L. SHINOBI NIE MA CZASU NA SEN

Dziś mały wstęp. Przedstawiam nowy, gorący rozdział. Mam nadzieję, że się spodoba, tym bardziej, że mam plan! Haahahaha… dobra. Jeszcze druga sprawa, że nie wiadomo czy go zrealizuję, ale no… staram się dążyć do wyznaczonego celu, bez zbaczania z trasy. Trzymajcie kciuki, Kochani. Pozdrawiam cieplutko i czekam na komentarze <3.

Ach, i zapomniałam dodać... nie kukane przez Betę, ale to raczej widać.

Kazama z roztargnieniem potarł linię szczęki, patrząc na grupę demonów. Siedzieli przy długim stole, przekładając jakieś papiery i szepcząc między sobą. Już dawno nie widział ich wszystkich w komplecie, ale jakoś specjalnie nie tęsknił za tą bandą idiotów. Doskonale wiedział o niektórych machlojkach w jakich brali czynny udział — np. o handlu ich unikalną krwią — ale póki co nie zamierzał się tym zajmować. Do czasu jak nie sprzymierzali się z żadną z wielkich Wiosek, milczał. Ale wszystko ma swój kres.

Czując pod palcami kiełkujący zarost, skrzywił się odrobinę. Ostatnia sytuacja w rezydencji Senju tak mocno wytrąciła go z równowagi, że zapomniał się ogolić przed wizytą w siedzibie demonów. I nie, nie chodziło tu o próżność, ale zwyczajnie ta poranna czynność była swego rodzaju rutyną, która pozwalała mu na przemyślenia. Taki rodzaj medytacji z maszynką w ręku.

Westchnął ciężko, przymykając na moment powieki. Zdecydowanie powinien nabrać dystansu. Przebywanie tak długo w towarzystwie Liv mąciło jego zdrowy rozsądek, zwłaszcza że odczuwał irytujący oddech konkurencji na karku. Nie, nie bał się porażki w starciu z Uchihą. Miał świadomość swojej niebywałej przewagi nad brunetem, mianowicie Senju powoli poddawała się płynącej w niej demonicznej krwi, która ciągnęła ich ku sobie. Jednak Kazama nie należał do naiwniaków. Jeżeli teraz pozwoli aby dziewczyna zadziałała pod wpływem chwili, albo co gorsza on się nie powstrzyma to nic nie uzyska. Burzące krew w żyłach wspomnienie do kolekcji i nic ponad to.

Otworzył oczy, wyczuwając na sobie czyjeś spojrzenie. Bez trudu zlokalizował demona, bezczelnie zakłócającego jego rozmyślania. Obserwujący go delikwent zaraz się speszył, ponownie skupiając się na trzymanych notatkach. Cóż, nawet dobrze się stało, że jednak zawitał w kryjówce. Wiszące w powietrzu niezadowolenie co poniektórych oraz jawne rozczarowanie obecnością Chikage, nasuwało na myśl jedno. Zamierzali knuć przeciwko niemu, a teraz zwyczajnie nie mieli jak. Pojawiając się pomieszał tym durniom szyki. Mimowolnie się uśmiechnął, dostrzegając nerwowe spięcie ramion najbliżej usadowionych pobratymców. Tak, chyba nadeszła odpowiednia pora aby odrobinę odświeżyć im pamięć, dlaczego to jego nazywano Demonicznym Królem.

~oOo~

Liv z trudno skrywaną pogardą, zmierzyła wzrokiem Hakaze. Kunoichi zastąpiła jej drogę gdy wracała ze spotkania z uczniami i teraz zamiast powiedzieć o co chodzi, stała wlepiając w Senju spojrzenie godne bazyliszka. No cóż, najwyraźniej sympatia jaką ją do niedawno darzyła, umarła wraz z narzeczeństwem Amai. Trudno, przecież nie będzie rozpaczać. W każdym razie zainteresowało Liv co innego.

Na pierwszy rzut oka, Hakaze prezentowała się tak jakby się wybierała na randkę. Białe, długie włosy upięła w wysoki, wymuskany kok odsłaniający złote kolczyki. Delikatny makijaż podkreślał migdałowy kształt oczu, a do tego sukienka w kolorze ognistej czerwieni. Tak obcisła, że Liv zastanawiała się jak można w niej spokojnie oddychać.

— Idę na spotkanie z Itachim — poinformowała z wyższością, robiąc krok w stronę Senju. Podparła ręce na biodrach, prostując się dumnie i unosząc podbródek. Wyglądała jak laureatka jakiegoś konkursu w którym zdobyła główną wygraną.

— I co w związku z tym? — zapytała Liv, nie kryjąc znudzenia. Doprawdy, czy wraz z ujawnieniem uczuć jakimi darzyła Uchihę, Hakaze straciła cały rozum? Puszyła się tak jakby co najmniej już została synową Fugaku. Zresztą, naprawdę sądziła, że to jest wiadomość bez której nie można się obejść? — Oczekujesz błogosławieństwa?

— Nie. Chciałam ci uświadomić, że przegrałaś i żebyś z godnością to zaakceptowała — zacmokała z jawną satysfakcją, mrużąc powieki.

— Okej… — Senju z pewną dozą rozbawienia, zmierzyła szpilki kunoichi na niebotycznych obcasach, dumając jak w takim czymś można spokojnie chodzić. Ona z pewnością wyłożyłaby się jak długa już po paru metrach, ewentualnie założyła tylko po to aby w nich usiąść. — A czy Uchiha wie o tym spotkaniu? Bo spędzając u mnie poranek, nie wyglądał jakby mu się gdzieś spieszyło… — wymruczała, nie mogąc sobie darować tej odrobiny złośliwości. To było zwyczajnie silniejsze od niej. Na swoje usprawiedliwienie miała to, że Hakaze sama ją sprowokowała.

— Kłamiesz.

— Możesz go zapytać — zaśmiała się Senju, spoglądając na towarzyszkę spod rzęs i aż się zdziwiła, że Hakaze nagle zbladła jak ściana. Czyżby naprawdę uwierzyła w niemą sugestię o jej gorącym poranku z Itachim? Och, chyba powinna się zastanowić nad karierą aktorską.

— O, właśnie tu idzie — wyszeptała konspiracyjnie, wskazując na zbliżającego się bruneta. Mało się nie roześmiała, gdy z obojętnością omiótł Hakaze spojrzeniem nawet na sekundę nie zatrzymując wzroku, po czym skupił się na niej. Aż poruszyła się niespokojnie pod świdrującymi czarnymi jak węgiel ślepiami. Poczuła się zdecydowanie nieswojo pod taką ilością Uchihowskiej uwagi.

— Itachi, pamiętasz o naszym spotkaniu?

Liv na te słowa zmarszczyła odrobinę brwi. Do tej pory przypuszczała, że z tą randką Hakaze zwyczajnie blefuje, ale najwyraźniej się przeliczyła. Uchiha nie zareagował zdziwieniem na wspomnienie o nim, a to świadczyło, że rzeczywiście mieli się dziś zobaczyć.

— Pamiętam.

Senju aż skrzywiła się mimowolnie, zaraz odwracając się na pięcie do odejścia. Nie zamierzała stać tu jak kołek i słuchać omawiania randkowych planów. Zdecydowanie nie pretendowania do ludzi o skłonnościach masochistycznych. Bolesne kłucie w sercu nie należało do najprzyjemniejszych przeżyć, więc lepiej się było z godnością oddalić.

— Niestety nie dam rady — stwierdził Itachi, w końcu zerkając na pełną nadziei kunoichi. Faktem było, że ostatnim o czym marzył to zostanie sam na sam z Hakaze i gdyby nie polecenie samej Piątej to zwyczajnie by zaproszenie zignorował. Na całe szczęście Tsunade zgodziła się na zastępstwo w przeszukiwaniu biblioteki przodków jej klanu, gdy wyłuszczył kobiecie doświadczenie kuzyna. — Jednak, Shisui wpadnie rzucić okiem na notatki twojego dziadka. On jest bardziej doświadczony, jeżeli chodzi o rozszyfrowywanie tekstów za pomocą Sharingana.

— Ale…

— Przykro mi — uciął stanowczo, za nic mając rozczarowaną minę kobiety. No cóż, gdyby nie ta pamiętna akcja z ciążą to być może chociażby rozważył zerknięcie w te papiery, a tak, nic z tego.

Liv z trudem opanowała śmiech pełen ulgi. Owszem, Hakaze nie skłamała ze spotkaniem, ale przemilczała dosyć istotny fakt, mianowicie, że będzie ono miało charakter służbowy. I choć Senju nikomu by się do tego nie przyznała — nawet na ciężkich torturach — to po poznaniu prawdy, poczuła jakby ktoś wyciągnął jej z serca bolesną drzazgę.

Okej, wiedziała, że jeżeli Uchiha pojawiłby się w domu zakochanej po uszy kunoichi to ta z pewnością dołożyłaby wszelkich starań aby ta wizyta nie przebiegała formalnie. Najdobitniej świadczył o tym ubiór adoratorki Itachiego, który czynił z niej chodzącą pokusę.

Oczyma wyobraźni niemal widziała tę masę atrakcji oraz pułapek czekających na bruneta. Przystrojone, klimatycznie przyciemnione mieszkanie, łagodna muzyka w tle, a na stole kolacja dla dwojga. Oczywiście, Hakaze jako osoba zapobiegliwa, pewnie dla niepoznaki przystosowała odpowiednio również gabinet z czekającym tam zwojem. Notatki przeglądaliby przy kieliszku wina, w świetle płonącego kominka. Czyż nie nastrojowo?

Rozmyślając nad tym, nagle kątem oka dostrzegła znikającego w alejce ucznia. Chłopak co dziwne, jak tylko ją zobaczył momentalnie zawrócił. I to tak bezczelnie, że aż gryzło w oczy. Dostrzegając Senju, stanął jak wryty, zbladł, a później wykonał szybki w tył zwrot i chodu. Nie pozostawił złudzeń, że za wszelką cenę zamierza uniknąć spotkania. Uwadze Liv nie umknęło również pełne uzbrojenie Yuchiro. To już zdecydowanie było podejrzane. Owszem, podopieczny Senju mógł wybierać się na pole treningowe, ale w takim razie dlaczego uciekł? Gdyby czegoś nie kombinował to najzwyczajniej w świecie by się przywitał przechodząc obok, a nie specjalnie zmieniał trasę. Oczywiście istniało prawdopodobieństwo, że zawrócił do domu bo czegoś zapomniał, ale umówmy się… Yuchiro to nie roztrzepany Zaku, który zapomniałby własnej głowy gdyby nie to, że została umocowana solidnie na karku.

W zadumie zmrużyła powieki, w sekundzie lokalizując przemieszczającą się czakrę chłopaka. Tak jak przypuszczała, nie biegł do mieszkania, ale do północnej bramy.

— Senju? — Aż podskoczyła, gdy poczuła chłodny dotyk na ramieniu wyrywający ją z transu. Zdekoncentrowana spojrzała na przyglądającego się jej uważnie Uchihę.

— Co jest? — mruknęła, wciąż mimochodem śledząc przemieszczającego się ucznia. Nie zamierzała smarkacza zgubić, skoro nadarzyła się idealna okazja aby się dowiedzieć co knuje. Tyle tylko, że ten przebrzydły małolat chyba się domyślił, że jest kontrolowany bo zatrzymał się przy budce ze strażnikami i po kilku minutach zawrócił do domu. Żeby to cholera wzięła!

— Dobrze widzę? Liv? O rany, ale wyrosłaś…

— Eeee… pani Mikoto? — Senju aż zdębiała, gdy dostrzegła zmierzającą do nich pewnym krokiem matkę Itachiego. W rękach dzierżyła dwie wielkie torby z zakupami, które natychmiast zostały przechwycone przez jej syna. Kobieta wyróżniała się pośród tłumu chłodną urodą, która z pewnością by onieśmielała gdyby nie ciepłe, pełne dobroci oczy.

Mikoto z wdzięcznością pogłaskała po policzku swoją najstarsza latorośl, po czym ponownie skupiła się na jego towarzyszce.

— Jak te lata lecą… — westchnęła ciężko, odgarniając za ucho niepokorny kosmyk i uśmiechnęła się. — Opowiadaj, co tam u ciebie?

— W zasadzie… bez zmian, pani Mikoto. Wciąż w czynnej służbie — odparła Liv po krótkim namyśle, odwzajemniając uśmiech. Już jako dziecko szczerze i bezwarunkowo pokochała żonę Fugaku za ofiarowaną namiastkę matczynej miłości. Pamiętała jaka czuła się wyjątkowa za każdym razem gdy wpadali do rezydencji Uchiha. Pani Mikoto poświęcała jej masę cennej uwagi, traktując nie gorzej niż własne dzieci. Często przytulała oraz obdarowywała czułością.

Do tej pory Liv nie zapomniała jak czuwała nad nią w pierwszych miesiącach od śmierci ojca. Niby przypadkiem zaglądała do posiadłości pod byle pretekstem, upewniając się czy u niej wszystko w porządku. Co ciekawe zawsze przynosiła garczek zupy czy innej potrawy — stanowczo zaprzeczające, że to było niezaplanowane przybycie — ewentualnie robiła nalot na lodówkę i na szybko gotowała jakiś nieskomplikowany obiad. Później wszystko się rozwiało. Senju trafiła w szeregi ANBU a pani Mikoto poświęciła się opiece nad dziećmi.

— W każdym razie, masz jakieś plany na wieczór?

— Raczej nie… — przyznała Liv w zamyśleniu, drapiąc się po brodzie. Mimowolnie zerknęła na stojącego za matką Itachiego, zaraz uśmiechając się chytrze. — Dziś cała moja drużyna awansowała na Chuuninów, więc ponownie jestem wolnym strzelcem czekającym na zlecenie — rzuciła z dumą, bezczelnie gapiąc się na reakcję bruneta. Cóż, sukcesami trzeba się chwalić, zwłaszcza jak się przegoniło geniusza Uchiha. Tyle że rzeczony fenomen nijak nie przejął się tym skierowanym w niego jawnym przytykiem.

— Och, to cudownie — zawołała pani Mikoto, aż klaskając w dłonie. — Gratuluję. Takie sukcesy trzeba świętować i celebrować w odpowiedni sposób.

Itachi spojrzał kontrolnie na matkę, zaraz wzdychając ciężko. Tak, sprawa została przesądzona. Niemal widział trybiki pracujące w jej głowie, a niczego nieświadoma Liv jeszcze ją podjudzała.

—  Chyba tak — odparła ostrożnie Senju, nagle wyczuwając podstęp. Zbytni entuzjazm pani Mikoto nie wróżył dobrze.

— Wspaniale, że się zgadzamy. W takim razie zapraszamy cię do nas, prawda Itachi? Usiądziemy przy kawie, pogadamy, upiekę ciasto… Jabłecznik to twoje ulubione, dobrze pamiętam, Liv? Oczywiście, że tak… Obowiązkowo posypane kruszonką — snuła na głos świetlistą wizję, łapiąc dziewczynę za dłonie i uśmiechając się promiennie. — W takim razie jesteśmy umówieni, godzina osiemnasta u nas.

— Ale… nie wiem czy to…

— Do zobaczenia, Liv — błyskawicznie weszła kunoichi w słowo, przerywając wszelkie wykręty. Na odchodne uszczypnęła Senju w policzek i nie czekając na nic, złapała syna pod ramię szybkim krokiem ruszając do rezydencji.

— Cholera…

~oOo~

Liv aż wstrzymała na kilka sekund oddech, wpatrując się w rezydencję Uchiha. Utrzymana w klasycznym budownictwie, wydawała się górować nad pięknym ogrodem i każdy obywatel Konohy — w odróżnieniu do Senju — byłby zachwycony zaproszeniem do posiadłości. Klan Uchiha należał do najstarszych rodzin wielopokoleniowych w Wiosce Liścia i absolutnie wszyscy mieszkańcy chcieliby uchylić rąbka tajemnicy o ich hermetycznej społeczności. Niestety ta dzielnica była zamknięta dla wszystkich spoza rodu, a nawet jeśli ktoś już uzyskał do niej przepustkę to i tak czuł się jak intruz.

Wzdychając ciężko, Liv powoli ruszyła do drzwi wejściowych. Z każdym krokiem bolesny uścisk w żołądku zdawał się nasilać, podczas gdy rozum gorąco zachęcał do taktycznego odwrotu. Ignorując natarczywy głos w głowie, postanowiła się skupić na wspaniale utrzymanej posesji. Każdą rabatę z kwiatami, krzew czy drzewo posadzono z wielkim rozmysłem nic nie pozostawiając przypadkowi. Kolorowe trawy, karłowate wierzby czy poukładane schludnie kamienie tworzące skalniaki sprawiały, że człowiek miał wrażenie, że patrzy na małe dzieło sztuki. Zdrowe bujne rośliny cieszyły oko, a szum wartkiego strumyka płynącego przez posesję koił zmysły.

Liv aż drgnęła nerwowo, gdy dostrzegła przed nosem solidne drzwi. Nawet się nie zorientowała jak do nich dotarła i tylko cud uchronił ją od przywalenia w nie czołem czyniąc ją właścicielką gigantycznego guza. Wpatrując się w ciemne drewno, nerwowym ruchem przeczesała grzywkę ostatni raz rzucając krytyczne spojrzenie na ubiór.

Cóż, z racji tego, że została zaproszona wyłącznie na kawę z drobnym poczęstunkiem — tak, aż się zaśliniła na myśl o placku — nie stroiła się wybitnie. No dobrze, kogo chciała oszukać… Przegrzebała całą garderobę w poszukiwaniu tego zestawu. Wydawał się idealny na to wyjście. Zbyt wyszukany na co dzień, ale i równocześnie za mało elegancki na oficjalne przyjęcie. Tak, Senju uważała, że dokonała trafnego wyboru podczas wygładzania niewidocznych fałdek materiału na biodrach. Zielona sukienka została uszyta z przewiewnej tkaniny, a dzięki temu że posiadała dwa długie rozcięcia po bokach, nie przeszkadzała w ewentualnej walce. Jednym słowem, była bardzo uniwersalna. Uspokojona podniosła wzrok na wejście, już chcąc zapukać gdy to niespodziewanie się otwarło, a ona została dosłownie wciągnięta do środka.

Zanim się zorientowała co dokładnie się dzieje już posadzono ją na miękkiej kanapie, przed nią na niskim stoliku czekała parująca kawa, a na środku patera z ciastami. Zamrugała zaskoczona podnosząc wzrok na siedzących naprzeciwko gospodarzy. Mikoto uśmiechała się do niej ciepło znad filiżanki, podczas gdy Fugaku rozparł się wygodniej w fotelu odpalając drewnianą fajkę.

— Odrobinę mi przykro, że w ogóle nas nie odwiedzałaś przez te lata — wytknęła pani domu, wrzucając do napoju kostkę cukru. I o ile Liv jeszcze nie doszła do siebie po tym nietypowym wejściu, to Mikoto zachowywała się jakby nic się nie stało. — Zawsze byłaś tu mile widziana.

— Po śmierci taty skupiłam się na karierze — wyznała Liv, czując się wyjątkowo niezręcznie na ten wyrzut. Czy Mikoto nie wiedziała o niezdrowej rywalizacji jaka zakiełkowała pomiędzy Itachim a nią? Jak w takim razie miała ich odwiedzać, nawet jeśli by chciała? Dumając nad tym aż poruszyła się nieswojo, wyczuwając czujne spojrzenie Fugaku. Mężczyzna nie wyglądał tak jakby zamierzał zabrać głos, ale uważnie słuchał co trochę wypuszczając kłąb tytoniowego dymu z ust.

— To pozwoliło mi szybko dorosnąć.

— Rzeczywiście, ale kiedyś nadchodzi taki dzień, kiedy wypadałoby zwolnić — zauważyła logicznie Mikoto. — Przez kolejne szczeble kariery przemknęłaś jak strzała. Oczywiście nie twierdzę, że to źle że jesteś ambitna. W końcu to dzięki tobie, nasz Zaku tak prędko zdobył rangę chunnina, o czym nie pozwala nikomu zapomnieć — zaśmiała się ciepło, kładąc dłoń na ramieniu męża. — Jesteśmy z niego tacy dumni.

— Cóż, Zaku jest wyjątkowy — przyznała Liv, opierając się wygodniej o kanapę. Tak, o tym mogła rozmawiać. To były bezpieczne tereny. — To tylko kwestia czasu jak zostanie powołany do jakiejś elitarnej formacji. Z tego co wiem już kilka go obserwuje.

— Nie dziwne. Każdy mądry dowódca pragnie mieć wśród żołnierzy kogoś z naszego klanu — stwierdził prosty fakt Fugaku, zakładając nogę na nogę. Liv chciałaby zarzucić mężczyźnie próżność, ale powiedział szczerą prawdę. Umiejętności członków rodu Uchiha klasyfikowały ich jako śmietankę wśród najlepszych shinobi Konohy.

— Tak, państwa dzieci geniusz chyba mają zapisany w genach.

Słysząc to Mikoto aż się zaśmiała perliście, a Liv zamarła w skonsternowaniu. Ona to miała pierońskie szczęście… A dlaczego? Bo właśnie ten właśnie moment wybrał Itachi aby wejść do pomieszczenia i Senju się nie łudziła, że umknęła mu ta ostatnia uwaga. Doprawdy, dlaczego w najgorszych chwilach ujawnia się jej brak wyczucia aby się zamknąć? Widziała na ustach bruneta jakże irytujący, lekki uśmiech, gdy pocałował krótko matkę w policzek na przywitanie.

— Jestem — zakomunikował biorąc jeden kawałek ciasta i siadając u boku Liv. Zerknął kątem oka na napiętą niczym struna towarzyszkę, nieomieszkając otaksować stroju. W końcu nie co dzień się widzi Senju w sukience, do tego tak eleganckiej i nie dziwne, że zwróciło to jego uwagę.

— Spóźniłeś się.

— Mówiłem, że nie wiem ile mi zejdzie u kapitana.

— Ważne, że przyszedłeś — załagodziła Mikoto, nalewając z czajniczka kawy i stawiając przed synem. — Liv, więc jakie masz plany na przyszłość? Wracasz do ANBU?

— Cóż, dostałam kilka ofert, zarówno do pracy tu jak i poza granicami kraju Ognia… ale, jeszcze się nad tym nie zastanawiałam. Prawdopodobnie zdam się na osąd Hokage, niech Czcigodna zdecyduje gdzie jestem najbardziej potrzebna. — Wzruszyła ramionami, zaraz się wzdrygając gdy niechcący dotknęła siedzącego obok bruneta. Jak to się stało, że znalazł się tak blisko?!

Uśmiechając się z przymusem upiła łyk kawy, dumając kiedy może uciec aby nie obrazić gospodarzy. Ta wizyta była zdecydowanie dziwna. Senju czuła przez skórę, że matka Itachiego wyraźnie ją sonduje, ale o co dokładnie chodziło, nie miała bladego pojęcia.

— A może czas pomyśleć o ustatkowaniu? Tylu miłych i przystojnych shinobi jest do wzięcia…

Słysząc to Liv aż się zachłysnęła, z trudem opanowując kaszel. Przyciskając dłoń do ust, przez łzy spojrzała na panią Uchiha w niedowierzaniu. Doprawdy, czy ona się nie przesłyszała? Naprawdę nie sądziła, że zagalopują się w jej życie prywatne ale najwyraźniej się pomyliła. Czyli do tego był ten długi wstęp… żeby to cholera wzięła.

A jakby tego było mało to jeszcze nie umknął Senju śmiech Itachiego. Tak, brunet chichotał w najlepsze maskując to siorpaniem kawy. Niech no tylko nadarzy się odpowiednia okazja, a ona już się postara o to aby śpiewał baranim głosem.

— Mikoto myślę, że to nie nasza sprawa… — Fugaku zerknął na żonę kontrolnie, po czym odetchnął głęboko podnosząc się z fotela. — Chociaż popieram twoje obawy, że Konoha bardzo wiele by straciła gdyby użytkownik Latającego Boga Piorunów zniknął z osady…

Senju aż zmarszczyła brwi, przenosząc wzrok na mężczyznę. Doskonale zrozumiała aluzję. Nie trzeba było być geniuszem aby wyczytać między wierszami, niemą sugestię o jej zacieśnieniu więzi z demonami. Kto jak kto, ale Fugaku Uchiha z pewnością wiedział o Kazamie, który prawie się zadomowił w rezydencji klanu Senju.

— Wracam do pracy. Do widzenia, Liv.

— Do widzenia — mruknęła, zaciskając usta podczas odprowadzania spojrzeniem starszego Uchihy. Naprawdę dziwne tematy poruszano w tym domu. Kiedy tylko dotarły do niej coraz bardziej oddalające się kroki mężczyzny, uśmiechnęła się groźnie. Przypomniała sobie o zaplanowanej, a raczej obiecanej w myślach zemście na Itachim za naśmiewanie się z niekomfortowego kierunku rozmowy. Chyba nadeszła odpowiednia pora, aby to on się trochę poirytował. — Cóż, pani syn również nie pali się do ożenku, mimo mnogości ofert.

Aż zmrużyła oczy z uciechy, gdy do jej uszu doleciała najwspanialsza muzyka. Teraz do Itachi walczył o oddech, pokasłując w zaciśniętą pięść. Zemsta jest rozkoszą bogów.

— Wiem. — Mikoto zmroziła syna wzrokiem, po chwili jednak wzdychając ciężko. — Szkoda, że nie dogadali się z Amai… to taka miła dziewczyna. Wymarzona synowa.

— Zgadzam się, ma zadatki na idealną żonę.

— Z drugiej strony, jak każda matka wolałabym żeby moje dziecko wzięło ślub z miłości — stwierdziła pani Uchiha, posyłając ciepły uśmiech synowi. — W tych burzliwych czasach to ona gwarantuje szczęśliwy dom.

— Mamo, proszę cię… — odezwał się sam zainteresowany, odkładając filiżankę na stół. — Nie mamy ciekawszych tematów?

— Jakie niby? Praca?

— Na przykład.

— O nie, mój pierworodny synu…

Liv całkowicie się wyłączyła z rozmowy, skupiając na widoku za oknem. Świadomość doskonałych relacji Itachiego z matką, dziwnie ją poruszyła. A w zasadzie sprawiła, że mocniej zatęskniła za przeszłością. Za milczącą, trochę chłodną obecnością ojca. Nie, Kamirama nie był wylewny w uczuciach jak Mikoto Uchiha. Jednak, to dzięki niemu dom był domem. Miejscem gdzie wracała, bo ktoś na nią czekał.

— Liv? Coś się stało?

— Słucham? — Senju spojrzała prosto w ciemne oczy pani Mikoto, bez trudu dostrzegając w nich troskę. To aż dziwne, że członek klanu Uchiha posiadał w sobie aż tyle empatii, której nie ukrywał. Przecież ten ród hamowanie emocji miał zapisany praktycznie w genach. — Przepraszam, zamyśliłam się — odezwała się po dłuższej chwili, podnosząc się z kanapy. — Najwyższy czas na mnie.

— Tak szybko?

— Pora uporać się z zaległymi raportami, bo jeszcze trochę, a Piąta żywcem mnie obedrze ze skóry i powiesi jako trofeum nad biurkiem — wyjaśniła, z trudem ignorując pełen rozczarowania wzrok matki Uchihy. Nie, tym razem nie ulegnie tym sarnim oczom. — Dziękuję za kawę i pyszne ciasto. Bardzo miło było się znowu z panią zobaczyć.

— Och, Liv… — Zanim zdążyła odskoczyć, pani Mikoto zamknęła ją w mocnym uścisku przytulając do piersi. I chociaż za żadne skarby nie przyznałaby się do tego głośno, to ten gest sprawił jej przyjemność. — Masz wpadać częściej, rozumiemy się? Pamiętaj o tym, że jesteś dla mnie jak rodzona córka.

— Tak, tak… — westchnęła przewracając oczami, gdy wreszcie mogła się odsunąć.

— Itachi, odprowadzisz naszego gościa?

— Oczywiście.

— Pani Mikoto, po co ta fatyga — sapnęła Liv, starając się za wszelką cenę wyciszyć nerwowy ton pobrzmiewający w głosie. Cholera, nie potrzebowała asysty, a już szczególnie tej Itachiego.

— Bo tak wypada — stwierdziła stanowczo, popychając ich do wyjścia. Gdy już stanęli na progu, zmrużyła groźnie powieki mrożąc każde z osobna spojrzeniem od góry do dołu. — I bez żadnych sztuczek, kochani.

Liv naprawdę nie dowierzała, że się na to zgodziła. Po prostu chyba została potraktowana genjutsu  przez Mikoto, bo wyłącznie to tłumaczyło fakt, że Itachi rzeczywiście odprowadzał ją do domu. Szli ramię w ramię pustymi uliczkami Konohy, nie zamieniając nawet słowa. Zupełnie jak po jakiejś randce, na której miała okazję poznania przyszłych teściów. Zaraz, co? O czym ona w ogóle pomyślała… Jaka randka? Jacy teściowie? Te jabłka w tym placku musiały być sfermentowane, skoro takie głupoty przychodzą jej do głowy.

W każdym razie, wisząca pomiędzy nimi cisza nie należała do tych z kategorii ciężkich. Po prostu, oboje oddali się rozmyślaniu. O czym dumał geniusz Uchiha? Tego Liv nie wiedziała. Maska bez emocji nic nie zdradzała, tak samo jak ciemne oczy. Wzdychając ciężko, przeniosła spojrzenie na niebo.

— Wyzywam cię na pojedynek, Senju…

— Co? — Aż się potknęła na tę niespodziewaną propozycję, zaraz wlepiając wzrok w przyglądającego się jej uważnie Uchihę. Skąd u diabła ten nagły pomysł? Szaleju się najadł, czy jak? — Tu i teraz? — sarknęła, unosząc drwiąco brwi.

— Tak, teraz. I nie, nie tu. W Dolinie Końca.

— Okej… — mruknęła z zawahaniem, teraz już nic nie rozumiejąc. Dobrze, od zawsze tliła się w nich smykałka do rywalizacji. Spoko, chociaż to zazwyczaj ona bardziej dążyła do konfrontacji, ale niech będzie. Może Itachiemu się odmieniło. Jednak pytanie zasadnicze brzmiało, dlaczego chciał walki akurat tam? — A co jeśli się nie zgodzę? No wiesz… termin mi na przykład nie leży…

— Pomyślę, że się boisz porażki.

— Tak? A co jeśli zaprezentuję ci logiczne wytłumaczenie?

— A masz takie, które zabrzmi dość przekonująco?

— Owszem. Wybierając się na spotkanie z twoją matką nie zbroiłam się jak na wojnę — prychnęła, kręcąc w niedowierzaniu głową. Liv instynktownie czuła, że przystanie na propozycje pojedynku z Itachim będzie miało nieodwracalne konsekwencje. Jakie dokładnie, nie wiedziała, ale intuicja podpowiadała aby tym razem się wycofać. Przeczekać. — W zasadzie, to nic nie mam.

— Kłamiesz.

Senju aż się cofnęła w zdezorientowaniu, gdy podszedł bliżej patrząc na nią spod rzęs. Ciemne oczy Uchihy niemal hipnotyzowały, sprawiając, że zamarła w bezruchu. Unikalny zapach Itachiego bezpardonowo zaatakował zmysły, wywołując pustkę w głowie. Każda kiełkująca myśl zanikała, zanim się w pełni uformowała.

Dopiero po chwili udało się jej pokonać dziwny paraliż ciała i zmusić się do działania. Czuła się zaszczuta atakującymi bodźcami. Wyczuwała przez skórę promieniujące ciepło, oddech, a nawet napięcie mięśniowe bruneta co tylko mocniej ją wytrącało z równowagi. W oka mgnieniu położyła mu dłoń na piersi próbując odsunąć, ale ku frustracji Senju nie drgnął nawet o milimetr. Zupełnie jakby wrósł w ziemię.

— Jesteś za blisko — wysyczała ostrzegawczo, mrużąc groźnie powieki. Sekundę później aż wstrzymała oddech, gdy chłodne palce przesunęły się wzdłuż rozcięcia na udzie drażniąc dotykiem nagą skórę. Bez wahania wkroczył w jej przestrzeń intymną, naruszając ją fizycznym kontaktem. — Co ty…

— Myślałaś, że nie zauważę kabury? — wyszeptał, unosząc brew i zmysłowo zaczepiając paznokciem o skórzaną obręcz, ciasno opinającą nogę Liv.

— To… trochę mało, jak na walkę… z geniuszem. — Wykrztuszenie tych pourywanych słów, kosztowało Senju naprawdę wiele wysiłku oraz samozaparcia. Skonstruowanie logicznej wypowiedzi w takich ekstremalnych warunkach graniczyło z cudem i za dokonanie tego zasługiwała na złoty medal. Ba, co tam medal, żądała pomnika! Z trudem przełknęła ślinę, usiłując zapanować nad drżeniem wywołanym przez elektryzujący dotyk. A już myślała, że uporała się z tą niezdrową fascynacją…

— To już drugi raz.

— Co, drugi raz? — Bardzo, ale to bardzo pragnęła się odsunąć. I najchętniej by to zrobiła, gdyby nie cholerna duma. Krok w tył oznaczałby porażkę.

— Przyznałaś, że jestem geniuszem — zaśmiał się ochryple, owiewając gorącym oddechem wargi Senju podczas gdy jego dłoń przesuwała się w kierunku biodra kunoichi.

— Hn. — Liv w konsternacji zacisnęła zęby, naprawdę starając się nie patrzeć na usta Uchihy, bo jedyne co kołatało się w jej głowie to to aby go pocałować. Przyciągnąć bliżej i … Cholera, kogo chciała oszukać… uczucie jakim go darzyła, nie umarło a zostało jedynie zepchnięte na dalszy plan. Wystarczyło, że Itachi szarpnął za odpowiednie struny, a znowu się pojawił się ten okropny bałagan uczuciowy. Ten żar. To pragnienie, to tlące się pod skórą podniecenie kuszące do wyciągnięcia ramion i…

— Przyjmujesz wyzwanie?

Słowa wypowiadane przez Uchihę nie miały większego znaczenia. One były tylko pretekstem. Powodem, dającym pretekst do spotkania sam na sam. Ich zadaniem była prowokacja, ale prawdziwy cel pozostawał w ukryciu. Niedopowiedziany, a jednak wyczuwalny jak napięcie tlące się w ich ciałach.

Całkowicie zignorowała szept Itachiego, wgapiając się w zaciśnięte palce na jego ubraniu. I chociaż pierwotny plan zakładał odepchnięcie bruneta, to teraz bez udziału woli, trzymała go żeby czasem nie uciekł.

— Ja…

Niespodziewany krzyk jastrzębia sprawił, że aż drgnęli nerwowo zaraz spoglądając na niebo. Wielki, brązowo złoty ptak krążył niecierpliwie nad ich głowami co trochę zniżając lot i nawołując, jakby w ponagleniu.

~oOo~

Tsunade siedziała przy biurku, intensywnie masując pulsujące skronie. Ostatnia wiadomość przesłana przez grupę zwiadowczą z południowych granic dosłownie wyrwała ją z łóżka, w oka mgnieniu odpędzając senność. Sytuacja w tamtym regionie prezentowała się gorzej niż źle. Było fatalnie.

Zostały wdrożone już pierwsze procedury postępowania w takich przypadkach, ale to wciąż za mało. Liczba dostępnych shinobi dosłownie topniała z chwili na chwilę, a przecież zlecania na misje wciąż napływały. Zawieszenie ich nie wchodziło w grę. To oznaczałoby, że Konoha osłabła.

Tsunade westchnęła ciężko, zaglądając do szuflady. Tak, powinna się domyślić, że coś się wydarzy. Przecież wygrała w lokalnej loterii. Ona, pechowiec jakich mało. Zacisnęła ze złości usta, zamykając palce na wyciągniętym kuponie.

Klan Inuzuka oraz Hyuuga już podjęły współpracę z Shizune, która przewodziła oddziałom ratunkowym. Byakugan i doskonały węch psów, usprawni akcję ratunkową, a przynajmniej zwiększy szansę na znalezienie żywych ludzi.

Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk otwieranych drzwi, na co gwałtownie uniosła głowę. Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w stojącą przed nią dwójkę, dumając czy aby na pewno nie są potrzebni w miejscu kataklizmu. Sharingan może by się i przydał, ale Latający Bóg Piorunów już niekoniecznie.

— Czcigodna?

— Misje mam dla was — mruknęła, nerwowym gestem przeczesując włosy. Tak dużo zleceń, tak mało dostępnych shinobi. Dlaczego to musiało się wydarzyć w tak gorącym okresie… I dlaczego nie zastanowiła się dłużej przed objęciem funkcji Hokage. — Od razu uprzedzam pytania, że bierzecie wszystko jak leci i bez grymaszenia.

— Ale…

— Powiedziałam! Bez marudzenia — warknęła Piąta, wskazując na dwa zgrabne stosiki zwojów. — Prawy Uchihy, lewy twój, Senju.

— Ale…

— Naprawdę, nie jestem w nastroju na dyskusję, Senju… — Tsunade spod groźnie zmrużonych oczu, obserwowała jak Itachi powoli przegląda zlecenia wystukując długopisem nerwowy rytm o blat biurka. I chociaż nie drgnęła mu nawet powieka, to widziała, że niektóre misje go zaskoczyły.

— Czcigodna, zasługuję na jakieś wyjaśnienia — odezwał się po chwili milczenia, zgarniając dokumenty pod pachę.

— Nie, no… Piąta kpi z nas w biały dzień — wymamrotała Liv, gdy już przejrzała swój stosik. — Połowę z tego powinni wykonywać genini!

Tsunade podniosła się z fotela i podeszła do okna. Cóż, po prawdzie nie spodziewała się innej reakcji. Dziewczyna miała rację.

— Owszem, ale oni zostali oddelegowani do odbudowy miasta niedaleko granic z Suną. Wszystkie możliwe siły Konoha skupione są na pomocy ludności cywilnej pozostawionej bez dachu nad głową po wczorajszym trzęsieniu ziemi — rzuciła przez ramię, wciąż nie spuszczając wzroku z kamiennych głów Hokage. — Oni są tam bardziej potrzebni niż wy.

— Ale…

— Oczekuję po was szybkości, skuteczności i gotowości do podjęcia następnych działań. Do dyspozycji zostali mi nieliczni, dlatego musicie się uwinąć z tymi misjami jak najszybciej. Liczy się każdy dzień. Koniec rozmowy, ruszajcie.