przypadku faceta.

— Znowu unosisz się dumą.

— Raczej wiem czego chcę. Oczekuję, że mój ewentualny partner będzie chłopem z jajami, a nie jakąś popierdółką.

— Jesteś okrutna.

— Bo stawiam sprawę jasno? Okej, w takim razie jestem okrutna — przytaknęła gładko, nie chcąc się wdawać w jałowe dyskusje i sięgnęła po butelkę dolewając sobie szczodrze wina. Nie musiała być prorokiem żeby wiedzieć, że dziewczyna nie odpuści. Na trzeźwo tego nie zniesie. Chociaż zakładanie, że podawany tu alkohol chociaż odrobinę ją rozluźni było niepoprawnym optymizmem.

— Ten twój przyjaciel jest wyjątkowo przystojny — zaczęła Amai konwersacyjnym tonem, na co Liv zerknęła na nią spod oka.

Drugi, długo oczekiwany punkt programu w trakcie realizacji, pomyślała Senju uśmiechając się kpiąco.

— Nie przeczę, jest atrakcyjny. I skoro już to ustaliłyśmy to teraz powiedz do czego zmierzasz.

— Długo się znacie?

— Czy to ma jakieś znaczenie?

— Szykuję sobie grunt do właściwej przemowy.

— Uwierz, że zauważyłam. Dlatego sobie jej oszczędźmy. Poproszę szybko oraz treściwie.

— Przyjaźń pomiędzy mężczyzną a kobietą, nie istnieje — walnęła Azuma prosto z mostu, świdrując towarzyszkę spojrzeniem. Wyglądało to tak jakby próbowała wniknąć w jej umysł, starając się odszyfrować łączące ją relację z Kazamą.

— Owszem, w tym konkretnym przypadku masz rację — przyznała Liv, podpierając się na łokciu. Mina Amai po usłyszeniu tej informacji należała do tych z kategorii bezcennych oraz wartych uchylenia tajemnicy. Oczy wielkie jak spodki w których malował się ciężki szok, podczas gdy usta robiły przysłowiową rybkę. Wyborny widok.

— Ale… że jak to?

— Zwyczajnie, co jednak wciąż nic nie zmienia — ucięła stanowczo, kiwając na kelnera oraz pokazując na migi żeby przyniósł do ich boksu butelkę wina. — Teraz moja droga, opijemy sukces moich podopiecznych. I nie masz prawa powiedzieć nie, bo taka jest rola przyjaciółki. W końcu skoro ja tobie poświęciłam chwilę to to działa też w drugą stronę, czyż nie?

            Wieczór okazał się interesujący i nawet nie przypuszczała, że Amai po odrobinie procentów jest taka żywiołowa. Gdy już miała nieźle w czubie, wparowała na parkiet porywając jakiś nieznanych shinobi do tańca. Oczywiście wszystko z właściwą dla niej gracją. Wywijała na parkiecie ze śmiechem nie wykazując nawet krzty zmęczenia. Mężczyźni wydawali się zachwyceni węsząc łatwy łup, ale Azuma mimo podchmielenia, szybko oraz taktownie gasiła ich matrymonialne zapędy. Nikt nie został urażony, a co poniektórzy byli pod wrażeniem takiej wiernej narzeczonemu partnerki. Mało tego Senju zanim się obejrzała już siedziała wśród fanów Amai, niczym cichy widz obserwując jej gwałtowną przemianę. Ich lożę wypełniały śmiechy, a później śpiew gdy cała ta menażeria postanowiła wziąć udział w karaoke.

            Oczywiście po takie ilości atrakcji oraz morza drinków, Azuma nie była w stanie sama trafić do mieszkania, a co dopiero dojść do niego bez pomocy. Chcąc nie chcąc Liv musiała jej pomóc. Owszem, kilku dżentelmenów z baru zaoferowało swą pomoc, ale Senju wolała dmuchać na zimne. Kto wie, czy na rauszu posłuchaliby stanowczej odmowy Amai na podryw. Tym sposobem spadł na nią obowiązek odholowania dziewczyny do domu, ale nie narzekała. Gdy się wreszcie pozbyła upierdliwego balastu — tak na powietrzu brunetka trochę przetrzeźwiała i podjęła wątek Itachiego — bez ociągania ruszyła do rezydencji. Nadeszła najwyższa pora na spoczynek, bo w końcu jutro — o ile dopisze im szczęście — dowiedzą się kto awansował na Chunnina.

            Po pierwsze, po powrocie do domu nie natknęła się nigdzie na Kazamę, co było zastanawiające. Szczerze, spodziewała się, że powita ją w progu próbując wybadać o co chodziło Azumie, a tu taka niespodzianka. W rezydencji zamiast niego przywitała Liv cisza oraz ciemność. Oczywiście nie zadała sobie trudu aby sprawdzić jego sypialnie, bo doszła do wniosku, że sen jest bardziej kuszący. Owszem, nie wyczuwała w pobliżu aury demona, ale wiedziała, że gdy chciał to potrafił się doskonale ukryć. Powiedziałaby nawet, że opanował tę sztukę do mistrzostwa. Zresztą po traumatycznym przeżyciu jakim było się uczestnictwo w imprezie ninja, nie zdziwiłaby się gdyby przepadł gdzieś na parę dni. Z tą myślą opadła na posłanie, zaraz zasypiając.

Poranek okazał się wyjątkowo ciężki, bo nadszedł stanowczo zbyt szybko. Mało że Liv obudziły irytujące promienie słońca wpadające przez niezasłonięte okno, to jeszcze ktoś postanowił złożyć jej poranną wizytę. Przez parę sekund rozważała zignorowanie intruza, ale szybko zrezygnowała. Zawsze mogło się okazać, że to coś ważnego.

Słysząc ponowne pukanie — przeklęty demoni słuch — Senju niechętnie zwlekła się z łóżka, palcami odgarniając z twarzy włosy. Czuła się odrobinę wymięta po spaniu w ubraniu, ale nic nie mogła na to poradzić. Zwłaszcza, że intruz nie zamierzał grzecznie czekać.

— Już idę! —  wrzasnęła i złorzecząc pod nosem, poczłapała do frontowych drzwi otwierając je z rozmachem. Aż zmrużyła powieki od oślepiającego słońca, drżąc z zimna gdy otuliło ją chłodne powietrze. Przez dłuższy moment gość pozostawał dla Liv jedynie cieniem, ale kiedy wzrok wreszcie się przyzwyczaił do zmiany oświetlenia aż jęknęła. — Naprawdę? Wizyty o tej godzinie, Uchiha?