Rozdział 3. Uważaj, nie wiesz, która szansa jest ostatnią

Dziś krótko. Rozdział długi i sycący, mam nadzieję, że się Wam spodoba. Umieściłam w nim masę atrakcji. No i jest długo wyczekiwany Madara Uchiha! Tak, ten pan wreszcie pojawił się na scenie^^. Czekam na komentarze, Kochani <3.

Acha, tradycyjnie niebetowane. Pewnie tak jak zwykle będę poprawiać na bieżąco :/.

Liv po dłuższej chwili zeskoczyła z leśnej budy, służącej leśnikom do podglądania zwierzyny. W sumie, przed chwilą i ona używała jej zgodnie z przeznaczeniem tyle że nie obserwowała fauny leśnej, a człowieka. Dokładniej mówiąc shinobi Wioski Liścia, który od jakiegoś czasu spędzał Senju sen z powiek.

            Spod oka patrzyła jak chłopak zbiera uzbrojenie z polany, pogrążony w myślach. Widać było, że każdy ruch wykonuje automatycznie bez udziału umysłu. Wcześniej była świadkiem jak mistrzowsko opanował rzuty kunai oraz shirukenami. Trening Itachiego wręcz przypominał taniec, pełen gracji oraz piękna tyle że śmiercionośnego. Każdy krok, ruch dłoni, oddech wydawał się mieć znaczenie w tym spektaklu. Liv zdawała sobie doskonale sprawę, że nawet najbardziej zasłonięty cel nie miał szans w starciu z precyzją Sharingana. Kekkei Genkai Uchihów należało do jednych z najniebezpieczniejszych broni jaka kiedykolwiek istniała w świecie ninja.

Ogółem, Senju przyznawała w duchu, że oglądała ten spektakl z przyjemnością i odrobinę żałowała, że już dobiegł końca. Takich niezwykłych treningów nie widuje się codziennie.

Przyglądając się nieobecnemu spojrzeniu Uchihy, za żadną cenę nie potrafiła odgadnąć kierunku w jakim podążały jego myśli. Czyżby dumał nad postawioną propozycją? Tylko czyją? Jej czy Shimury? A może usiłował znaleźć jakieś wyjście bez pomocy z zewnątrz? Cóż, jeżeli tak to się mu nie dziwiła. Kto bez szemrania pozwala aby obcy wchodził z butami w życie klanu i jeszcze usiłował stawiać warunki? No właśnie, nikt.

— Potrzebujesz partnera do treningu? — zapytała od niechcenia, podnosząc wzrok na niebo. Patrząc na niewielkie stado ptaków, kierujących się na północ doszła do wniosku, że znajdują się wystraczająco daleko od Konohy aby nikt nie wyczuł nowej czakry. Jakoś nie przypuszczała żeby ktoś czujnie śledził każdą jednostkę w okolicy Wioski, zwłaszcza w czasie pokoju.

— Właśnie skończyłem — odparł beznamiętnie, zerkając na dziewczynę i chowając ostatni kunai do kabury na nodze.

— Jak sobie chcesz — odparła, wzruszając obojętnie ramionami. Cóż, liczyła, że Uchiha da się namówić i wreszcie rozrusza zastane kości, ale jak nie to nie. Prosić się przecież nie będzie.

Wzdychając ciężko, zmrużyła powieki spoglądając na słońce. Zadanie, które dostała było bardziej wyczerpujące niż przypuszczała. Nie fizycznie, ale psychicznie. Odpowiedzialność jaka na niej ciążyła odciskała palące piętno. Liv nie miała złudzeń, że jeżeli nie podoła, a klan Uchiha zostanie zlikwidowany to wyrzuty sumienia ją zniszczą, będzie wrakiem człowieka. Zmęczonym ruchem przeczesała grzywkę i nagle zesztywniała, kątem oka dostrzegając ruch. Odskakując na bezpieczną odległość z konsternacją wlepiła spojrzenie we wbity w ziemię kunai, w miejscu gdzie jeszcze przed sekundą stała. Unosząc drwiąco brew przeniosła wzrok na bruneta, którego oczy lśniły czerwienią od aktywowanego Sharingana.

— Nie ładnie. Tak bez przywitania? — zacmokała karcąco, błyskawicznie związując włosy w kitkę.

— Skrytobójca nie ma czasu na maniery.

— Przypomnę ci to w odpowiednim momencie, Uchiha — obiecała, podczas gdy w jej dłoni już lśniła wyciągnięta katana.

~oOo~

            — Mam cię, przyjemniaczku — zaśmiała się ochryple, stając za plecami Itachiego z ostrzem przystawionym mu do gardła. Sparing nie trwał może długo, ale należał do jednych z najintensywniejszych jakie miała okazję odbyć. Partner posługujący się Sharinganem nie dawał żadnej taryfy ulgowej, a każdy, nawet najmniejszy błąd mścił się podwójnie. Uspakajając galopujące serce od wysiłku, wyrównała oddech.

            Dmuchając na wilgotną grzywkę, uśmiechnęła się pod nosem. Cała była mokra z wyczerpania. Koszulka przylgnęła do niej dosłownie jak druga skóra od potu. Ale, ale… z satysfakcją zauważyła, że przeciwnik również nie należał do najsuchszych. Owszem, troszkę mu w tym pomogła, parę razy częstując go wodną techniką, ale szybszy oddech świadczył, że i on musiał się wysilić w tym starciu. Tak. Liv czuła się wielce zadowolona.

            Ci co mówili o geniuszu Itachiego ani trochę nie przesadzali. Brunet należał do wąskiego grona shinobi, którzy bez większych problemów mogli mierzyć się z kimś na poziomie Kage. Wachlarz technik jakimi dysponował oraz inteligencja dawały mu ogromne możliwości. Oczywiście mistrzostwo w genjutsu również robiło swoje.

            — Nigdy nie chwal dnia przed zachodem słońca.

        Liv zdążyła wyłącznie mrugnąć, gdy obezwładniony przeciwnik okazał się klonem, zmienionym w stado skrzeczących kruków, podczas gdy prawdziwy Itachi bezceremonialnie powalił ją na ziemię.

            — Winszuję sprytu — zaśmiała się bez żalu, leżąc na trawie przygnieciona przez Uchihę. Podparty na ręce tuż obok jej głowy w drugiej trzymał kunai, który zawiesił kilka centymetrów od szyi Liv.

            Spod rzęs przyjrzała się mu dokładniej, jako że nadarzyła się ku temu najlepsza okazja. Bez skrępowania patrzyła na jego smukłą twarz, ale nie pociągłą jak u Fugaku. Dopiero teraz zauważyła uderzające podobieństwo do matki. Identyczny jak u Mikoto migdałowy kształt oczu, okalany wachlarzem gęstych rzęs. Jedyne co różniło tę dwójkę to to co w nich można było dostrzec. Itachi z łatwością blokował wszelkie emocje, ukrywając je przed światem, w przeciwieństwie do rodzicielki. Chociaż, może gdy jeszcze pełniła czynną służbę ninja to również była tak opanowana? W końcu to takie charakterystyczne dla tego klanu.

            — Przyglądasz się.

            — Owszem — wyszeptała bez skruchy, mrużąc z rozbawienia powieki na widok zdziwienia Itachiego. Dlaczego spodziewał się, że spróbuje skłamać? Ciężko nie patrzeć na kogoś, kto nachyla się tuż na twarzą. Zwłaszcza gdy nie odrzuca brzydotą. — Przeszkadza ci to?

            — Może.

            — Nie jesteś bez winy, również się przyglądałeś — wytknęła złośliwie, unosząc dłoń i opierając mu na piersi, uśmiechnęła się przy tym chytrze.

            Itachi jedynie zmarszczył brwi, gdy w następnej sekundzie zniknęła aby pojawić się parę metrów dalej. Tego właśnie się spodziewał i w sumie na to czekał. Bez słowa podniósł się do siadu, obserwując jak kłania się dworsko.

            — Dziękuję za niezły trening.

            — Dziś nie spróbujesz przekonać mnie do swoich racji? — zapytał od niechcenia, otrzepując kolana i stając na równe nogi. Tak. Teraz zyskał pewność. Dziewczyna opanowała technikę Czwartego Hokage, a nawet ją ulepszyła. Żadnych znaków, żadnych ograniczeń. Interesujące.

            — A poddałbyś się?

            — Zależy od argumentów.

            — Dziś żadnych nie będzie — rzuciła przez ramię, spokojnym krokiem oddalając się w przeciwną stronę niż znajdowała się Konoha. — To była towarzyska wizyta.

~oOo~

            Liv z zaciekawieniem obserwowała ze swojej kryjówki, widowiskowy sparing. Pierwszy raz miała okazję widzieć walczących ze sobą użytkowników Sharingana i musiała przyznać, że było na co popatrzeć. Pojedynek przebiegał szybko, imponował efektownymi technikami, a przede wszystkim nie wyglądał na ustawiony. Obojgu walczącym zależało na wygranej, chociaż początek był nudny.

            Jak się Senju domyślała, w początkowej fazie walki musiało dojść do starcia w genjutsu. Dziewczyna i chłopak stali nieruchomo, a jedynie ich Sharingany błyskały niepokojąco. Ciekawiło ją odrobinę kto dostał w genach większy talent w technikach ocznych, ale nijak nie miała jak się tego dowiedzieć. Chociaż co nieco sugerował fakt, że to partnerka Itachiego sapała z wysiłku, podczas gdy on nie złapał nawet zadyszki.

            W każdym razie, oboje reprezentowali wysoki poziom jeżeli chodzi o techniki ogniowe. Jednak ciężko się temu dziwić. Nie od dziś wiadomo, że to w tym stylu klan Uchiha był najlepszy i nie miał sobie równych.

            Po ostatnim wybuchu aż zmrużyła powieki, gdy fala uderzeniowa o mało nie zwaliła przeciwniczki Itachiego z nóg. Izumi — tak zwracał się do niej Uchiha — ustała, ale nie obyło się bez obrażeń. Rozerwany rękaw koszuli zwisał smętnie wzdłuż jej ciała, a na policzku widniał osmolony ślad. Mało tego, kunoichi nie zdążyła osłonić twarzy przed latającym pyłem oraz drobnymi gałązkami, czego teraz Senju oglądała efekt.

            Ze zmarszczonymi brwiami przypatrywała się jak Itachi nachyla się nad partnerką, usiłując wyjąć paproch z oka. Podtrzymywał palcami podbródek Izumi, nie pozwalając aby się zbytnio ruszała przy zabiegu. Cóż, od chłopaka bił pełen profesjonalizm. Senju nie wiedziała skąd, ale wytrzasnął śnieżnobiałą chustkę — tak, po intensywnej walce ciężko o coś tak czystego, ale geniuszowi Uchiha się to jakoś udało — i już sprawnie, oczyszczał oko.

Najciekawsza była reakcja znajomej Itachiego. Nawet z tej odległości Liv zauważyła nagłe spięcie ramion oraz delikatne rumieńce, spowodowane bliskością bruneta. Nie trzeba było być wróżką aby wiedzieć, że coś jest na rzeczy. Mianowicie, dziewczyna jest zadurzona w kompanie.

Zaciekawiona tym odkryciem, zerknęła na chłopaka. Niestety po nim nie potrafiła odczytać żadnych sygnałów, czy to uczucie jest odwzajemnione. Wydawało się, że traktował Izumi jak koleżankę, ale w końcu ktoś tak skryty jak Itachi, raczej się nie afiszowałby się ze swoimi miłostkami, jeżeli nawet takowe by były. Dumając nad tą kwestią aż się skrzywiła na widok miny brunetki — pełnej rozczarowania — gdy Itachi zakończył zabieg i się odsunął. Tak, Izumi zdecydowanie nie ukrywała, że liczyła na coś więcej.

Wzdychając ciężko, poprawiła się wygodniej i oparła brodę na kolanie. W zasadzie nie wiedziała dlaczego tu siedziała oraz szpiegowała Uchihów. To znaczy, jedną przyczynę podałaby bez wahania. Mianowicie, nuda. Niemal umierała z nudów! Gdyby tylko akcja nabrała tempa to byłaby uratowana. Walki, rozpoznawanie terenu, śledzenie wroga to był żywioł Liv, a nie takie stanie w miejscu. Kochała te zastrzyki adrenaliny towarzyszące misjom. Dla nich żyła. Niestety teraz przez kaprys losu dostała najbardziej uciążliwe zadanie jakie się tylko dało. Polegało ono głównie na czekaniu.

Z roztargnieniem przeczesała palcami włosy, ponownie skupiając się na obserwowanych obiektach. To co zobaczyła sprawiło, że aż zamrugała gwałtownie. Ku swojemu bezbrzeżnemu zdumieniu odnotowała, że gdy ona użalała się nad sobą oni gdzieś zniknęli. Bezczelnie zwinęli manatki, zostawiając ją samą. Skonsternowana aż zmieliła w ustach przekleństwo.

~oOo~

            Marszcząc brwi, Liv poprawiła soczysto zieloną yukate prostując się odrobinę bardziej. Patrząc na siebie w lustrze z niepewną miną obciągnęła rękawy, zastanawiając się czy to rzeczywiście dobry pomysł aby wybrała się na święto Gwiazd do Konohy. Nigdy nie przepadała za takimi imprezami, ale powoli dopadała ją desperacja.

Z drugiej strony, przecież nie była wykluczona z życia osady, a jedynie w związku z przyznanym przez Hokage statusem Jounina do zadań specjalnych, musiała zamieszkać poza granicami. Takie rozwiązanie zalecały przepisy oraz tylko dzięki temu w razie czego, Trzeci miał do dyspozycji ninja z zewnątrz, który mógłby spojrzeć świeżym okiem na pewne sprawy. Dzięki braku więzi ze społecznością potrafiła podjąć bezstronne decyzje oraz służyć niezależną radą. Liv podlegała wyłącznie pod jurysdykcje głowy Wioski, a o jej istnieniu wiedzieli nieliczni. Najbardziej zaufani ludzie Hokage, a była ich zaledwie garstka. Owszem, kilku bardziej dociekliwych domyślało się, że jest ktoś jeszcze poza zwykłymi podwładnymi, zanotowanymi w kartotekach ninja. W końcu zadania nie mogły wykonywać się same. Interesował się nią przez pewien czas Korzeń — struktura podlegająca Shimurze — ale mimo usilnych starań Danzo, nie udało się jej wytropić. W końcu mężczyzna z braku dowodów musiał odpuścić.

Czasem po koszarach krążyły różne plotki. O pewnych zadaniach insynuowano, że są tak beznadziejne, że pewnie ponownie poślą po Wilka. Tak, taki pseudonim roboczy nadał Senju Hokage. Niby nikt Wilka nie znał, nie spotkał, ale jakimś cudem wypłynęło, że ktoś taki istnieje, przynajmniej w teorii.

Liv westchnęła ciężko, poprawiając szpilki w koku. Cóż, jeżeli dalej będzie siedziała w czterech ścianach to zwariuje. Poza tym, skoro już wcisnęła się w odświętny strój oraz poświęciła się na tyle aby wykonać pełny makijaż to szkoda by było teraz zrezygnować. Zresztą, Konoha odwiedzą tłumy oraz sporo delegacji z różnych krain więc jedna osoba więcej w tym rozgardiaszu nie zrobi różnicy. Tak, Trzeci z pewnością nie będzie miał do niej pretensji jeśli wpadnie na kilka godzin. Pocieszając się tą myślą, ostatni raz zerknęła w lustro po czym zniknęła.

~oOo~

Itachi z niechęcią zerknął na zadowolonego kuzyna. Do tej pory nie potrafił zrozumieć jakim cudem zgodził się na udział w tej farsie. Przecież mógł siedzieć w domu oraz tworzyć nowe techniki, lub udoskonalać już istniejące. Zresztą wszystko byłoby ciekawsze od tego. Nienawidził tłumów, a teraz musiał się z nim użerać. Do tego to uczucie bycia obserwowanym. Decydując się na przyjście na święto Gwiazd niemal sam założył sobie pętle na szyję. Że też tego nie przemyślał dokładniej. Przez gapiostwo, wraz z przyjacielem znalazł się na celowniku większości mieszkanek Konohy i niezbyt mu to odpowiadało.

Wzdychając cierpiętniczo podniósł wzrok na niebo, z konsternacją odnotowując jego czystość. Nawet najmniejsza chmurka nie zwiastowała załamania pogody, a to znaczyło, że za żadne skarby nie zmusi Shisuiego do powrotu. Zdecydowanie los mu nie sprzyjał.

— Łasic, rozluźnij się — zestrofował przyjaciela Shisui, trącając go łokciem. — Wyglądasz jakbyś dostał szczękościsku.

— Bo może dostałem — prychnął chłodno, zaraz oddychając głębiej na widok trzech nastolatek wgapiających się w nich bezczelnie.

— Stary, szkoda zębów — zaśmiał się chłopak, spod oka patrząc na towarzysza gdy ten chował dłonie w rękawy kimona. Teraz przypominał zimny, bezosobowy posąg. — No, a jak tam trening z Izumi? Obudziła Susanoo?

— Nie, przerwaliśmy sparing zanim sięgnęliśmy po cięższą artylerie.

— Oooo… a dlaczego?

— Po co pokazywać przeciwnikowi wszystkie asy w rękawie? — zapytał retorycznie Itachi, taktownie pomijając fakt, że Izumi na tym poziomie może jedynie pomarzyć o posługiwaniu się Bogiem Nawałnic. Nie sugerował, że dziewczyna jest słaba. Jedynie za słabo kontrolowała Sharingana, a bez tego ani rusz.

— W sumie — przytaknął Shisui, zaraz uśmiechając się szerzej gdy dostrzegł znajomą twarz w tłumie. — Patrz o wilku mowa.

Itachi przeniósł spojrzenie na stojącą w oddali koleżankę, która w tym momencie spisywała życzenia na niewielkiej karteczce, aby chwilę później powiesić ją na bambusowym krzaku. Mimowolnie uśmiechnął się delikatnie na widok skupienia z jakim to robiła. Tak, Izumi uwielbiała wszelkiego rodzaju festiwale i zawsze brała w nich czynny udział.

Nagle aż drgnął, otwierając szerzej oczy. Z trudem powstrzymał się od uszczypnięcia, aby upewnić się czy wzrok nie płata mu figla. Po drugiej stronie bambusa stała osoba, której spodziewał się spotkać najmniej. Zwłaszcza w takim tłumie ludzi. Przyczyna jego mętliku w głowie, Liv. Z konsternacją przyglądał się jak dziewczyna zawiesza życzenia na jednej z gałązek, po czym odwraca się do swojego rozmówcy. Zbyt zdumiony dopiero po paru sekundach, rozpoznał w mężczyźnie Trzeciego Hokage. To z nim beztrosko gawędziła Liv, uśmiechając się łagodnie. Fakt ten tak wytrącił Itachigo z równowagi, że dopiero po chwili zorientował się, że Shisui coś do niego powiedział.

— Ziemia do Itachiego — zawołał Teleporter, machając kompanowi dłonią przed nosem. Takie zawieszenie u przyjaciela było bardziej niż nietypowe. Z kpiącym uśmiechem zerknął na dwójkę, która przyciągnęła pełną uwagę kuzyna. Hokage rozpoznał od razu, jakby nie patrzeć miał na sobie oficjalny strój, ale rozmawiającej z nim dziewczyny już nie. Ciekawe. Czyżby kroiło się coś o czym nie wiedział? — Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha.

— Po prostu… nie spodziewałem się Trzeciego bez obstawy — mruknął Itachi po dłuższej chwili wahania, odprowadzając wzrokiem znikającą w tłumie Liv. — Kumo wciąż ostrzy na nas zęby.

— No, tak. Bezpieczeństwo ponad wszystko — sarknął Teleporter, doskonale zdając sobie sprawę, że przyjaciel wciska mu kit i to najniższych lotów. Przecież jak na dłoni było widać, że gapił się na nieznajomą, a nie Sarutobiego. Jej obecność wyraźnie wyprowadziła chłopaka z równowagi i tylko ślepiec by tego nie zauważył. Czy on miał go za głupca? I po cholerę robił z tego tajemnicę?

~oOo~

            Senju uśmiechnęła się pod nosem, zerkając na akwaria ze złotymi rybkami. Nawet z kilku metrów widziała ich błyszczące ławice, przemykające pod powierzchnią wody. Nigdy nie przepadała za udziałem w zabawie łapania ich papierowym sitkiem, ale z przyjemnością patrzyła jak robią to inni. Entuzjazm dzieci był zaraźliwy. Przewróciła oczami na widok niezadowolenia na twarzy dziewczynki, gdy „wędka” się przedziurawiła, a towarzyszący jej rodzice odmówili kupienia nowej. Czasem potrzeba było stanowczych decyzji aby odciągnąć pociechę od straganów.

            Powoli krocząc ku południowej bramie, bez zdziwienia odnotowała, że tłum się przerzedza. Tylko nieliczni spacerowicze wybrali peryferia, szukając bardziej intymnej atmosfery z dala od zgiełku. Cóż, główne atrakcje umiejscowiono w centrum wioski. Odetchnęła głębiej zimnym, rześkim powietrzem chowając dłonie w rękawy yukaty. Nadeszła najwyższa pora aby wracać do domu. Ledwie o tym pomyślała, a poczuła silne szarpnięcie i została wciągnięta w ciemną, wąską uliczkę.

            Zbyt zdumiona, nawet nie stawiała oporu napastnikowi. Z cichym sapnięciem wpadła na ścianę plecami, gdy docisnął ją do najbliższego budynku zagradzając ciałem drogę ucieczki.

            — Co ty tu robisz?

            — Uchiha? — W sekundzie rozpoznała intruza, zaraz warcząc z irytacji. Czym do cholery zasłużyła sobie na takie traktowanie? Siląc się na opanowanie, zgromiła go chłodnym spojrzeniem. — Może najpierw ty mi wytłumaczysz, dlaczego do diabła wciągnąłeś mnie w ten ciemny zaułek?! Cywilizowani ludzie nie zachowują się w ten sposób.

            — Zachowuję dyskrecję.

            — Tak? — zakpiła mrużąc powieki, oraz zerkając chłopakowi przez ramię. Niemal każdy przechodzień dostrzegający ich w uliczce, uśmiechał się pod nosem wyciągając własne wnioski. Tak, Senju wiedziała co sobie myśleli. Wzięli ich za parę kochanków, obściskujących się za winklem. — Dopiero teraz wzbudzamy zainteresowanie — prychnęła z politowaniem, gdy jakaś grupka poszturchując się wesoło wskazywała na nich palcami.

            — Owszem, ale nikt nie potrafi rozpoznać naszych tożsamości.

            — Pocieszające, nie ma co — wymamrotała, dopiero teraz dostrzegając jak Itachi się wystroił. Ciemna, prosta yukata doskonale współgrała z jego jasną cerą dodając mu jakiejś dziwnej powagi sprawiając, że poczuła się onieśmielona. Uświadamiając sobie ten fakt aż otworzyła szerzej oczy.

            — Widziałem cię z Trzecim.

            — I co w związku z tym?

            — Powiedziałaś mu o swojej misji?

            — Nie. Przecież wiesz jakby to się skończyło — prychnęła z niechęcią, odsuwając się stanowczo gdy stanął za blisko. Czuła się nieswojo pod bacznym spojrzeniem Itachiego, co momentalnie obudziło w niej irytacje. Jeszcze tego brakowało żeby zaczęła się przy tym dupku peszyć! — Mam nadzieję, że zaspokoiłam twoją niezdrową ciekawość.

            — Sprawa dotyczy klanu Uchiha, więc to logiczne, że mnie to interesuje.

            — W takim razie, może dziś przyjmiesz moją ofertę? — zapytała z nieskrywaną nadzieją, patrząc w ciemne oczy rozmówcy. Zaczynała ją męczyć ta zabawa i coraz więcej znaków na niebie zachęcało do przyśpieszenia biegu wydarzeń.

            — Nie jest to odpowiednie miejsce, ani czas — stwierdził stanowczo, marszcząc brwi. Niespodziewanie, zmniejszył dzielącą ich odległość tak bardzo, że od twarzy Liv dzieliło go tylko parę centymetrów. — Rozpoznano mnie — wyjaśnił, owiewając oddechem usta dziewczyny.

            — Ta? A nie zapragnąłeś zabrać się do amorów? — zaśmiała się cicho, całkowicie ignorując mordercze spojrzenie jakim została uraczona. Nie zaszkodzi jeśli troszeczkę podrażni tego ważniaka. — Kto? — wyszeptała wreszcie, siląc się na opanowanie. Aby zachować jasność umysłu stała na wdechu, ale cóż z tego jeśli była dekoncentrowana ciepłem drugiego ciała. Gdyby wiedziała, że ten festiwal będzie obfitował w takie atrakcje to dwa razy by się zastanowiła zanim wyszłaby z domu.

            — Jeden z pracujących w mojej kompanii ANBU.

            — Randki nie możesz mieć?

            — Pewnie mogę, ale z racji urodzenia wszystkich interesuje z kim — rzucił niechętnie, krzywiąc się przy tym malowniczo.

            — Cholera, Uchiha. Że też w takim momencie musiała się ujawnić ta twoja popularność — sapnęła autentycznie spanikowana, z trudem opanowując odruch aby wyjrzeć i sprawdzić któż jest takim natrętem. Zdecydowanie wszystko szło nie po jej myśli. — Musimy zniknąć.

            — Dopiero to byłoby podejrzane — skarcił ją cicho, uginając opartą koło głowy Liv rękę. — Przecież nie będzie stał tu całą wieczność.

            — Jesteś tego pewny?

            — Nie wiem… no cóż, nie ma wyjścia. Obejmij mnie.

            — Słucham?!

            — Obejmij mnie — powtórzył stanowczo, ze zdziwieniem przyglądając się jak w oczach Liv w sekundzie odmalował się bunt do wykonania polecenia. Zupełnie jakby składał jej niemoralną propozycję.

            — Chyba sobie kpisz…

            — Chcesz żeby tu podlazł się przywitać? Po twojej minie wnioskuję, że nie więc rób co mówię. — Z ulgą odnotował, że jednak ten argument przemówił dziewczynie do wyobraźni bo z zawahaniem objęła go za szyję i z jawną irytacją pociągnęła na siebie. — Jedyną nadzieją jest to, że nie będzie chciał nam przeszkadzać.

            — Zawsze mógłbyś potraktować go genjutsu — wytknęła mu z sykiem, gdy nachylił się jeszcze bardziej. Teraz już nie pozostawiali wątpliwości dla obserwatora. Milimetry dzieliły ich usta, a elektryzująca bliskość skutecznie odebrała chęć do rozmowy. W milczeniu patrzyli na siebie, wsłuchani we własne oddechy, czekając.

            Liv nie wiedziała ile tak tkwili, ale dla niej stanowczo zbyt długo. Ciemne oczy Itachiego wydawały się hipnotyzować, a niewidzialna granica sama nie wiadomo kiedy zaczęła się zacierać. Do tej pory napięci niczym struny, powoli się rozluźniali przyzwyczajeni do nowego położenia. Niedopuszczalna w innych warunkach bliskość, coraz mniej przeszkadzała, a wręcz zaczynała przynosić przyjemność w postaci rozkosznego mrowienia pod skórą. Czując, że sytuacja wymyka się Liv spod kontroli, szybko zamknęła powieki przygryzając z frustracji usta.

            — Poszedł.

            — I chwała mu za to — wymamrotała gdy Itachi się wreszcie odsunął, a dookoła niej owinął się podmuch chłodnego wiatru. Cóż, teraz ze zdwojoną siłą odczuwała niską temperaturę nocy, jednak nie zamierzała narzekać.

Wiercąc się pod niewygodnym spojrzeniem bruneta, szybko schowała dłonie w rękawy yukaty. Nie chciała żeby zauważył jak drżą.

— Spadam. Już i tak zabawiłam w Konoha za długo — rzuciła, zaraz znikając z uliczki.

~oOo~

Liv momentalnie odwróciła się w stronę okna, szybko zwiększając odległość pomiędzy nią, a Uchihą. Na gwałt potrzebowała przestrzeni, a to pomieszczenie nagle zrobiło się zbyt ciasne dla nich dwojga. I jakby ubyło tlenu? Co się z nią do diabła działo! Jednak, nie mogła wyjść aby nie zostało to odebrane za ucieczkę. Nie teraz, gdy wreszcie zaczynała przekonywać Itachiego do swoich racji. Cholerny impas.

            Stała odwrócona plecami do niego i patrzyła na pejzaż za szybą, z trudem opanowując odruch roztarcia piekącej skóry na dłoni. Miejsce w którym ręka zetknęła się z tą należącą do Uchihy mrowiła, a elektryzujące dreszcze płynęły w głąb ciała. Naprawdę była z siebie dumna, że zdołała utrzymać pełnie opanowania i nie zdradziła targających nią emocji. No kto by pomyślał, że zwykłe zetknięcie może wywołać aż takie doznania?

            Zdecydowanie źle się działo. Wbrew wszystkiemu ta znajomość zmierzała w jednym kierunku, który przyprawiał Liv o fale zaniepokojenia i nie chciała tego nawet nazywać. Bo jeśli to co kiełkowało między nimi zostanie ubrane w słowa to wtedy nabierze realnych kształtów. Stanie się rzeczywistością, a na to pozwolić nie mogła.

            Chociaż tu, nie musiała się zamartwiać o wzajemność relacji. Z tego co zaobserwowała to problem pojawił się wyłącznie po jej stronie. I na szczęście ten „problem” był na razie jedynie niewielkim kłopotem, którego się pozbędzie najprędzej jak potrafi. Innego wyjścia nie ma i nie będzie miała. Koniec kropka.

            — Teraz już rozumiesz cel mojej misji? — zapytała, gdy wreszcie usłyszała szum, który świadczył o zapłonie zwoju. Wiadomość została zapieczętowana tak, aby zaraz po zapoznaniu się z jej treścią przez adresata ulec zniszczeniu. Sprytna technika zabezpieczająca.

            — Nadal nie mam potwierdzenia w dowodach.

            No tak. Tego właśnie się spodziewała po Itachim. Chłodna analiza faktów oraz szybkie wyciągniecie wniosków. Geniusz Uchiha w akcji. Przewracając oczami na tę myśl, powoli odwróciła się do przyglądającego się bacznie rozmówcy, uśmiechając się cierpko. Teraz trzeba przejść do następnego punktu zadania. Nie budziło to w niej entuzjazmu, ale czegóż to nie robi się dla sprawy. Zdecydowanie powinna zażądać wyższego honorarium. Takie poświęcenie powinno być odpowiednio wynagrodzone oraz zanotowane w aktach.

            — A od czego masz Sharingana? — Patrząc w te ciemne oczy, przemknęło Senju przez myśl czy wniknięcie we wspomnienia boli. Żyła szczerą nadzieją, że jednak nie. Nigdy się nad tym nie zastanawiała i w sumie wybrała sobie zły moment aby nagle zacząć. W końcu, nie daj Boże, Uchiha jeszcze wyczuje, że się waha i co jeśli się wycofa? Na to pozwolić nie mogła. — Co powstrzymuje cię przed wniknięciem w mój umysł? Twoje Kekkei Genkai potrafi rozwiać każdą ułudę, czyż nie tak?

            — Owszem.

         — Zaczynaj więc, i miejmy to wreszcie z głowy — ledwo skończyła mówić kiedy zorientowała się, że klęczy na ziemi przyciskając dłonie do twarzy. Jeszcze przed sekundą stała dumnie wyprostowana, a teraz trzęsła się jak w febrze. Po plecach spływał jej zimy pot, a skostniałe palce były jakby pozbawione czucia. Nie pamiętała nic. Jedynie mignięcie czerwieni, a później pustka. Jakby na krótką chwilę straciła kontakt z rzeczywistością. Zaciskając usta, odetchnęła głęboko siląc się na opanowanie. Czuła się zdezorientowana oraz mało przytomna, zupełnie jakby ktoś wyssał z niej całą energię. Doświadczenie dziwne i mało przyjemne, ale dowiedziała się, że mimo wszystko technika Uchihy nie sprawia bólu. Przynajmniej do czasu aż użytkownik nie zechce ci go zadać. Dobre i to.

            — Musisz odpocząć.

           — No co ty nie powiesz — wymamrotała z sarkazmem, zerkając przez palce na pochylającego się nad nią Itachiego. Drugi raz dłużej się zastanowi zanim pozwoli mu na użycie na sobie Sharingana. Sycząc pod nosem chwiejnie podniosła się na równe nogi i wtedy właśnie coś do niej dotarło. Z przerażeniem spojrzała na ręce. Nie pamiętała kombinacji znaków teleportacji! Jak tylko świadomość tego faktu dotarła do Liv aż jęknęła żałośnie z trudem odpędzając panikę. Zaraz jednak zmarszczyła brwi w skupieniu, bo przecież nie może tak się poddać. Szybko przeczesała odmęty pamięci i dopiero wtedy sapnęła z przerażeniem. Nie potrafiła sklecić żadnego jutsu! — Coś ty mi zrobił, Uchiha?

            — Proponuję odpocząć już teraz — powtórzył, zbliżając się o krok oraz wyciągając dłoń.

            — Nie będę… — Ostatnim co zdążyła zarejestrować było muśnięcie z tyłu głowy, a później nastała ciemność. Pochłonął ją nieprzenikniony mrok, lepki i wciągający jak trzęsawisko, z którego za żadne skarby nie potrafiła się wyrwać.

~oOo~

            Nudząc się w domu, Liv wyszła na werandę rozsiadając się wygodnie na znajdującej się na niej huśtawce. Powoli odpychając się nogami, wprawiła ją w ruch i podniosła spojrzenie na czyste niebo. Pogoda wręcz zachęcała do spacerów oraz spędzania czasu na świeżym powietrzu. Czuła na skórze przyjemne ciepło od słońca, co po wczorajszym upale było przyjemną odmianą. Poprzedniego dnia miała wrażenie, że cały świat zamienił się w jeden wielki piekarnik. Dosłownie nie było czym oddychać, a pot spływał z człowieka strumieniami. Wysokość wskaźnika na termometrze aż zachęcał do zamieszkania pod prysznicem. W każdym razie, żeby jakoś przetrwać większość dnia spędziła w domu, starając się unikać niepotrzebnego wpuszczania tego żaru do środka. Wzdychając ciężko, przymknęła powieki.

Od przekazania Itachiemu wszelkich informacji, a w zasadzie od pozwolenia mu na grzebanie w głowie za pomocą Sharingana, upłynął prawie tydzień. Od tego momentu nie zbliżała się do granic Konohy, dając chłopakowi czas na przetrawienie pokazanych obrazów. Nie chciała wywierać na niego presji.

Poza tym, po obudzeniu czuła się przy nim dziwnie niezręcznie. Świadomość, że mógł poznać jej najskrytsze myśli oraz tajemnice, deprymowała. Nikt by sobie nie życzył aby ktoś obcy poznał marzenia i pragnienia. Żeby naruszał prywatność, i Liv nie była wyjątkiem. Senju nie podobało się jak po wszystkim na nią patrzył. Jakby oceniał. Gdy tylko doprowadziła się do porządku, krótko się pożegnała i zniknęła. Potrzebowała dystansu.

Cóż, pierwszy człon zadania wykonała. Uchiha wiedział co się stanie jeśli rozwiążą problem na ustalonych zasadach przez Danzo. Krwawa jatka stworzy nową spiralę nienawiści, która zaowocuje kolejną wojną. Nieciekawa perspektywa.

Teraz, jedyne co pozostało Liv to przyglądać się jak Itachi ostudzi zapał pobratymców. Bo to, że będzie musiał coś wymyślić nie pozostawiało żadnych wątpliwości. Dopiero gdy wszystko się uspokoi, ich drogi ponownie się rozejdą. Ona powróci do czynnej służby, a Itachi w pełni zaangażuje się w struktury ANBU.

~oOo~

            Liv bezszelestnie wylądowała na gałęzi, mrużąc groźnie powieki. Po kilku dniach żmudnych poszukiwań, wreszcie się jej udało. Samodzielnie wytropiła legendarnego shinobi, współzałożyciela Konohy, Madarę Uchihę. Mężczyznę z którego potęgą mógł się mierzyć wyłącznie Bóg Shinobi, Hashirama Senju.

            Ostrożnym ruchem ręki, odgarnęła na bok liście zawieszając wzrok na postawnym brunecie. Przechadzał się przed jaskinią jakby usiłował rozprostować zastane kości. Co trochę przeciągał się, lekko pocierał ramiona, chcąc rozgrzać mięśnie. Jego ciemne, gęste włosy całkowicie przeczyły wiekowi, zupełnie jakby dla mężczyzny czas się zatrzymał. Czyżby udało mu się zdobyć mityczny eliksir młodości? Równocześnie z tą myślą, Senju gwałtownie pokręciła z politowaniem głową. Nie, nie, nie. Musiało istnieć inne wytłumaczenie tego fenomenu, bo taki nektar w ogóle nie istniał. Może to dobre geny Uchihów zapobiegały nawet siwiźnie. Tak, to zdecydowanie miało większy sens.

            Z postawy Madary promieniowała czysta siła oraz obezwładniająca pewność siebie, a wyczuwalny limit czakry praktycznie każdego przyprawiłby o gęsią skórkę i Liv nie należała do wyjątków.  Świadomość na kogo patrzy, z kim ma do czynienia paraliżowała, ale również intrygowała. Bo po co ktoś tak potężny ukrywa swoje istnienie przed światem? Oczywiście Senju — dzięki misji oraz związanymi z nią informacjami wiedziała, ale dla postronnego człowieka było to nielogiczne. Przecież Madara Uchiha nie musiał się nikogo obawiać.

            Nagle aż drgnęła nerwowo, gdy obiekt jej obserwacji spojrzał prosto na nią. Nie, nie wypatrzył Liv pośród zieleni, a raczej od początku wiedział o niechcianej obecności. To była gra. Uchiha czekał na ruch dziewczyny, a kiedy żadnego nie wykonała — wciąż nie ujawniając swoich zamiarów, on postanowił popchnąć akcję dalej.

            — Zapraszam — odezwał się z westchnieniem, siadając na ziemi i opierając się plecami o skałę.

            Z duszą na ramieniu wylądowała przed mężczyzną, posyłając mu pełne czujności spojrzenie. Czuła się tak jakby weszła prosto do jaskini lwa, a rzeczony król dżungli był na ostrym poście i tylko czekał na okazję, aby skonsumować długo wyczekiwany posiłek.

            Powoli, prostując się z przyklęku, odetchnęła głęboko, uspakajająco. Potrzebowała się wyciszyć. Nie stresować, nie panikować, ale myśleć logicznie oraz praktycznie. Skoro Madara jeszcze jej nie zabił znaczyło, że być może jeszcze nie zapadł wyrok. A może miał wobec niej inne plany?

            — To już druga niezapowiedziana wizyta w moich skromnych progach — stwierdził jakby w zadumie, podpierając się na ręce. Przez dłuższą chwile jego ciemne i zimne jak noc oczy, przesuwały się po tkwiącej w bezruchu kunoichi jakby próbując ocenić.

            — Chciałam się przekonać na własne oczy, że protoplasta klanu Uchiha rzeczywiście żyje…

            — A nie wejść w jakiś układ? — zapytał, unosząc drwiąco brwi.

            — Nie mamy wspólnego interesu — odpowiedziała Liv po dłuższym namyśle. Doskonale zdawała sobie sprawę, że w kontaktach z tym konkretnym Uchihą trzeba być ostrożnym niczym na polu minowym. Ważyć każde słowo, bo wystarczył jeden błąd żeby zapłaciła za niego najwyższą cenę. A co człowiek ma najcenniejszego? Proste, życie.

            — Tego nie możesz być całkowicie pewna — zaśmiał się ponuro, odchylając do tyłu i zerkając na niebo. — No więc, co zrobisz teraz z tą wiedzą? Poinformujesz cały Kraj Ognia, że jednak nie spoczywam w grobie?

            — Nie. Bo i tak nikt mi nie uwierzy — stwierdziła z prostotą, podążając za jego spojrzeniem. Przez chwilę podziwiała blady błękit nieboskłonu, po czym westchnęła. — Nikt nie chce mieć wroga w kimś takim jak Madara Uchiha.

            — Słuszna uwaga — przytaknął, sekundę później pojawiając się tuż za plecami dziewczyny. — Najbardziej rozsądna decyzja. Jednak, powiem ci szczerze, że twoja osoba odrobinę komplikuje moje plany.

            — Nie odważyłabym się… — Z trudem opanowała dreszcz zaniepokojenia. Świadomość, że stoi za nią pełnoprawny rywal Boga Shinobi niemal paraliżowała. Liv się nie łudziła. Dla Madary była wyłącznie muchą, którą rozetrze na proch, kiedy tylko tego zapragnie.

            — Doprawdy? To jak wytłumaczysz fakt, że Itachi Uchiha zrezygnował z współpracy?

Łagodny ton mężczyzny, całkowicie przeczył silnemu uściskowi, który po tym pytaniu pojawił się na ramieniu Liv. Przez parę sekund trawiła usłyszane słowa po czym skrzywiła się malowniczo, gdy dotarła do niej ponura prawda. Stało się to czego tak bardzo się obawiała. Madara uznał ją za wroga, przeszkodę stojącą na drodze do upragnionego celu. Z minuty na minutę położenie w jakim się znalazła stawało się coraz gorsze. Nie do pozazdroszczenia.

            — Każdy ma prawo do zmiany zdania. — Ledwie to powiedziała, a otoczyła Liv nieprzenikniona ciemność. Zimna, mroczna, a wisząca w niej atmosfera odbierała wszelką nadzieję na lepsze jutro. Mrok zdawał się pochłaniać zarówno umysł, jak i ciało. Krok po kroku, wsysał dziewczynę do środka, obejmując lepkim, nieprzyjemnym chłodem. Senju miała wrażenie jakby sama śmierć rozpościerała dla niej ramiona, chcąc ofiarować jej ostatni uścisk. Ostatnie pożegnanie. Zniknął cały otaczający Senju świat. Jaskinia, drzewa, niebo, były wyłącznie bladym wspomnieniem. Absolutnie wszystko zlało się w jedną, wielką, przerażającą otchłań.

            Przełykając z trudem ślinę, podniosła wzrok na tkwiącego w oddali Madarę. Tylko on stanowił dla Liv jakiś punkt odniesienia w tym dziwnym świecie. Widziała go tak wyraźnie, jakby stał na wyciągnięcie ręki. Dostrzegając wypływający na jego usta uśmiech, pełen złych intencji, aż zbladła. Czyżby Uchiha zamierzał ją już wyeliminować? Tak zakończy tę farsę? W ciemności? Bez żadnych szans na obronę? Cofnęła się mimowolnie, kiedy przybliżył się o krok, zaraz chwiejąc się niebezpiecznie. Traciła grunt pod nogami!

            — Powolutku — rzucił od niechcenia, mrużąc z rozbawienia powieki. Wydawał się upajać strachem swojej ofiary. Delektował się wzbudzanym w niej respektem. — Chyba nie chcesz tam spaść?

            Na jedną cenną sekundę mrok zniknął ustępując miejsca innej — niemniej przerażającej — scenerii na widok której Liv aż zachłysnęła się wciąganym powietrzem. Znalazła się na niezbyt szerokim wierzchołku skały, a wszędzie dookoła rozciągała się bezdenna przepaść. Nawet tlen, który spazmatycznie wciągała do płuc należał do tych z kategorii lodowatych oraz rozcieńczonych, tak charakterystyczny dla ogromnych wysokości.

            — Więc, tak mnie zabijesz? — odezwała się po chwili wahania, gdy ciemność wróciła. Zawsze sądziła, że dzięki technice Latającego Boga Piorunów da radę chociaż uciekać, kiedy nadejdzie kryzysowa sytuacja, ale w tym wypadku nie bardzo miała nawet gdzie. Jedynym stałym gruntem był ten cholerny wierzchołek góry.

            — Może… to zależy wyłącznie od ciebie — odezwał się tajemniczo, składając pieczęcie…

Liv gwałtownie rozwarła powieki, czując silny, pulsujący ból w lewej dłoni. Dopiero teraz dotarło do niej, że aż zipie z wysiłku, a przed oczami majaczą ciemne plamy. Gardło wyschnięte na wiór, jakby co najmniej od kilku dni nie miała wody w ustach. Krzywiąc się z bólu, zacisnęła zęby. Ręka paliła ją żywym ogniem, przenikając aż do kości. Zupełnie jakby ktoś przedziurawił ją nagrzanym do czerwoności prętem. Zdezorientowana zerknęła w tamtymi kierunku, w szoku odnotowując, że wbiła w nią kunai, niemal przebijając ciało na wylot. Cóż, wiele się nie pomyliła.

Wgapiając się skapującą na ziemię krew powoli uspakajała oddech, podczas gdy do jej umysłu zaczęły napływać kolejne obrazy. Madara przed jaskinią. Rozmowa. Zimna ciemność, a później walka o życie. Kiedy przypomniała sobie wreszcie wszystko aż zgięła się w pół, wymiotując na panele tarasu. Zimne dreszcze przenikały ciało Senju tak mocno, że drżała na nogach a po czole spływały kropelki potu. Dosłownie w ostatniej chwili wymknęła się śmierci, wyrywając się z potężnej iluzji Madary. Znalazł ją bez trudu i zaszczuł jak zwierzę, a później się zabawił. Dopadł w bezpiecznej przystani, w domu.

Otarła rękawem usta, mimowolnie zaciskając pięści. Odnosiła wręcz wrażenie, że słyszy szyderczy śmiech mężczyzny z zadowolenia, że tak łatwo dała się wyprowadzić w pole. Niemal czuła oddech przeciwnika na uchu gdy szepcze, że nie jest godna noszenia nazwiska Senju. Dostała pierwsze ostrzeżenie. Pierwsze, które mogło się okazać ostatnie gdyby nie ocknęła się na czas.